Necronomicon Gnosis

Κυκλοφόρησε η Ταινία "The Whisperer in Darkness"

2011-12-13T09:50:00.002+02:00

Από τους δημιουργούς του εκπληκτικού The Call of Cthulhu (2005), η νέα ταινία The Whisperer in Darkness είναι έτοιμη και κυκλοφορεί επιτέλους σε συλλεκτική κασετίνα των δύο DVD.
Από τον επίσημο ιστότοπο των παραγωγών, διαβάζουμε τα εξής...

Written in 1931, H.P. Lovecraft's iconic genre-bending tale of suspense and alien terrors is brought to life in the style of the classic horror films of the 1930s like Frankenstein, Dracula and King Kong. Using its Mythoscope process -a mix of vintage and modern techniques- the H.P. Lovecraft Historical Society expands on Lovecraft's original tale while still bringing you unparalleled authenticity.
Horror and science fiction collide in the adventure of Albert Wilmarth, a folklore professor at Miskatonic University, as he investigates legends of strange creatures rumored to dwell in the most remote mountains of Vermont. Wilmarth’s investigation leads him to a discovery of horrors quite beyond anything he ever imagined, and ends in a desperate attempt to escape the remote New England hills with his life and sanity intact.
The studio that brought you The Call of Cthulhu now presents one of Lovecraft's weirdest tales as a feature-length talkie starring Matt Foyer as the intrepid folklorist, Albert Wilmarth. Celebrated television and stage star Barry Lynch plays Henry Akeley, supported by an ensemble of outstanding actors. Shot on location in New England and in Hollywood, The Whisperer in Darkness brings Lovecraft's intense imagination to vivid life in the style of the 1930s.

This Deluxe Two Disc DVD set includes

• The Whisperer in Darkness (103 minutes, black and white) with 5.1 surround sound
• subtitles in twenty three languages
• a replica prop newspaper clipping about the Vermont flooding

Disc Two features:

• a delightful and revealing 47 minute Behind the Scenes documentary
• seven documentary featurettes showcasing special effects and filmmaking techniques
• numerous deleted and/or extended scenes
• strange bonus features we cannot even describe
• all Whisperer in Darkness trailers
• this disc features over two and a half hours of additional Lovecraftian fun

As Lovecraft fans span the globe, The Whisperer in Darkness is subtitled in: Catalan, Croatian, Czech, Danish, Dutch, English, Euskera, Finnish, French, German, Greek, Hungarian, Italian, Japanese, Norwegian, Polish, Portuguese (Portugal and Brazilian), Romanian, Russian, Spanish, Swedish, Turkish.
Format: NTSC, Region 0 (region free), Black & White (special features in color with sound), widescreen enhanced for 16:9 televisions; feature film in Dolby 5.1 Surround Sound.

Για περισσότερες πληροφορίες και παραγγελίες, δείτε εδώ.

Όνειρα στο Σπίτι της Μάγισσας

2011-11-12T19:48:00.002+02:00

Όνειρα στο Σπίτι της Μάγισσας
Χ.Φ. Λάβκραφτ
εκδ: Αίολος
σελ. 176

Πού οδηγούν οι παράξενες γωνίες των τοίχων και οι αλλόκοτες κλίσεις των επιπέδων στο στοιχειωμένο σπίτι του Άρκαμ; Η νουβέλα Όνειρα στο Σπίτι της Μάγισσας, μια από τις καλύτερες του Χ.Φ. Λάβκραφτ, αναμειγνύει τη μη ευκλείδεια γεωμετρία με τον υπερφυσικό τρόμο από το παρελθόν, σε μια ιστορία που κόβει την ανάσα.
Στο ίδιο βιβλίο, θα βρείτε το Η Μουσική του Έριχ Τσαν, που διαδραματίζεται στη σκοτεινή πλευρά του Παρισιού. Η Γιορτή, όπου ένα χωριό συμμετέχει σε μια φρικτή παραδοσιακή τελετή. Ο Αλχημιστής, με την τρομερή κατάρα θανάτου που καταδιώκει μια οικογένεια ευγενών επί αιώνες. Το Μοντέλο του Πίκμαν, όπου ένας διεστραμμένος καλλιτέχνης ζωγραφίζει όντα πέρα από κάθε φαντασία. Ο Φόβος που ενέδρευε, με μια απόμακρη περιοχή να βασανίζεται από έναν πολύμορφο δαίμονα.
Ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Έλληνα αναγνώστη έχουν τα διηγήματα: Ο Ναός, που εκτυλίσσεται σε ένα γερμανικό υποβρύχιο κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο και όπου αποκαλύπτεται ένα παγκόσμια γνωστό αρχαιοελληνικό μυστήριο, και Το Δέντρο, μια ιστορία από την αρχαία Αρκαδία, πατρίδα του Πάνα και των πανέμορφων μα τρομερών ακολούθων του.
Το βιβλίο κυκλοφορεί σε μετάφραση του Θωμά Μαστακούρη.

Ο Ειδήμονας του Τρόμου Χ. Φ. Λάβκραφτ

2011-08-10T09:49:00.004+03:00

An Epicure in the Terrible: A Centennial Anthology of Essays in Honor of H. P. Lovecraft
Various Authors
Publisher: Hippocampus Press
Pages: 380

When An Epicure in the Terrible first appeared in 1991, commemorating the centennial of H. P. Lovecraft’s birth, it was hailed as a significant contribution to Lovecraft studies. Its thirteen original essays, along with a lengthy biocritical introduction by S. T. Joshi, contained penetrating work by leading authorities in the field. Among them were Kenneth W. Faig, Jr.’s pioneering study of Lovecraft’s parents; Jason C. Eckhardt’s analysis of Lovecraft’s heritage as a New England Yankee; and Donald R. Burleson’s treatment of the key theme of “touching the glass,” epitomized by “The Outsider.”

Other essays in the book deal with such topics as the theme of isolation in Lovecraft’s fiction (Stefan Dziemianowicz); Lovecraft’s cosmic imagery (Steven J. Mariconda); Lovecraft’s progression from a macabre writer to a cosmic writer (David E. Schultz); and Lovecraft’s “artificial mythology” and its development (Robert M. Price). Essays by Peter Cannon, Robert H. Waugh, R. Boerem, Norman R. Gayford, and Barton L. St. Armand round out the volume.

This paperback edition presents these perspicacious essays to a new readership, and shows the richness and complexity of H. P. Lovecraft's writing-writing that is destined to endure for centuries. Citations to Lovecraft's work have been updated to reflect newer and more accurate editions that have appeared since 1991, and some of the essays have been revised in other particulars.

Ο Ίσκιος Πάνω από το Ίνσμουθ

2011-08-08T10:00:00.002+03:00

Ο Ίσκιος Πάνω από το Ίνσμουθ
Χ. Φ. Λάβκραφτ
Εκδ: Αίολος
Σελ: 168

Ένα ακόμη έργο -ίσως από τα καλύτερα- του Λάβκραφτ βρήκε την θέση του στα ράφια των ελληνικών βιβλιοπολίων αυτές τις ημέρες, φέροντας την μεταφραστική υπογραφή του καλού φίλου, Θωμά Μαστακούρη.
Πρόκειται για το The Shadow Over Innsmouth (γραμμένο το 1931)...
Το απομονωμένο λιμάνι του Ίνσμουθ κρύβει ένα αποτρόπαιο μυστικό, που οι αλλόκοτοι στην όψη κάτοικοί του προσπαθούν να διαφυλάξουν με κάθε τρόπο. Από τα μισοερειπωμένα σπίτια τρομακτικοί θόρυβοι αντηχούν και στον Ύφαλο του Διαβόλου χορεύουν παράξενα όντα.
Ο ίσκιος του Ίνσμουθ, μια εισαγωγή στην περίφημη Μυθολογία Κθούλου, είναι από τις καλύτερες νουβέλες του Χ.Φ. Λάβκραφτ και αποτέλεσε το σκηνικό για πολλά έργα συγγραφέων τρόμου μα και για σενάρια ταινιών.
Την ιστορία αυτή, συνοδεύουν τα διηγήματα: Ο Βάλτος του Φεγγαριού, όπου σε κάποιο ιρλανδικό πύργο αναμειγνύονται ο τρόμος και η ελληνική μυθολογία, Το Κυνηγόσκυλο, όπου κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του το αποτρόπαιο Νεκρονομικόν, το Φυλακισμένος με τους Φαραώ, μια αποπνικτική ιστορία φρίκης που είχε γράψει ο Λάβκραφτ για λογαριασμό του διάσημου μάγου Χουντίνι και, τέλος, ο Ίβιδος, ένα από τα ελάχιστα σατιρικά διηγήματα φαντασίας που έγραψε ο συγγραφέας. Μια συλλογή που αποκαλύπτει τα πιο χαρακτηριστικά χρώματα της παλέτας του μεγάλου μαέστρου του Φανταστικού.

Μελέτη για τον Λάβκραφτ και τα Παιχνίδια Φαντασίας

2011-07-13T09:26:00.002+03:00

Playing with Lovecraft. Tentacular influences in popular games
Matteo Poropat
Publ: eBookkandBook.it
Format: e-book

A rather unique but unfortunately short essay dedicated to all the games (role play games, videogames, card and board games) influenced by the work of Howard Phillips Lovecraft.

You may buy it from here and here.

Συνέντευξη με το Αβατάρ του Νυαρλαθοτέπ: Diabolus Rex

2011-07-03T10:00:00.004+03:00

Μια Αποκλειστική Συνέντευξη με το Αβατάρ του Νυαρλαθοτέπ
NYARLATHOTEP DIABOLUS REX

Δουλεύοντας εντατικά τα δυο τελευταία χρόνια πάνω στην έρευνα και τη συγγραφή του καινούργιου μου βιβλίου Νεκρονομικόν: Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού, συναντήθηκα και μίλησα με πολλούς ασυνήθιστους ανθρώπους. Ορισμένοι από αυτούς προσεγγίζουν το θέμα της Μυθομαγείας Κθούλου με έναν ιδιαίτερο, φιλοσοφικό (ενίοτε και σκεπτικιστικό) τρόπο.
Κάποιοι άλλοι δε είναι αυτό που ο καθένας μας θα χαρακτήριζε απλά ως cultists. Η περίπτωση του Diabolus Rex, όμως, δεν επιδέχεται κατηγοριοποίηση!
Ήταν στις αρχές του 2011 (και συγκεκριμένα, σε μια καθόλου τυχαία ημερομηνία: 11/01/2011) όταν ο άλλοτε αρχιερέας της Εκκλησίας του Σατανά (του LaVey) στην Αμερική, ένα από τα σημαντικότερα ονόματα στο χώρο της Αριστερής Ατραπού και εξεζητημένος (σκοτεινός) καλλιτέχνης παραιτήθηκε από την οργάνωση όπου ήταν, για να ιδρύσει μια δική του ομάδα, με σκοπό τη λατρεία των Μεγάλων Παλαιών του Λάβκραφτ!
Όπως καταλαβαίνετε, το σοκ στους διεθνείς αποκρυφιστικούς κύκλους ήταν μεγάλο, όπως και η περιέργειά μου να γνωρίσω λίγο καλύτερα αυτόν τον τόσο παράξενο άνθρωπο.
Ο 51χρονος Nyarlathotep Diabolus Rex –ναι, αυτό είναι το αληθινό του όνομα!- δέχτηκε την πρότασή μου για μια αποκλειστική συνέντευξη και στη συνέχεια αρχίσαμε ένα διάλογο εφ όλης της ύλης: το Νεκρονομικόν, το Χάος, τον τρανσχιουμανισμό, τη μαγική τεχνολογία, τους δαίμονες...
Το αποτέλεσμα ήταν μια κουβέντα διαφορετική, όπως περίεργα εκκεντρικός είναι και ο ίδιος.

Γιώργος Ιωαννίδης

In 1920 H. P. Lovecraft dreamed of Nyarlathotep, a great magus and an adept of the secrets of technology. Some say that this figure was very similar to Nicola Tesla. Still, you use the name Nyarlathotep, as your own! Is that your real name or your magical title? And why did you choose it?
The faceless God of the late Egyptians was only faceless in that he had thousands of manifestations. It has been speculated that Lovecraft was making reference to the Serbian Inventor "Nikola Tesla" when he composed the short story "Nyarlathotep," as he astounded audiences with his machines of wonder. These machines were of course the results of Tesla's work in high frequency electromagnetic physics and the science/sorcery that was birthed from this. I have been working with EMS (electromagnetic spectrum Magick) since my teens and have specialized in building Tesla Coils, tornado plasma generators, Jacobs ladders, and Van de Graff generators for use in the ritual chamber. The "tepaphone" and "Thurim" (early versions) were also part of my magickal design template. As fascinating as these scientific wonders are, Tesla was an inventor and physics genius. If he was a "magician" he was within the context of the temporal realm. Nyarlathotep is more than my "Ouranos" or magickal personification of my self, (there are others who have used this name) rather I share my consciousness with this Being as a distinction from my own mind.I have designated this alien intelligence as the “Nyarlathotep Being,” as it demonstrates operational parameters consistent with the Cthulhu mythoes archetype. As a Chaos magician I function as an Avatar of this entity or "Chaomera," and have been consulting it in meditation since my recognition to the Satanic priesthood. Collectors of magickal happenstance may find it interesting in reference to my state of "possession" that in philosophical and magickal conversation with a Tibetan Lama and monk of the "Bon" religious tradition, a tantric sorcerer and friend of many years, affirmed to several younger novice monks that I was the only westerner he had ever met who carried the "second being" in my consciousness. He stated this Being was, quote~"one of the eighteen enlightened entities of the current aeon, and that this Being was the “Lord of the annihilating energy. This monk was unfamiliar with Lovecraft's writing.
As of this year I have legally changed my name to Nyarlathotep Diabolus Rex. I do not expect people to call me “Nayarlathotep,” Rex will do fine.

Could you briefly tell us how did you get into occultism at first place? What exactly drew you to this field?
My parents were early members of the COS having discovered it by way of a group of lectures given by Anton LaVey at the “Black House” in the early 60’s. When the Satanic Bible was published there was one acquired for the home library and I eagerly read it. I was naturally drawn to the dark, forbidden, and secretive side of life, from art, to science to “dangerous literature,” so this book was of great interest to me. In reading it I was set upon the path of black magick, sorcery, and art and this in combination with the writings of HP Lovecraft solidified my sojourn into the underworld and my dedication to the Left Hand Path.

I believe you knew Anton Szandor LaVey. What kind of person was he? Can you share with us some of your memories with the Black Pope?
Anton LaVey was sagely and perceptive, very adept at “cold reading” people, a master of lesser magick, naturally, given his work in the carnival and his adept manipulation of the media. In my visits with him we discussed many of the elements of the Germanic “Schwartzen Ordens” and the use of expressionistic design in ritual. We also discussed Lovecraft, Fortean science, the Knights Templar and Aleister Crowley, to name just a few subjects. The outside occult world has no idea of the secrets the Church of Satan kept for so many years with relevance to “Black Magick” that sadly, are now gone.

Suddenly, after so many years, you resolve from Church of Satan in 11/01/2011. Why? And why now?
Satanism in it’s current incarnation is militantly atheistic and intolerant of any conceptualization of “Satan,” by that name or any of his designates, as a preternatural being or “super consciousness” within the mechanical construct we designate as the Universe. I have been convinced of the reality of the Prince of Darkness as a psych-centered consciousness and “overmind” since my first days in ritual experimentation and that is over 40 years now. It was not obligatory for me to divulge this perspective in relation to the COS hard-line material reductionism, as my Black Magickal Order the “Chaos Imperium” has remained a secret society for over 20 years. The magicians of the Chaos Imperium are all in contact with this Being which we have designated as the Lovecraftian singularity “Yog-Sothoth” and work with the sorceric concepts germane to this Satanic force. When I decided to make the Chaos Imperium public knowledge, it was necessary for me to tender my resignation as continuing to remain a high profile member of an organization dedicated to atheism would only have served to confuse and disturb. What is most important is my absolute dedication and deadly seriousness to black magickal power, transformation, and sorceric solutions to the problems of entropy by way of my interaction with the Prince of Darkness.

Apart of Satanism, I believe you are an adept to the Temple of the Vampire. What exactly is vampirism, according to the teachings of ToV? And how different is it from the modern cinematic version?
I am not currently active with the TOV, my dedication to expanding the psychic influence of the Chaos Imperium into the apocalypse current and my work with occult engineering the Ragnarok Engine demand my singular attention. The Chaos Imperium is far more magickally advanced in its antonimian program than any vampiric/satanic/gnostic order aggregate currently in existence.

During the last few years, you show a great interest for the Necronomicon Current. What brought you to Lovecraft in the first place, and why do you believe that there is an occult aspect in the mythos?
My immersion in the “Necronomicon Current” is not a phenomena of the last few years, but has been my focus from almost childhood as my art- drawings/paintings/sculptures will attest. I came to Lovecraft by way of Arkham House editions which I would read with fiendish interest. “Tales of the Cthulhu Mythoes” published in 1969 was a favorite and the monstrous gods of Lovecraft’s “fiction” formed the basis of some of my initial black magickal workings. Lovecraft’s strange fiction lends itself to translation into occult themes, such as inspiration for ritual with great ease precisely because it is “occult” in the most literal sense. I have stated before that Lovecraft was the last great mythologist and that his Cthulhu mythos is particularly powerful because it has nothing “ethnic” associated with it, it is completely alien in context.

Do you believe that the Great Old Ones are actual entities or some kind of psychological archetypes? Are you a follower of Theistic Cthulhucism or you interpret the gods and goddesses of the Necronomicon from a philosophical point of view?
The Chaos Imperium reference alien intelligences via the term praetor-human entity, and in the context of this interview this phraseology should be recognized as that which is outside of the human condition. In the tradition of the Left Hand Path it is accepted that there are “super conscious” entities in existence out of the general reaches of human manifestation, and therefore not subject to the same laws of space/time which is the generalized operating condition of this psychosphere. Azathoth operates as an ancient primordial force outside of the rational parameters of our Universe. He/It comprises elements of the Ylem hyper-force left over from the first incarnation of the big bang. Yog-Sothoth however, is a singular superconsciousness highly distinct from all other forms of cosmic phenomena, able to break barriers of space/time and act independent of universal law. Several of the HPL mythoes gods are in truth exotic cosmic principles outside of our space time configuration, and only a few of them are actual psych-eccentric beings possessed of consciousness. The existence of one or more of these extra-dimensional intelligences precludes any form of “worship” or groveling to appease.

I read in a previous interview with Venger Satanis your thoughts about the Super-Consciousness as the actual Prince of Darkness. What exactly is your understanding of the God, and how is related with Yog-Sothoth?
The designate “super-consciousness” is what we in the Chaos Imperium equate with the Prince of Darkness, and in more intimate sorceric terminology define as Yog-Sothoth, the gate and key of all black magickal equations. This “overmind” is one of the “Platonic Idealistic Forms” a pure element existing in the mechanical construct, a model for the magician to focus upon as he evolves toward its likeness. It is the archetype of “Selfhood” from which all particular and individual selves emanate. This is not to be confused with the christian idea of “god” as that conceptualization has no opposite with which to compare itself, (and therefore no personal identity) but an alien consciousness separate and distinct from all other forms and universal phenomena. We see the non-natural reality of the soul as proof of a conceptualization in the subjective universe and a micro-form of a much greater, far more developed “ideal.” Lovecraftian terminology allows the magicians of the Ch I to give intellectual conceptualization and experiential homogeny to an otherwise almost incomprehensible (in the objective world) concept that the common man has no context for in his experience. I and other memebers of the CH I directly interact with this being in the ritual chamber to a degree that supersedes language as aural symbolism itself is grounded in material principles. Black Magick is the language of communion and congress with the Prince of Darkness.

Is its helpful for a modern magician to work with the Necronomicon Current, and how dangerous could that be?
Contrary to the opinions of most peddlers of occult expertise, magick, particularly Black Magick and antinomianistic sorcery are not easy, rather it is one of the most difficult of human actions and highly dangerous. The danger lies in working with such forces and elements in such a direct manner thus tremendous mental focus, precise discipline, and complete understanding is demanded or the magician can “spin out” and their lives can become irrevocably altered. Black Magick is not an activity for the incompetent and egotistical as this combination can be highly self destructive as the documented evidence will attest. It is for precisely this reason that historically the title of “occult” meaning hidden, secret, and cloaked in darkness was implemented for books, manuscripts and paraphernalia germane to the black arts. There are more “magicians” now on the planet than at any other time in history, and more failures. The Necronomicon Current is dangerous to work with to be sure, but a mental pygmy unsuited and unworthy attempting to work with any current is a volatile combination and a disaster waiting to happen. If I was in control of the state I would create an Orden der Okkulten Forschung where magickal material would be sacred and reserved for proper research and implementation. All occult related ephemera would be controlled like a dangerous substance, and out of reach of psychic philistines.

Right this moment there are many different versions of the Necronomicon all around the world! Which one of them do you think is better for actual magical workings, and why?
None of them. The power of the true Necronomicon resides in the fact that it has never been written, and never can be. It exists in the “Akashic Field” the psychic ethereal current accessible only to the master magician. This etheric tomb is far darker than anything in occult print. In my opinion the “psuedonomicons” in circulation are rather lackluster, not surprising given that most of them have been composed by white magicians playing at black magick.

Nowadays, you are developing the Chaos Imperium. In a few words, could you share with us what exactly is C.I. and in what ways it is related to the Necronomicon Current and Chaos Magic in general?
The Chaos Imperium functions as a quantum network which does not operate through a terrestrially based Temple or physical Order, because its members are not - in a Black Magickal sense - centred in this terrestrial sphere. Their zones of occult activity are located in spaces "In between" which both include and transcend astral levels of consciousness, the angular ether. The Chaos Imperium must therefore not be thought of as corporate entity in the mundane sense - it is controlled by inner-plane contacts- themselves adepts of extra-dimensional magick centered in Dark Energy- focused today through the GOTOS of the Aeon of Chaos, Diabolus Rex the avatar of the Black God ~Nyarlathotep, channelling currents in the angled realms outside the circles of time and space.
There is no comparison to other Satanic Orders or LHP systems. The Chaos Imperium is an Order of dark beings, the basis of our Work being the direct assimilation and manipulation of angular inertia and black magickal power. As the work of the Order progresses, revelations in adeptship are conferred upon various members by only one source, the Dark God of our order, Yog Sothoth. This elevated master of being is then recognized by other members of the internal cabal and formally sanctioned, in this way self initiation... the ultimate act of Being is the refined action of Becoming. XEPER.

What is Chaos for you? A dynamic power of continuous changes and endless possibilities, a force of total annihilation, or something completely different?
Chaos is both of these things........and neither of them. Most occultist today have little to no understanding of the chaos current except in its most grotesque analog form. The Ylem Primordium, the residue of the massive trans dimensional eruption commonly known as the big bang is the physical boundry of the chaos equation. Chaos again is antinominian as it is the lowest vibratory frequency of the nine angles of the trapezoid, the annihalting frequency. Chaos Magick as perceived by members of the Ch I is differentiated from that of Peter Caroll in that Caroll expresses Chaos as a manifestation of the material Either which is subject to the movements and mechanix of the space/time continuum with randomicity playing a part in the push/pull of the sorcerer’s Will. Belief serves as the magickal weapon to “restructure matter” and create the changes desired on the physical plane. The angular inertia of the Chaos Imperium which is a direct creative/destructive force of chaos geometry is independent of purely materialistic paradigms in that it is “isolate” much like the perception of Stephen Flower’s conception of Galdr. This perception of Chaos in the Ch.I finds itself personified in the symbolism of the Chaos Singularity of our Order where it demonstrates the principle of the psych-centered self manipulating Daimonic Being in both the physical and material planes.

A basic part of you magical working, is technology. Such as the development of the Tepaphon device. Still, many magicians feel uncomfortable with the use of machinery. How do you combine these two aspects?
Magicians who feel uncomfortable with technology such as the Ragnarok Engine or Tepaphone are reacting to their ingrained fear of the origins of this techno-sorcerery. Without exception all occult devises of this type have their pedigrees in pre-WWI through WWII. The Nazi Occult Bureaus adapted, refined and improved this technologie and developed their own. After WWII much of this research was sequestered away by the Soviets and tested during the cold war. The USA on the other hand acquired much if not most of the research in Hanebue and flying disk aeronautics, (but this is another subject close to my interests), point is, the Chaos Imperium is taking Black Magick into the future. The continued evolution of quantum physics, chaos theory in dynamic systems, (the RE even works on chaos systems in gyro~torsion physics), sonic barrier displacement, advanced black radionics, and a vast bestiary of infernal machines are the domain of the Chaos Imperium. We are elevating the power of mind and magickal consciousness out of the primitive doldrums of superstition and into a vast new dark age.

One of your projects made you very famous among the occultists. I'm referring of course to the Ragnarok Engine. What exactly is it? What is the physics behind R.E. and what's its purpose?
The Ragnarok Engine or "RE" for short, is a device for amplifying black magickal actions of non-locality. The implementation of its program is research and development and is ongoing. It is the "Thurim" of the Chaos Imperium, and the Eschaton of the Apocalypse. It is powered by "Vril Energy" which drives the angular inertia of its hyperspherical vorticitation ( how this is utilized is detailed in my book.) Based on initial images of the RE's gyro-dynamic components there has been some speculation as to its mechanization as a "portal devise," but this is incorrect. It is more accurately a "demon generating forge" a crucible for the creation of thought forms in highly sophisticated configurations involving multiple permutations of being. Its metallurgic composition is T-1 a steel used in high strength pressure vessels, tank armor and submarines. The RE can be “tuned” to contact pre-existing demonic forms, alter them with etheric technologies, and carry out sorceric operations. The RE can also be utilized as a magickal weapon, its potential in this arena is still being evaluated. The forthcoming book, "Dominion of Chaos, Art, Science, Black Magick" will go into detail of design, operating parameters and experimental work with this machine.

Is it true that you will activate R.E. on 21/12/2012? Why then? And what do you believe it will happen?
Yes, there are plans to implement the device in 2012, reason being that with the tremendous psychic radiation flooding the ether and akashik fields, spilling out into the objective world by way of fear and apprehension from the human mind, monsters let loose from the Id, this presents an opportunity both timely and unique. The Chaos Imperium is ready to feed this energy to the Ragnarok Engine with the expectant results remaining within the secrets of our Order. I can say that the occult world will never again be the same.

The concept of gates that leads to the realms of the Gods, exists in various ancient religions and in certain modern magical orders. I believe, ToV is also working with the Cube of Experience, CoS with the Shining Trapezoid, ONA with a system of stargates, and of course we have Simon's 9 Gates of the Necronomicon. In what ways R.E. is different?
The methodology of the gates as systems of gnosis are like powerful microscopes. The Ragnarok Engine is like a black magickal “Hadron Collider.” It represents the most advanced form of machine demonics. It creates infernal forms as opposed to bringing them from outside. Non~Locality in asymetric systems and angular inertia are events initiated by way of the RE’s gyro~dynamics. The ensuing results are highly specialized thought forms resulting from pre-determined angled trajectories. Tesla technology is part of the power source used in the RE’s lab room. Mass in motion creates energy, this mass pre-designed on occult principles results in quantum/magickal effects. Science~sorcery. Occult engineering is so vast a subject that it cannot be broken down enough for an interview, but there is a book in the works.

Apart from the use of technology in magic, you are also interested in body modification! Do you consider the metamorphosis of your body as part of your rituals? Is it a declaration of transhumanistic beliefs, or just bizarre art?
I am hardened advocate of transhumanism, seeing it as a methodology beyond politics and a way to overcome humanity. My exterior manifestation in the objective universe mirrors a carefully crafted and controlled internal psychic landscape. I am far from completed.

Have you ever travelled in Greece? What is your opinion about our country, Greek mythology and our magical tradition?
I have never been to Greece but I have desired to travel there for some time. I have friends in your country I have met via cyber space who have generously offered their time and resources to view your beautiful land. As I have magickal work in Germany to attend to, it is my hope to visit Greece as part of my travel plans. I would like to visit before the current paradigm goes completely down the wormhole.

Εισαγωγή στην Αληθινή Μαγεία του Νεκρονομικόν

2011-06-18T19:24:00.006+03:00

Αν θέλαμε να περιορίσουμε σε δυο λέξεις-κλειδιά τα μυστικά της μαγείας, τότε ασφαλώς αυτές θα πρέπει να ήταν η θέληση και η φαντασία. Φαντασία είναι η λειτουργία των ενσυνείδητων οργανισμών να οραματίζονται πράγματα, ιδέες και καταστάσεις εκεί που δεν υπάρχουν. Θέληση είναι η ενέργεια βούλησης ενός ατόμου. Όταν αυτά τα δυο συνδυαστούν, τότε το άτομο μπορεί να κατευθύνει την προσοχή του σε κάτι που, αν τι μια στιγμή δεν υφίσταται, μπορεί την αμέσως επόμενη να γίνει απτό – αρχικά στην οθόνη της φαντασίας του μυαλού, αργότερα στις ίδιες τις πράξεις του.
Τι θα γινόταν, όμως, αν το άτομο που στρέφει όλη τη θέλησή του σε μια φανταστική πραγματικότητα ενδυθεί πλήρως και ενεργειακά το όραμα που χτίζει; Μήπως τότε θα γινόταν ο ίδιος η ιδέα που μέχρι πριν σκιαγραφούσε στο μυαλό του μόνο; Ή μήπως θα γινόταν φάρος για την προσοχή δυνάμεων έξω και πέρα από το άτομο αυτό, ίσως ακόμη και δυνάμεων υπερφυσικών;
Η απάντηση και στα δυο είναι θετική, όμως πριν φτάσουμε στο θέμα αυτό, αξίζει πιστεύω να εξετάσουμε ένα από το διασημότερο γέννημα της ανθρώπινης φαντασίας του 20ου αιώνα, που κατόρθωσε να κερδίσει το ενδιαφέρον μιας στρατιάς πραγματικών μάγων, μετατρέποντας μια pulp λογοτεχνική μυθοπλασία σε μια πλήρη μαγική σχολή, σ’ ένα κανονικό ρεύμα αποκρυφισμού, ακόμη και σε αναγνωρισμένη θρησκεία…

Τι είναι η Μυθολογία Κθούλου;
Ήταν τη δεύτερη και τρίτη δεκαετία του περασμένου αιώνα όταν ο Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, ένας ξενοφοβικός μυθιστοριογράφος από το Πρόβιντενς της Αμερικής, οραματίστηκε ένα καινούργιο σύμπαν εξωγήινων θεών, πανάρχαιες σέκτες υψηλής μαγείας, και ένα ακατονόμαστο βιβλίο γραμμένο από τον Αμπντούλ Αλχαζρέντ, έναν ποιητή που το κισμέτ του ήταν να καταβροχθισθεί από αόρατα πλάσματα στο μέσο της αγοράς της αρχαίας Δαμασκού.
Όπως ο ίδιος ο Λάβκραφτ εξηγεί στην αλληλογραφία του, η λέξη Νεκρονομικόν ήταν προϊόν ενός ονείρου, ενώ αργότερα το σύνολο της Μυθολογίας Κθούλου θα αποτελέσει και αυτό παράγωγο των λογοτεχνικών του επιρροών (από λαμπρούς συγγραφείς του φανταστικού και του τρόμου, όπως τον Λόρδο Ντάνσανυ, τον Άρθουρ Μάχεν, και φυσικά τον Ε.Α. Πόε), όπως και αποκύημα μιας σειράς ονείρων -ακατάσχετων εφιαλτών για την ακρίβεια- που σχεδόν καθημερινά συντρόφευαν τον ύπνο του.
Σύμφωνα πάντα με τη φαντασία (;) του Λάβκραφτ, εκατομμύρια αιώνες πριν την εποχή του ανθρώπου, μια φυλή υπερδύναμων εξωγήινων πλασμάτων έφτασε στον κόσμο μας από τον πλανήτη Γιουγκόθ. Πρόκειται για τους Μεγάλους Παλαιούς, πλάσματα τόσο ξένα στην ανθρώπινη λογική που δύσκολα μπορεί κάποιος να συλλάβει τον πολιτισμό τους, πόσο δε την επιστήμη τους, που στα δικά μας μάτια μοιάζει με μαγεία.
Καθώς, λοιπόν, οι χιλιετηρίδες ωρίμαζαν τη Γη και οι Παλαιοί που την κατοικούσαν γερνούσαν, η αυτοκρατορία τους έσβησε μαζί με τις κυκλώπειες πόλεις, που η μια μετά την άλλη γκρεμίζονταν ή καταποντίζονταν.
Σιγά σιγά η ιστορία έδωσε τη θέση της στους θρύλους και η κάθοδος της δυναστείας του Μέγα Κθούλου έγινε αντικείμενο μύθων και λατρείας από περίεργες σέκτες που, δρώντας στις σκιές των επίσημων θρησκειών, εργάζονταν υπομονετικά για να φέρουν ξανά πίσω τους θεούς που, δίχως να έχουν πεθάνει, κοιμούνται στον πάτο της θάλασσας, μέσα σε βαθιά σπήλαια, κρυμμένοι μέσα στις αρχαίες και απάτητες ζούγκλες.
Όλα αυτά, λοιπόν, και πολλά περισσότερα εξιστορούσε το καταραμένο Νεκρονομικόν που, περνώντας από χέρι σε χέρι, έφτασε στα γραπτά του Λάβκραφτ, για να εμπνεύσει με τη σειρά του περισσότερους συγγραφείς, φίλους του Χάουαρντ.
Και έτσι, με την πάροδο του χρόνου, σπουδαία πρόσωπα του φανταστικού, όπως ο Κλαρκ Άστον Σμιθ, ο Όγκουστ Ντέρλεθ, ο Ρόμπερτ Μπλοχ και πιο πρόσφατα ο Μπράϊαν Λάμλεϊ και ο Νιλ Γκέιμαν, θα επαναλάβουν το mythos που σχεδίασε ο Λάβκραφτ, προσθέτοντας ακόμη περισσότερα στοιχεία.
Κάπου εδώ, όμως, προκύπτει ένα ενδιαφέρον παράδοξο: πώς γίνεται ένα δημιούργημα της φαντασίας, όπως η Μυθολογία Κθούλου, να απασχολεί πολύ σοβαρά το πλήθος των μάγων που προανέφερα; Η απάντηση είναι ίσως ακόμη πιο περίεργη…

Και Εγένετο Νεκρονομικόν!
Σε μυριάδες επιστολές του, ο Λάβκραφτ επαναλάμβανε ξανά και ξανά πως το Νεκρονομικόν ήταν ένα φανταστικό βιβλίο και πως ο ίδιος δεν είχε ιδέα από τις δοξασίες του αποκρυφισμού, πέρα από μια στοιχειώδη γνώση που απέκτησε μελετώντας κάποια σχετικά εγκυκλοπαιδικά λήμματα και μερικά ανάλογα βιβλία ανθρωπολογίας και φολκλορισμού.
Μάλιστα, ένα από τα έργα που τον επηρέασαν περισσότερο ήταν το The Witch Cult in Western Europe (1921) της Margaret Murray, το οποίο αξίζει να σημειώσω πως επηρέασε σημαντική και τον ιδρυτή της θρησκείας Wicca, Gerald Gardner!
Παρ’ όλες τις αντιδράσεις του Λάβκραφτ, όμως, οι αναγνώστες συνέχιζαν να ψάχνουν με ενδιαφέρον σε βιβλιοθήκες και παλαιοβιβλιοπωλεία το μιαρό Νεκρονομικόν. Η βιβλιοθηρεία αυτή δε, έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν ο Λάβκραφτ πέθανε το 1937 και πολύ περισσότερο αργότερα, όταν τα διηγήματά του θα κυκλοφορήσουν πιο προσεγμένα από τις εκδόσεις Arkham House.
Βλέπετε, ο ρεαλιστικός τρόπος γραφής του Λάβκραφτ, η εκκεντρική του προσωπικότητα, αλλά και το γεγονός πως για το ίδιο θέμα γράφανε σχεδόν ταυτόχρονα πολλοί διαφορετικοί συγγραφείς, έκαναν τους αναγνώστες να πιστέψουν πως πίσω από τις ιστορίες των αγαπημένων τους συγγραφέων θα πρέπει να κρύβεται μια αληθινή, αλλά μέχρι τότε παραγκωνισμένη ιστορία.
Πολλοί, λοιπόν, άρχισαν να αναζητούν το αυθεντικό Νεκρονομικόν και επειδή όταν κάτι το θέλεις πολύ, αυτό τείνει να γίνει πραγματικότητα, το πρώτο αληθινό (;) Νεκρονομικόν έφτασε στα χέρια του Ντέρλεθ το 1946. Το όνομα του ήταν Cultus Maleficarum και έφερε την υπογραφή του Fred L. Pelton.
Σήμερα το βιβλίο αυτό είναι σχεδόν άγνωστο, αποτελεί όμως το «αρχέτυπο» όλων των υπόλοιπων ψευδεπίγραφων και κάλπικων Νεκρονομικόν… διότι θα υπάρξουν πολλά ακόμη, από το πλέον γνωστό και πολυχρησιμοποιημένο Necronomicon του Simon μέχρι και την σειρά βιβλίων κθουλικής μαγείας που έχει βγάλει ο Donald Tyson την τελευταία πενταετία.
Καθώς, λοιπόν, οι προθήκες των βιβλιοπωλείων και των occult shops άρχιζαν να γεμίζουν με Νεκρονομικόν, δεν άργησε να στραφεί και το ενδιαφέρον της διεθνούς αποκρυφιστικής σκηνής στη σκοτεινή Μυθολογία Κθούλου…

Θεμελιώνοντας την Αληθινή Μαγεία του Νεκρονομικόν
Από την αριστερή πλευρά του Ατλαντικού, την αρχή έκανε η Εκκλησία του Σατανά του Anton LaVey, όπου στο δεύτερο σατανικό του σύγγραμμα (The Satanic Rituals, 1972) θα συμπεριλάβει δυο τυπικά που έγραψε για αυτόν ο μαθητής του και αργότερα ιδρυτής του Ναού του Σεθ, Michael Aquino.
Πρόκειται ασφαλώς για τελετουργικά που είναι εμπνευσμένα από τη Μυθολογία Κθούλου και συμπεριλαμβάνουν αρχές και ορολογίες του mythos.
Από την δεξιά πλευρά του Ατλαντικού, τώρα, και πιο συγκεκριμένα στην Αγγλία ξανά του 1972, ο ιδρυτής του Τυφώνειου Τάγματος Kenneth Grand θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του The Magical Revival, στο οποίο, εκτός των άλλων, θα συγκρίνει τα πρόσωπα και τις έννοιες της μυθολογίας Κθούλου με την Θελημική μαγική φιλοσοφία και θεολογία του Άλιστερ Κρόουλυ.
Αρκετά χρόνια αργότερα τη σκυτάλη θα αναλάβει η σχολή Χαοτικής Μαγείας, που κατορθώνει να αποδείξει πως σημασία δεν έχει το πλαίσιο μέσα στο οποίο δουλεύει ο μάγος, όσο ο βαθμός της πίστης του προς αυτό. Ως εκ τούτου, μπορεί κανείς να δοξολογεί τους Μεγάλους Παλαιούς και αυτό να φέρνει κυριολεκτικά αποτέλεσμα!
Στην πορεία των ετών περισσότερες σχολές και αυτόκλητοι μάγοι θα στρέψουν την προσοχή τους στην αποκρυφιστική πλευρά του mythos, κατασκευάζοντας ένα λειτουργικό αλλά -λίγο ως πολύ- διαφορετικό για τον καθένα σύστημα πρακτικής μαγείας του Νεκρονομικόν
Αυτό, λοιπόν, που κάποτε ανήκε στη φαντασία των λίγων έγινε πράξη και τα πνεύματα του απαγορευμένου τόμου άρχισαν να ενσαρκώνονται στους μαύρους καθρέπτες των επικλητών τους…

Οι Σέκτες του Κθούλου Σήμερα
Μέχρι σήμερα έχουν εμφανιστεί πολλές διαφορετικές ομάδες λατρείας των Μεγάλων Παλαιών. Αρκετές από αυτές έσβησαν από το χάρτη αρκετά νωρίς, είτε γιατί η πίστη τους δεν ήταν αυθεντική είτε γιατί οι πεποιθήσεις τους οδήγησαν σε αδιέξοδο. Όπως και να έχει, σήμερα, εν έτει 2011 υπάρχουν και εργάζονται τουλάχιστον εφτά τάγματα. Αυτά είναι: Order of the Necronomicon, Cult of Cthulhu, Esoteric Order of Dagon, Temple of Shub-Niggurath, Order of the Trapezoid, Ordo Nabu Maerdechai, και το Ansactus Cechoslovacica Esoterica Templum de Antiquelis της Πράγας.
Οι αδελφότητες που προανέφερα περιλαμβάνουν το πάνθεον του Νεκρονομικόν στον πυρήνα των εργασιών τους. Υπάρχουν, όμως, και αρκετές ακόμη, που στα πλαίσια του σκοτεινού τους εσωτερισμού χρησιμοποιούν ενίοτε στοιχεία από το mythos, όπως το Arcanus Ordo Nigri Solis, το Order of the Nine Angles, το Temple of the Vampire, και μέχρι πριν λίγα χρόνια, το Lodge Magan.
Είτε έμμεσα είτε όχι, όμως, όλες αυτές οι ομάδες αποδεικνύουν πως η πραγματική Μαγεία μπορεί να εκφραστεί μέσα από τις εικόνες και τις ιδέες της Μυθολογίας Κθούλου, πως υπάρχει μια άσβεστη φλόγα γνήσιου ενδιαφέροντος και δύναμης που ακούει στο όνομα Ρεύμα του Νεκρονομικόν, και πως το πνευματικό αυτό κίνημα μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να γνωρίσει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και τις ανώτερες υποστάσεις του κόσμου μας. Στο σημείο αυτό ίσως να αναρωτιέστε το πώς ακριβώς μπορεί να συμβαίνει αυτό; Προσέξτε, λοιπόν…

Σχετικά με τον Λαβκραφτικό Σατανισμό
Από τη στιγμή που ο LaVey ενσωμάτωσε στις Σατανικές του δραστηριότητες την ψευδομυθολογία του Λάβκραφτ, αυτοί που έδειξαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη Μυθολογία Κθούλου ήταν οι εκπρόσωποι και οι φίλοι του Left Hand Path, οι οποίοι στους σκοτεινούς πρωταγωνιστές του mythos προσπαθήσανε να αντιστοιχίσουν τις οντότητες του Sitra Ahra.
Κάπως έτσι, και για μια μερίδα αποκρυφιστών, η μαγεία του Νεκρονομικόν ερμηνεύτηκε καθαρά ως κλιφωθική, και οι Μεγάλοι Παλαιοί ως δαίμονες με… εξωγήινα ονόματα.
Μ’ αυτό τον τρόπο, λοιπόν, γεννήθηκε ο Λαβκραφτικός Σατανισμός, όπου διακρίνουμε τουλάχιστον τρεις μορφές μαγικής άσκησης:
1) Επικλήσεις προς τους Μεγάλους Παλαιούς – όπως συμβαίνει με το Κάλεσμα του Κθούλου από τον Aquino.
2) Τελετουργία μέσω εστίασης σε ένα υλικό αντικείμενο – όπως συμβαίνει με το τετράεδρο κρύσταλλο στο Τυπικό των Εννέα Γωνιών του Order of the Nine Angles.
3) Συνειδησιακό πέρασμα σε άλλες καταστάσεις και διαστάσεις πραγματικότητας (pathworking) – όπως συμβαίνει με τον οραματισμό του Μεγάλου Τραπεζόεδρου του Temple of the Vampire.
Εργαζόμενος προσωπικά πάνω στο Ρεύμα του Νεκρονομικόν τα τελευταία πέντε χρόνια, έχω διαπιστώσει πως ο κθουλικός αποκρυφισμός (yog-sothothery ή θεϊστικός κθουλισμός για κάποιους) εμπεριέχει ήδη ένα μεγάλο πλούτο από τελετουργίες, όπως και διαθέτει χώρο για το σύγχρονο ασκητή να προσθέσει το δικό του λιθαράκι εμπειρίας και γνώσης στο όλο (εν δυνάμει) σύστημα.
Η βάση όλων των τύπων πρακτικής μαγείας, όμως, που μπορεί να απασχολήσει αυτούς που εργάζονται με το Νεκρονομικόν, πιστεύω πως είναι οι τρεις προαναφερθείσες κατηγορίες.
Το πραγματικό ερώτημα, παρ’ όλ’ αυτά, έγκειται αλλού: α) το σύστημα του Νεκρονομικόν θα πρέπει να ακολουθεί τις μεταμοντέρνες αντιλήψεις του χαοτικισμού ή να συμφωνεί με την γριμοριακή φιλοσοφία, και β) ποιο το γενικότερο όφελος;
Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα διαφέρει από συγγραφέα σε συγγραφέα. Για κάποιους, οι Μεγάλοι Παλαιοί μπορούν και πρέπει να βρούνε τη θέση τους πάνω στο Δέντρο του Θανάτου.
Κάποιοι έχουν γράψει βιβλία που βασίζουν τη δομή τους στα υπάρχοντα γριμόρια, παρουσιάζουν δηλαδή μια σειρά από επικλήσεις, κύκλους προστασίας και ευφάνταστα sigils. Κάποιοι άλλοι, τέλος, πιστεύουν πως το όλο θέμα θα πρέπει να απέχει από δογματικούς τύπους και να είναι ελεύθερα συγκριτικό, ώστε να αποτελεί ένα υποκειμενικό έργο αυτογνωσίας και ανέλιξης.
Η θέση μου συμφωνεί με την τελευταία επιλογή, γι’ αυτό και παραμένω σκεπτικός κάθε φορά που συναντώ τα γριμοριακά πονήματα αγνώστων μάγων με βαρύγδουπα ονόματα! Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πρόκειται για προσωπικές εμπειρίες, που η αντικειμενική τους αξία μπορεί και να είναι μηδαμινή.
Αν, λοιπόν, υπάρχει κάτι που θα πρέπει να αναζητήσει κανείς στην αληθινή μαγεία του Νεκρονομικόν, αυτό πιστεύω πως πρέπει να είναι οι έννοιες (τα μαύρα αρχέτυπα, αν προτιμάτε) πίσω από τα ονόματα και τις πρακτικές… Αυτό είναι το αληθινό κλειδί!

Περνώντας τις Πύλες στις Διαστάσεις του Άλλου
Τι πραγματικά είναι, λοιπόν, το Νεκρονομικόν; Υπάρχουν πολλές ερμηνείες εδώ, αυτή που προτιμώ προσωπικά θέλει να πρόκειται για το Βιβλίο των Νεκρών Ονομάτων. Εκ πρώτης όψεως, ο τίτλος αυτός παραπέμπει σε μυστήρια νεκρομαντείας, στην πραγματικότητα, όμως, αφορά τις δυνάμεις εκείνες που η συνείδησή μας έχει λησμονήσει! Το Νεκρονομικόν, συνεπώς, είναι η διεργασία ανάμνησης (και αποκάλυψης) του λόγου, δηλαδή της δημιουργικής αρχής που κρύβουμε μέσα μας.
Η γλώσσα δεν είναι απλά ένα μέσο για να επικοινωνούμε ιδέες για τον κόσμο, αλλά ένα εργαλείο για να φέρνουμε τον κόσμο σε ύπαρξη. Η «πραγματικότητα» δεν είναι απλά κάτι που βιώνεται ή αντικατοπτρίζεται στη γλώσσα, αλλά κάτι που παράγεται κυριολεκτικά από το λόγο, όπως ακριβώς γινόταν με τους Σαμάνους, που ο κόσμος τους ήταν οι ιστορίες που διηγούνταν…
Καθόλου παράξενο, λοιπόν, που ο Λάβκραφτ χρησιμοποίησε μια νέα ακαθόριστη γραμματική για να ονοματοδοτήσει τους θεούς του -κατά αντιστοιχία των βαρβαρικών ονομάτων στην Γνωστική μαγική πρακτική- ενώ κατεβάζει τους ήρωες του στις σπηλιές των φιδιών για να δρασκελίσουν τις διαστάσεις των κόσμων μέσα από παράξενες γωνίες και κρατώντας περίεργα κλειδιά.
Το σκοτάδι στο σύμπαν του Νεκρονομικόν είναι το γοτθικό δάσος του ασυνειδήτου μας, και η νύχτα το ευρύτερο μαγικό πλαίσιο δράσης.
Αν θέλουμε, λοιπόν, να περάσουμε στις διαστάσεις των Παλαιών και να γνωρίσουμε τα μυστικά της μαγείας του αυθεντικού Νεκρονομικόν, θα πρέπει να κατέλθουμε βαθιά μέσα μας και να έρθουμε αντιμέτωποι με τους τρόμους των εσωτερικών μας δωμάτων.
Η δαιμονική όψη των πλασμάτων του mythos, άλλωστε, δεν είναι τυχαία: ο φόβος είναι σαν τη φωτιά, μπορεί να μας αφυπνίσει από το λήθαργο του συμβατού και να μας εξαγνίσει!
Κατεβαίνοντας, λοιπόν, σαν μια άλλη Ινάννα, σαν ένας άλλος Ορφέας και Όντιν, ο μάγος περνάει από σταδιακές πύλες, μέχρι ωσότου να φτάσει στον πυρήνα της ύπαρξής του. Πρόκειται ασφαλώς για το Μυστικό ή Μαύρο Ήλιο, που στον εσωτερισμό του Νεκρονομικόν αντιστοιχεί στον Αζαθώθ.
Αυτό είναι και το ύστατο όφελος της Κθουλικής μαγείας - η γνώση του Κέντρου, που είναι μικροκοσμικό είδωλο της όλης πλάσης. Η δε πορεία προς αυτό το θεοσοφικό σημείο είναι ένα μυητικό μονοπάτι ψυχανωδίας, που ακολουθεί τα πρότυπα του ιουδαϊκού γνωστικισμού Μέρκαβα… αλλά δεν θέλω να σας κουράσω περισσότερο με επιπλέον ορολογίες και παράξενες φιλοσοφίες.
Άλλωστε, όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα για το Ρεύμα του Νεκρονομικόν, το ιστορικό, φιλοσοφικό και πρακτικό του περιεχόμενο, μπορείτε να αναζητήσετε το δίτομο έργο μου Necronomicon (2008) και Νεκρονομικόν: Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού (2011) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρχέτυπο.

Γιώργος Ιωαννίδης

Που Οδηγούν οι Πύλες του Νεκρονομικόν; Σημειώσεις από την Ομιλία...

2011-06-09T10:50:00.003+03:00

Και μετά την ολοκλήρωση δυο πετυχημένων παρουσιάσεων του νέου μου βιβλίου Νεκρονομικόν: Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μπορώ να αναρτήσω τις σημειώσεις που συνέθεσα για τις ομιλίες μου για τις φίλες και τους φίλους που δεν μπόρεσαν να παραβρεθούν.
Για άλλη μια φορά, σας ευχαριστώ όλες και όλους που με τιμήσατε με την παρουσίαση σας. Εύχομαι το νέο μου πόνημα να διευρύνει τους ορίζοντες των αναζητήσεων σας, και με χαρά θα λάβω τα σχόλια και τις σκέψεις σας γι' αυτό.

Επιτρέψτε μου να σας διηγηθώ μια ιστορία...
Η ιστορία αυτή ξεκινάει το 2004 όταν προσπαθούσα να πείσω κάποιον καλό μου φίλο, να γράψει ένα βιβλίο για την Ιστορία και την Φιλοσοφία του Σατανισμού. Τελικά το βιβλίο αυτό δεν γράφτηκε ποτέ - μετά όμως από μια ιδιαίτερα παράξενη εμπειρία αποφάσισα να γράψω το πρώτο βιβλίο στην Ελλάδα για τους Δαίμονες και την Δαιμονολογία!

Ο λόγος που με ώθησε να ξεκινήσω αυτή την μελέτη ήταν απλός. Ήταν ένα κλασσικό θα έλεγα, υπαρξιακό ερώτημα που όλοι, λίγο ως πολύ πιστεύω το έχουμε κάνει εξίσου:

Υπάρχει κάτι πέρα από τον κόσμο που ζούμε; Υπάρχει κάτι πέρα από τα προβλήματα, τα άγχη και τα πάθη της καθημερινής μας ζωής; Υπάρχει η Άλλη Πλευρά με τα πνεύματα τους αγγέλους και τους δαίμονες της; Και αν ναι, τότε με ποιο τρόπο μπορεί αυτός ο Άλλος Κόσμος να μας επηρεάζει - ή και το αντίθετο, με ποιο τρόπο μπορούμε εμείς να έρθουμε σε επαφή μαζί του;

Εύλογα, θα με ρωτήσετε τώρα, γιατί δεν ασχολήθηκα με ένα θέμα λιγότερο... επικίνδυνο. Ας πούμε τα φαντάσματα. Η αλήθεια είναι πως το έχω κάνει, και αν όλα πάνε καλά, σε μερικά χρόνια θα δημοσιεύσω τα αποτελέσματα και αυτής της μεγάλης μου έρευνας.

Η Δαιμονολογία όμως με κέρδισε περισσότερο διότι έθιγε ένα εξαιρετικά σαγηνευτικό θέμα: το πρόβλημα της Σκιάς.

Από την εποχή των σπουδών μου στην ψυχολογία και στην ψυχανάλυση, αλλά και αργότερα μέσα από την προσωπική μου, όπως και από την κλινική εμπειρία, είδα πως η ανθρώπινη ψυχή κρύβει μια «σκιώδη» πλευρά όπου κυριαρχεί το αντίθετο από αυτό που θεωρούμε πως είμαστε.
Πρόκειται για απωθημένες σκέψεις, ιδέες και συναισθήματα που αν και ξεχασμένα από την συνείδηση μας, αυτά τείνουν να επιστρέφουν με τους πιο παράδοξους και συχνά αφοπλιστικούς τρόπους.

Ήταν μήπως η Σκιά των ανθρώπων, οι Δαίμονες που μας τρομάζουν τις νύχτες;

Θέλοντας λοιπόν να απαντήσω σε όλα τα παραπάνω, προχώρησα στην έρευνα και την συγγραφή του Δαίμονες: Οι Σκοτεινοί Άγγελοι. Ποιο ήταν το συμπέρασμα του βιβλίου;

* Τέσσερις είναι οι πιθανές ερμηνείες *

(1) Ο κόσμος των πνευμάτων υφίσταται έτσι περίπου όπως αποκαλύπτετε από τον Χριστιανισμό, με την γνώριμη κοσμολογία των φιλικών αγγέλων και των εχθρικών έκπτωτων.

(2) Η εικόνα που έχουμε για την Άλλη Πλευρά, είναι παράγωγο δεισιδαιμονίας, ενώ οι δυσεξήγητες εμπειρίες προϊόν παραίσθησης ή ψυχοπαθολογίας.

(3) Οι Δαίμονες και τα πνεύματα του αόρατου κόσμου είναι δυναμικές κατασκευές του μυαλού μας, ψυχοκινητικές προβολές δηλαδή (Σκεπτομορφές), ικανές να προκαλέσουν αισθητή δράση.

(4) Δεν γνωρίζουμε τίποτα για τα όντα αυτά που ναι μεν υπάρχουν αλλά διαφέρουν σε μορφή και ουσία από όλα όσα καταλαβαίνουμε!

Δικαιολογημένα θα με ρωτήσετε τώρα τι από όλα αυτά πιστεύω πως ισχύει. Η απάντηση όμως δεν είναι μια, κοινή για όλες τις περιστάσεις. Αντίθετα, κάθε περιστατικό δαιμονοπληξίας ή και εμφάνισης μπορεί να ερμηνευτεί διαφορετικά.
Σε κάθε περίπτωση όμως -και ίσως εδώ να ευθύνεται η ιδιότητα μου ως ψυχολόγου- δεν γίνεται να μην διακρίνω τον υποκειμενικό παράγοντα. Τι εννοώ μ' αυτό;

Έχετε προσέξει πόσο πολύ διαφέρει η εικονογραφία του δαιμονικού; Γιατί οι εμπειρίες και οι εντυπώσεις μας από την Άλλη Πλευρά δεν είναι πάντα και παντού οι ίδιες; Ποιοι είναι οι παράγοντες εκείνοι που τροποποιούν την σχέση μας με το Άλλο;

Για να απαντήσω στα ερωτήματα αυτά, έπρεπε να ανατρέξω πιο βαθιά στην μαγική φιλολογία. Να συνομιλήσω με ιδιαίτερους ανθρώπους που βίωσαν το διαφορετικό, να επισκεφτώ παράξενες βιβλιοθήκες, να μελετήσω περίεργα βιβλία και να βουτήξω όσο γίνεται περισσότερο, στα θολά νερά του occultism. Και κάπως έτσι, γνώρισα το Νεκρονομικόν...

Δεν υπάρχει άνθρωπος στον χώρο του Εσωτερισμού που να μην έχει ακούσει έστω μια σύντομη αναφορά για το Βιβλίο των Νεκρών Ονομάτων. Η δε φήμη του, ως το απόλυτο βιβλίο μαγείας, το καθιστά το ύστατο απόκτημα κάθε συλλέκτη, όπως και το πολλά υποσχόμενο κλειδί για την αληθινή γνώση των μυστηρίων. Πέρα όμως από όλη αυτή την γοητεία που σαν παχύ πέπλο κάλυπτε το όλο θέμα, το Νεκρονομικόν δεν υπήρξε ποτέ!

Η αποκαρδιωτική αυτή αλήθεια την οποία με τόσο αξιόπιστο τρόπο απέδειξαν με την εργασία τους The Necronomicon Files ο John Wisdom Gonce και ο καλός φίλος Daniel Harms, σίγουρα ελαχιστοποίησε το ενδιαφέρον μου.

Εκείνη ακριβώς την περίοδο όμως, έφτασαν στα χέρια μου οι μυστικές διδασκαλίες ενός αμερικάνικου τάγματος, που στους υψηλόβαθμους μύστες της αδελφότητας, έδειχναν τον δρόμο για το επέκεινα, μέσα από την μαγεία των Γωνιών, περίεργες τραπεζόεδρες γεωμετρίες, και άλλα φιλοσοφικά αξιώματα που παρέπεμπαν ουσιαστική στην Μυθολογία Κθούλου.

Και κάπως έτσι, άρχισα να διακρίνω ένα μοτίβο! Πως δηλαδή, ενώ όλες σχεδόν οι διαφορετικές εκδοχές των κίβδηλων Νεκρονομικόν που κυκλοφορούσαν στο εμπόριο, αναφέρονταν στο Πέρασμα σε μια άλλη κατάσταση του Νου (ή σε ένα διαφορετικό πεδίο Ύπαρξης), κανένας δεν αντιμετώπιζε το είδος αυτής της μαγείας πέρα από μια ακόμη «φτηνή» γριμοριακή (σκοτεινή) μαγγανεία!
Αποφάσισα λοιπόν να γράψω τον πρώτο τόμο, το Necronomicon: Μια Έρευνα στην Απαγορευμένη Μαγεία του Λάβκραφτ και το Μεγάλο Μυστήριο των Stargates.

Θυμάμαι ακόμη την ημέρα (ή πιο σωστά την νύχτα) που πήρα την απόφαση να ξεκινήσω. Ήταν λίγες στιγμές μετά τους τίτλους αρχής της ταινίας Η 9 Πύλη, που φορτισμένος από την ατμοσφαιρική μουσική και ενθουσιασμένος από τις ανακαλύψεις που είχαν προηγηθεί, άρχισα σαν μανιακός με και ισχυρό πυρετό δημιουργικότητας, να κρατάω σημειώσεις, να σχεδιάζω τον σκελετό, και να ετοιμάζω τις βιβλιογραφικές μου πηγές για το νέο μου σύγγραμμα. Δύο χρόνια μετά, και το νέο μου βιβλίο ήταν έτοιμο!

Όταν το 2008 κυκλοφόρησε το Necronomicon, δεν ήμουν σίγουρος για την αντίδραση του κόσμου.
Πολύ σύντομα όμως, άρχισε να διαφαίνεται η πολύπλευρη ανταπόκριση...

• Στους κύκλους των φίλων του φανταστικού, αρκετοί έμειναν έκπληκτοι καθώς δεν γνώριζαν καμία άλλη διάσταση της Μυθολογίας Κθούλου πέρα από την κοινή λογοτεχνική.
• Στους κύκλους του αποκρυφισμού, κάποιοι θεώρησαν πως το βιβλίο ήταν εξαιρετικά φωτεινό και ρηχό, ενώ άλλοι, αρκετά σκοτεινό και επικίνδυνα αποκαλυπτικό!
• Στους κύκλους των φίλων της εναλλακτικής αναζήτησης τέλος, αρκετοί απογοητευτήκαν βλέποντας να καταρρέει η ρομαντική εικόνα που είχαν κατασκευάσει επηρεασμένοι από όλα τα τραγελαφικά που έχουν γραφτεί κατά καιρούς.

Πέρα όμως από όλες αυτές τις αντιδράσεις, υπήρξαν και εκείνοι που απλά ενθουσιάστηκαν, είτε γιατί βρήκαν επιτέλους σαφείς απαντήσεις στα υπονοούμενα και τις εικασίες που τόσα χρόνια κάλυπταν το όλο θέμα, είτε γιατί ανακάλυψαν ένα καινούργιο οδοδείκτη πάνω σε μεγάλα ζητήματα του εσωτερισμού.

Ανάμεσα τους, ήταν και ορισμένοι που χρόνια τώρα εργάζονταν σε διάφορες μορφές μαγικής τέχνης, και έψαχναν να βρούνε αν υπάρχει κάτι πραγματικό στις φήμες περί υπερφυσικών δυνάμεων που έκρυβε το περίφημο, απαγορευμένο Βιβλίο των Νεκρών Ονομάτων.

Βλέπετε, μπορεί να μην είναι γνωστό, αλλά είναι γεγονός πως υπάρχουν πάρα πολλές ομάδες στον κόσμο (αλλά και στην Ελλάδα) που εργάζονται -άλλοτε συστηματικά και άλλοτε περιοδικά- με την Μυθολογία Κθούλου, μέσα πάντα από το πρίσμα της πρακτικής μαγείας και της αποκρυφιστικής φιλοσοφίας.

Το ερώτημα λοιπόν για το αν το Νεκρονομικόν, είναι ή όχι αληθινό, δεν έχει αξία! Οι άνθρωποι αυτοί, διέκριναν κάτι το ιδιαίτερο σ' αυτό τον ζωντανό μύθο. Και χρησιμοποίησαν τα αξιώματα και τους όρους του για να πετύχουν την αλλαγή που υπόσχεται η Μαγεία!

Γιατί λοιπόν συνέχισα να ερευνώ το θέμα αυτό αφού λίγο ως πολύ εξήγησα αυτή την πραγματικότητα στον πρώτο τόμο. Ο λόγος έχει να κάνει με το αρχικό ερώτημα που σας έθεσα.

Ενώ λοιπόν στον πρώτο τόμο ασχολούμαι με το ερώτημα αν υπάρχει και τι είναι το Νεκρονομικόν, στον δεύτερο αποφάσισα να ασχοληθώ με το αν υπάρχουν και τι είναι οι Μεγάλοι Παλαιοί του Νεκρονομικόν!

Την απάντηση θα αφήσω να την ανακαλύψετε στις σελίδες του βιβλίου, όμως προσέξτε κάτι σημαντικό: όπως ανέφερα νωρίτερα, θεμέλια θέση στο Νεκρονομικόν έχει η μαγεία των Γωνιών. Το αληθινό ερώτημα τώρα είναι, που οδηγούν οι Γωνίες αυτές. Και κάπου εδώ, η απάντηση έφτασε από μια «σύμπτωση».

Όταν το 1977 κυκλοφόρησε το Νεκρονομικόν του Σίμωνα, ειπώθηκε πως θα δημοσιευόταν σύντομα μια εργασία για τις Πύλες του Νεκρονομικόν. Το βιβλίο αυτό, για διάφορους λόγους δεν κυκλοφόρησε. Εκδόθηκε όμως το 2006, ξανά με την υπογραφή του Σίμωνα. Μονάχα που αυτή την φορά, το βιβλίο αυτό εμβάθυνε περισσότερο στο όλο θέμα. Ήταν λες και προσπαθούσε να πει κάτι, να μεταδώσει ένα κρυφό μήνυμα. Ποιο ήταν όμως το κλειδί για την αποκωδικοποίηση του;

Η απάντηση ήρθε ακριβώς λίγο μετά την κυκλοφορία του δικού μου βιβλίο. Πρόκειται για το Stairway to Heaven, μια μελέτη του Peter Levenda - τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο Σίμωνας.

Ο Levenda λοιπόν, έγραψε μια θρησκειολογική έρευνα πάνω στο θέμα της ψυχανωδίας, την ανέλιξη του εαυτού δηλαδή στις ανώτερες ζώνες της κοσμικής ύπαρξης.

Το βιβλίο ήταν γεμάτο από ιστορικά παραδείγματα παρμένα από την Κίνα, την αρχαία Αίγυπτο, τους σαμάνους και φυσικά τον μυστικισμό Καμπάλα, και πιο συγκεκριμένα, την παράδοση του Θρόνου, την Μέρκαμπα.

Πουθενά ο συγγραφέας δεν έκανε λόγο για το Νεκρονομικόν, ήταν εμφανές όμως, πως με την μελέτη του αυτή, συμπλήρωνε το Gates of the Necronomicon.

Αυτό λοιπόν ήταν το στοιχείο που χρειαζόμουν για να συνεχίσω. Η απάντηση για το που οδηγούν οι Πύλες του Νεκρονομικόν Αυτό είναι και το περίφημο μονοπάτι του Μαύρου Θεού, που δεν έχει να κάνει με τον Σατανισμό και μ' όλες αυτές τις φαιδρότητες με τις οποίες έχω κατηγορηθεί κατά καιρούς, αλλά με την μυητική πορεία του μάγου μέσα στην Νύχτα και πάνω στην Κλίμακα που οδηγεί στο εκστατικό όραμα του Μαύρου Θρόνου - είναι αυτός ο θρόνος του Διαβόλου; Καμία σχέση! Πρόκειται για την αφανή έδρα του ύπατου ακαθόριστου χάους, που είναι η δημιουργική αρχή του σύμπαντος ή για να το πω πιο απλά, του Αζαθώθ!

Για να μπορέσω λοιπόν να εξηγήσω όλα τα παραπάνω, χρειάστηκε να μελετήσω προσεχτικά ποικίλα θέματα τους Δυτικού αποκρυφισμού, να συγκρίνω το Κλιφωθικό Δέντρο με την κοσμολογία Κθούλου, να αναζητήσω τα Χαοτιστικά στοιχεία στη Μυθομαγεία Κθούλου, και να χρησιμοποιήσω έννοιες της δυτικής εσωτερικής παράδοσης, της ελληνικής μυθολογίας (και φιλοσοφίας), και της ψυχολογίας του βάθους, για να ερμηνεύσω τους κώδικες που υπήρχαν στο Νεκρονομικόν.

Το αποτέλεσμα είναι μια (τολμηρή σε πολλά σημεία) πρωτότυπη εργασία που ζητάει από τον αναγνώστη να καταδυθεί στις πνευματικές σπηλιές του Πάνα, για να ανέλθει στη συνέχεια σε μια μεθυστική εμπειρία υπέρβασης.

Δικαιολογημένα κάποιοι θα με ρωτήσουν αν έχω προσαρμόσει την μεταφυσική του Νεκρονομικόν σε ερμηνείες που ξεφεύγουν τα αυστηρά πλαίσια της Αριστερής Ατραπού, την οποία πολλοί χρησιμοποιούν για να κατανοήσουν το Βιβλίο των Νεκρών Ονομάτων.

Νομίζω πως ως ένα σημείο έχουν δίκιο! Και το λέω αυτό διότι στις αρχετυπικές φιγούρες του Mythos διάβασα κάποια πράγματα με βάση τα δικά μου κριτήρια και την δική μου παιδεία η οποία εξετάζει τα πάντα μέσα από την οπτική της δυναμικής εξέλιξης του ανθρώπου.

Από την άλλη όμως, η ερμηνευτική και συγκριτική επιχειρηματολογία που χρησιμοποιώ, μπορεί να πείσει και τους πιο σκληροπυρηνικούς στο να πάψουν να αντιμετωπίζουν το Ρεύμα του Νεκρονομικόν σαν ένα άλλο διαβολικό γριμόριο (diabolical), αλλά σαν ένα εν εξελίξει μυητικό μονοπάτι.

Δεν ξέρω βέβαια αν η προσέγγιση μου θα εμπνεύσει τους αναγνώστες μου ή απλά θα σβήσει μέσα στο χρόνο. Είμαι σίγουρος όμως, πως ο αληθινός εραστής της γνώσης, θα βρει στις σελίδες της νέας μου μελέτης, πως μέσα στην Νύχτα υπάρχει κάτι που πραγματικά να αξίζει την προσοχή μας!

Η αλχημική συμφιλίωση με αυτή την σκοτεινή πλευρά της ζωής μπορεί να μας εκτινάξει ψηλά, και να μας οδηγήσει σε νέες ατραπούς, ουσιαστικής μεταμόρφωσης. Αλλά για το μυστήριο αυτής, της άλλης Υψηλής Μαγείας, θα μου επιτρέψετε να σας ταξιδέψω μέσα από ένα επόμενο βιβλίο, που όπως ελπίζω θα ακολουθήσει σε περίπου 18 μήνες από σήμερα. Μέχρι τότε, open your mind to Chaos and seek the Flame within you!

Παρουσίαση του βιβλίου ΝΕΚΡΟΝΟΜΙΚΟΝ: Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού (Θεσσαλονίκη)

2011-06-04T10:08:00.001+03:00

Οι εκδόσεις ΑΡΧΕΤΥΠΟ σας προσκαλούν στην βιβλιοπαρουσίαση του νέου βιβλίου του ψυχολόγου, συγγραφέα και αρχισυντάκτη του περιοδικού mystery, Γιώργου Ιωαννίδη, Νεκρονομικόν: Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού.
Ελάτε μαζί μας σε μια ξεχωριστή βραδιά αναζήτησης στα μεγάλα μυστήρια της Μυθομαγείας Κθούλου, του Κλιφωθικού αποκρυφισμού και των κωδικοποιημένων αινιγμάτων που κρύβει το πιο παράξενο βιβλίο στον κόσμο.
Πριν από την παρουσίαση του βιβλίου και την ομιλία του συγγραφέα, θα προβληθεί η ταινία μικρού μήκους του Γιάννη Τζουβελέκη Shadow Beyond Time, μια ελληνική παραγωγή του 2010 βασισμένη στις ιστορίες του Λάβκραφτ, Shadow Out Of Time και Shadow Over Innsmouth.

Το Νεκρονομικόν: Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού, είναι η συνέχεια και ο δεύτερος τόμος της έρευνας που δημοσίευσε ο Γ. Ιωαννίδης το 2008 με τίτλο Necronomicon. Και μπορείτε να το αποκτήσετε, αποκλειστικά το βράδυ της εκδήλωσης!

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στις 20:00, την ΤΕΤΑΡΤΗ 08 ΙΟΥΝΙΟΥ στο cafe The BARRISTER (Φράγκων 3, απέναντι από τα Διοικητικά Δικαστήρια, Θεσσαλονίκη). Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα των εκδόσεων ΑΡΧΕΤΥΠΟ.

Είσοδος: ΔΩΡΕΑΝ

Η Σχέση & η Επίδραση του Κρόουλυ στη Wicca, στο Chaos Magic & στο Νεκρονομικόν

2011-06-02T10:12:00.001+03:00

Στις 27 Μαΐου 2011, είχα την χαρά και την τιμή να συμμετέχω σε μια σειρά διαλέξεων για την ζωή και το έργο του Άλιστερ Κρόουλυ. Δίχως αμφιβολία, ήταν μια ξεχωριστή βραδιά, καθώς για πρώτη φορά στην χώρα μας, πραγματοποιήθηκε μια εκδήλωση για έναν άνθρωπο που μισήθηκε και αγαπήθηκε όσο κανένας άλλος, στον χώρο του νεώτερου δυτικού εσωτερισμού.

Μάλιστα, η ανταπόκριση του κοινού ήταν κάτι παραπάνω από θερμή, καθώς ο χώρος είχε πλημυρίσει από κόσμο, ενώ δεν έλειψαν οι βαθυστόχαστες συζητήσεις μεταξύ των παρευρισκομένων και των ομιλητών.
Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της βραδιάς, συμμετείχα με την παρακάτω ομιλία...

Η Σχέση και η Επίδραση
του Άλιστερ Κρόουλυ
στη Wicca, στο Chaos Magic
και στο Ρεύμα του Νεκρονομικόν

Μπορεί να μην είναι τόσο γνωστό, αλλά η δυναμική προσωπικότητα όπως και οι ιδέες του Άλιστερ Κρόουλυ, επηρέασαν άμεσα και έμμεσα τουλάχιστον τρεις διαφορετικές «σχολές» μαγείας που αναπτύχθηκαν ενώ ο ίδιος ζούσε, αλλά και μετά.
Όπως θα δούμε στην συνέχεια, η άμεση επιρροή του ήταν μέσα από την προσωπική του επαφή με τους ανθρώπους-κλειδιά των «σχολών» αυτών, ενώ η έμμεση, αφορά τις νοηματικές αρχές που υιοθέτησαν οι «σχολές» αυτές από την φιλοσοφία και την πρακτική του Θελήματος.

*** WICCA ***

Ήταν στις 1η Μαΐου 1947, όταν ο πατέρας της Wicca, Gerald Gardner θα συναντήσει τον Άλιστερ Κρόουλυ για να αναπτυχθεί μια σχέση έντονου ενθουσιασμού από πλευράς του.
Ο Gardner, θα αγοράσει πολλά αντίτυπα από τα έργα του Κρόουλυ (ιδιαίτερα εκείνα που περιείχαν το Βιβλίο του Νόμου), ενώ ο τελευταίος, θα τον μυήσει σχεδόν αμέσως στους πρώτους βαθμούς του Ο.Τ.Ο. δίνοντας του μάλιστα την άδεια να ιδρύσει δική του Θελημική σύναξη (Camp).
Το γιατί το έκανε αυτό δεν είναι ξεκάθαρο - ίσως γιατί ο Gardner του συστήθηκε ως μύστης στην Τεκτονική Βασιλική αψίδα, κάτι που όπως γνωρίζουμε σήμερα, δεν ευσταθεί!
Όπως και να έχει, ο Κρόουλυ δεν είχε άδικο να είναι ευχαριστημένος καθώς η αγάπη του Gardner για το μαγικό του τάγμα ήταν αναμφίβολα μεγάλη!
Για πολλά χρόνια φορούσε καθημερινά το δαχτυλίδι του τάγματος, ενώ υπέγραψε το μυθιστόρημα High Magic’s Aid (1947) με το μαγικό όνομα που πήρε ως μέλος του Ο.Τ.Ο. (Scire).
Όταν ο Κρόουλυ διάβασε αποσπάσματα από το χειρόγραφο του βιβλίου, παρότρυνε τον Gardner να ασχοληθεί περισσότερο με την μαγεία! Ο τελευταίος δε, έγραψε σε επιστολή του το 1950, πως ο Κρόουλυ ενδιαφερόταν πραγματικά για το «witch cult» και ότι προσπάθησε να το παντρέψει με το Ο.Τ.Ο. δίχως όμως επιτυχία.
Στο μεταξύ, μετά τον θάνατο του Κρόουλυ το 1947, ο Gardner διεκδίκησε την αρχηγεία του Αγγλικού τμήματος του Ο.Τ.Ο. Λίγο αργότερα δε, συναντήθηκε με την ανώτατη Εξωτερική Κεφαλή του Τάγματος, τον Karl Germer και σύμφωνα με επιστολές του Gardner, οι δύο άντρες συμφώνησαν να αναλάβει διοικητικό ρόλο, κάτι που δεν έγινε όμως ποτέ!
Όπως ο ίδιος εξηγεί σε επιστολή του το 1950, τα σχέδια του κοντά στο Ο.Τ.Ο. δεν ολοκληρώθηκαν λόγο ασθένειας, αλλά και γιατί τα υποψήφια μέλη ζούσαν πολύ μακριά για να μπορέσουν να εργαστούν μαζί του συστηματικά.
Και κάπως έτσι, ο Gardner εγκατέλειψε την μαγεία του Θελήματος για να ασχοληθεί αποκλειστικά με το witchcraft στο οποίο ήταν μυημένος από το 1939, ενώ από το 1946 διοικούσε και το δικό του Γουικανικό coven...
Πέρα από τα παραπάνω, η επιρροή του Κρόουλυ είναι περισσότερο αισθητή αν κανείς μελετήσει τα ίδια τα Γουικανικά κείμενα του Gardner. Συγκεκριμένα, στο προσωπικό του Βιβλίο των Σκιών (Ye Bok of ye Art Magical), υπάρχουν πολλά, σχεδόν αυτούσια αποσπάσματα από διάφορα βιβλία του Κρόουλυ, γεγονός που προβλημάτισε την Doreen Valiente, που όταν μυήθηκε στην Wicca του Gardner το 1953, διέκρινε τόσα πολλά Θελημικά στοιχεία στο τελετουργικό, που του ζήτησε να τα ξαναγράψει η ίδια, όπως και έκανε!
Κλείνοντας, να σημειώσω πως ίσως η πιο χαρακτηριστική επίδραση του Κρόουλυ στη Wicca, ήταν και παραμένει ο Γουικανικός Χρυσός Κανόνας (Wiccan Rede) που λέει «Και Δίχως Να Βλάψεις Κανένα, Κάνε Αυτό που Θέλεις».
Ο κανόνας αυτός, παρουσιάζεται για πρώτη από την Valiente το 1964, και σύμφωνα με την ίδια, βασίζεται σε κάποιο σχόλιο του Gardner πως οι γουικανοί θα πρέπει να ακολουθούν το motto του μυθιστορηματικού Βασιλιά Pausole (από το Les aventures du roi Pausole του Pierre Louys, 1901) «Κάνε ότι θέλεις, αρκεί να μην ενοχλείς κανένα».
Θα μπορούσε να είναι έτσι! Μας είναι όμως αδύνατον, να μην σκεφτούμε την ομοιότητα του Χρυσού Κανόνα με την θεμελιώδη αρχή του Βιβλίου του Νόμου: «Κάνε ότι θέλεις, αυτό είναι το σύνολο του Νόμου».

Τέλος, όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες για τα σημεία όπου τα έργα του Gardner αντλούν στοιχεία και αποσπάσματα από τον Κρόουλυ, μπορούν να ανατρέξουν στα βιβλία Aradia: Το Ευαγγέλιο των Μαγισσών και Book of Shadows, που κυκλοφορούν από τις εκδ. Αρχέτυπο.

*** CHAOS MAGIC ***

Πολύ πριν ο Κρόουλυ έρθει σε επαφή με τον Gardner, επεδίωξε να συναντήσει έναν ταλαντούχο αλλά μάλλον εκκεντρικό καλλιτέχνη που η ιστορία θα ορίσει ως τον πατέρα της Χαοτικής Μαγείας.
Ήταν το 1907 όταν ο Κρόουλυ θα γνωρίσει τον Austin Osman Spare, ενώ το 1909, και μετά από μήνες συζητήσεων μαζί του σχετικά με την φύση της μαγείας, θα του ζητήσει να γίνει μέλος στο Α.Α. Η σχέση αυτή όμως (που για κάποια περίοδο μπορεί να ήταν και ερωτική!) δεν ευδοκίμησε.
Αν και ο Κρόουλυ ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με το έργο του Spare, ο τελευταίος δυσκολευόταν να συμμορφωθεί στο πολύπλοκο καμπαλιστικό σύστημα που δίδασκε ο Κρόουλυ, όπως επίσης αντιλαμβανόταν την μαγική εργασία με διαφορετικό τρόπο και σε αντίθεση με τις δραματοποιημένες τελετουργίες ενός ερμητικού τάγματος. Και κάπως έτσι, οι δυο άντρες θα ακολουθήσουν διαφορετικά μονοπάτια, με όχι και τα καλύτερα συναισθήματα ο ένας για τον άλλον...
Μήπως αυτό σημαίνει πως η επίδραση του Κρόουλυ στο έργο και την σκέψη του Spare ήταν μηδαμινή; Δυστυχώς, γνωρίζουμε ελάχιστα για τον Spare καθώς δεν κρατούσε σημειώσεις των όσο έκανε. Όταν όμως κυκλοφόρησε το The Book of Pleasure (1913) και πολύ αργότερα το The Focus of Life (1921), ο Κρόουλυ αναγνώρισε σ' αυτά πολλές επιρροές από το Βιβλίο του Νόμου.
Γεγονός είναι πως αν και το περιεχόμενο των έργων αυτών διαφέρει τουλάχιστον στη δομή από τα πρώτα δυο βιβλία του Spare (Earth Inferno, 1905 και A Book of Satyrs, 1907), οι ιδέες που καταθέτει δεν φαίνεται να σχετίζονται άμεσα με τις διδασκαλίες του Α.Α. παρά μόνο να συμφωνούν με ορισμένα ευρύτερα χαρακτηριστικά, όπως την ιδιαίτερη σημασία που έχουν τα σύμβολα στο μαγικό έργο, την τελετουργικά χρηστική αξία του σεξ, τον καθοριστικό ρόλο που κατέχει το ασυνείδητο στο μαγικό αποτέλεσμα, την υπεροχή της υποκειμενικότητας, και την σχεδόν συστηματική επιδίωξη για την αποκάλυψη και τον συντονισμό με τον ανώτερο εαυτό.
Αναμφίβολα όμως, η γενικότερη στάση του Spare απέναντι στον οργανωμένο αποκρυφισμό που πρέσβευε ο Κρόουλυ, ήταν εχθρική. Μάλιστα, στο The Book of Pleasure, κοινοποίησε την έντονη απέχθεια του προς αυτού του είδους την τελετουργική μαγεία και όσους την ασκούνε (εννοώντας τον Κρόουλυ) λεπτομέρεια που παραδόξως δεν σχολίασε ποτέ του το Θηρίο...
Όπως και να έχει, το 1977, θα σχηματιστεί μια νέα ιδιότυπη μαγική ομάδα στην Βρετανία, αντλώντας στοιχεία απευθείας από το έργο του Κρόουλυ, και αυτό του Spare.
Πρόκειται για τους Πεφωτισμένους του Θανάτου & του Έρωτα (Illuminates of Thanateros), που σηματοδοτούν το ξεκίνημα της Χαοτικής Μαγείας.
H φιλοσοφία του Chaos Magic ήταν μια επανάσταση για την εποχή εκείνη. Τοποθετούσε την τέχνη, την δημιουργικότητα, την πρακτική και την ανάγκη για αποτέλεσμα πιο ψηλά από την θεωρητικολογία, τις παραδόσεις και τον δογματικό συμβιβασμό. Ότι περίπου έκανε δηλαδή ο Κρόουλυ με τον βικτωριανό αποκρυφισμό!
Βασική αρχή της Χαοτικής Μαγείας είναι πως τίποτα δεν είναι αληθινό, και εξαιτίας αυτής της σχετικότητας των πάντων, τα πάντα είναι εφικτά. Ως εκ τούτου, ο μάγος μπορεί να επιλέξει από οποιοδήποτε σύστημα αξιών θέλει το μοτίβο της εργασίας του (ακόμη και αν αυτό είναι εντελώς φανταστικό όπως η Μυθολογία Κθούλου), και στην συνέχεια να εργαστεί μέσω αυτού για την επίτευξη των επιθυμιών του.
Στις πεποιθήσεις αυτές, διακρίνουμε σαφή στοιχεία του φιλοσοφικού σκεπτικισμού του Κρόουλυ, όπως για παράδειγμα την έξοδο από τους δογματικούς περιορισμούς, την έμφαση στον υποκειμενισμό, και την επιστημονική αναζήτηση των μηχανισμών της μαγείας.
Το αντικομφορμιστικό μετα-σύστημα της Χαοτικής Μαγείας όμως, αν και άφησε ισχυρό στίγμα σε πολλού κύκλους του δυτικού αποκρυφισμού (κυρίως στις ομάδες της Αριστερής Ατραπού), δεν άντεξε μέσα στον χρόνο οδηγώντας τις περισσότερες χαοτιστικές ομάδες σε διάλυση ή σε αναδιοργάνωση.
Βλέπετε, ο θεμελιώδης ισχυρισμός της Χαοτικής Μαγείας πως τίποτα δεν είναι αληθινό, καταρρίπτει το ίδιο αυτό αξίωμα, στρέφοντας τους αγνωστικιστές χαοτικιστές σε μια διαρκή (και αγωνιώδης) αμφισβήτηση οποιασδήποτε μορφής πεποίθησης και δομής, επομένως και αυτής του Chaos Magic!
Δεν ήταν λίγοι λοιπόν εκείνοι που αναζήτησαν διεξόδους και σταθερές σε εναλλακτικά μονοπάτια, όπως ήταν το Ρεύμα του Νεκρονομικόν.

Πριν περάσουμε όμως στο τρίτο και τελευταίο μέρος της ομιλίας, αξίζει να σημειώσω πως ο Austin Osman Spare είχε κάποτε συναντηθεί με τον Gerald Gardner. Μια συνάντηση που κατέληξε σε καυγά για το ποιος από τους δυο είχε πραγματικά μυηθεί στο παραδοσιακό witchcraft... Για την γνωριμία τους, μεσολάβησε ένα άλλο σημαντικό πρόσωπο της νεότερης μαγικής σκηνής, ο Kenneth Grant.

*** ΡΕΥΜΑ του ΝΕΚΡΟΝΟΜΙΚΟΝ ***

Ο Kenneth Grant αποτελεί το κομβικό πρόσωπο όλων σχεδόν των παραπάνω μαγικο/φιλοσοφικών παρατάξεων. Διατέλεσε προσωπικός γραμματέας του Κρόουλυ την περίοδο 1944-1947, στενός φίλος του Spare από το 1949 μέχρι το τέλος της ζωής του το 1956, και καθιέρωσε την δική του μαγική Τυφώνια παράδοση αναμιγνύοντας στοιχεία από διάφορες κατευθύνσεις, αλλά κυρίως παντρεύοντας με έναν δικό του, παράδοξο τρόπο το Θέλημα με την κοσμολογία του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ.
Ήταν το 1972, όταν στο βιβλίο του The Magical Revival, ο Grant θα δημοσιεύσει ένα κατάλογο συγκρίνοντας πολλές έννοιες κλειδιά του Κρόουλυ με τις θεότητες της Μυθολογίας Κθούλου. Στην συνέχεια, και καθόλη την διάρκεια του συγγραφικού του έργου, θα διευρύνει αυτή την σύνδεση θεωρώντας ως βάση, πως τόσο ο Κρόουλυ όσο και ο Λάβκραφτ είχαν γίνει δέκτες μιας αλληλοσυμπληρωμένης υψηλής γνώσης από μαγικά ρεύματα που υπερβαίνουν αυτόν τον κόσμο!
Μερικά χρόνια αργότερα, το 1977, και πιο συγκεκριμένα, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ο «Σίμωνας» θα κυκλοφορήσει ίσως την πλέον γνωστή σήμερα εκδοχή του περιβόητου Νεκρονομικόν, που υποτίθεται ότι είναι η μετάφραση ενός αυθεντικού μαγικού βιβλίου από την Μεσοποταμία!
Το ίδιο το έργο δεν φαίνεται να αντλεί στοιχεία από την μαγική φιλοσοφία του Άλιστερ Κρόουλυ, εκτός τουλάχιστον από ένα σημείο: βασικό μέλημα του μάγου που ασκείται στις τελετουργίες αυτού του βιβλίου, είναι η αναζήτηση του Παρατηρητή (Watcher), μιας αστρικής οντότητας που παραπέμπει στον Άγιο Φύλακα Άγγελο έτσι σχεδόν όπως παρουσιάζεται στο έργο του Κρόουλυ.
Πέρα από αυτό, στην εισαγωγή του βιβλίου, ο Σίμωνας αφιερώνει την μετάφραση του βιβλίου στο Θηρίο, συγκρίνει την κοσμοπλασία του Λάβκραφτ με τον μυστικισμό του Κρόουλυ (με τον ίδιο τρόπο σχεδόν που έκανε νωρίτερα ο Grant), και παραθέτει ένα ειδικό κεφάλαιο ως συμπλήρωμα στο 777, με αντιστοιχίες που αντλεί από το δικό του Νεκρονομικόν!
Παρόμοια λοιπόν με τον Grant, ο Σίμωνας επεδίωξε να συνδέσει το βιβλίο του με το όνομα του Κρόουλυ. Αυτό που έλειπε, ήταν η μυητική εφαρμογή όλων αυτών των συγκρίσεων.
Από αυτούς που προσπάθησαν, ξεχωρίζει ο Αμερικάνος Michael Bertiaux που πραγματοποιώντας μια αλλόκοτη μίξη παραδοσιακού βουντού, Θελήματος και αποκρυφιστικού Λαβκραφτισμού, συνέθεσε ένα μοναδικό αλλά ετερόδοξο σύστημα μαγείας.
Αντίθετα, και ποιο κοντά στα χνάρια του Kenneth Grant, βάδισαν οι βρετανοί μάγοι του Εσωτερικού Τάγματος του Ντάγκον. Το E.O.D. σχηματίστηκε το 1981, και ουσιαστικά αποτέλεσε μέρος του Τυφώνιου Τάγματος του Grant, μέχρι τουλάχιστον πρόσφατα οπότε και ανεξαρτητοποιήθηκε δίχως όμως να χάσει το ισχυρό Θελημικό χαρακτήρα του!
Σχεδόν όλοι όσοι συμμετέχουν στις δραστηριότητες του E.O.D., είναι ενεργά μέλη μιας από τις πολλές Θελημικές κοινότητες, και χρησιμοποιούν τον ακατάπαυστο παράδοξο συγκρητισμό του Grant (και όχι μόνο) για να ερμηνεύσουν την Μυθολογία Κθούλου όχι σαν ένα παράγωγο της pulp φαντασίας, αλλά ως μια μυητική οδό (τριών βαθμών) στα μυστικά της ψυχής και την ενεργό σχέση της με τις εξώτερες δυνάμεις του σύμπαντος.
Η στροφή αυτή της Μυθομαγείας Κθούλου, από ένα σαμπατικό ή καλύτερα άναρχο γριμοριακό τύπο μαγείας, σε μια οργανωμένη και λειτουργική μυητική «σχολή», ήταν ίσως η μεγαλύτερη επιρροή του Άλιστερ Κρόουλυ που διαμορφώθηκε μέσα από τις προσπάθειες των μελών του Ε.Ο.D.
Κλείνοντας, δεν γίνεται να μην απαντήσω στις φήμες που έχω συναντήσει κατά καιρούς, ιστορίες που θέλουν ο Λάβκραφτ να είχε γνωρίσει από κοντά τον Κρόουλυ, όταν ο τελευταίος είχε ταξιδέψει στην Αμερική...
Με βάση λοιπόν τις λεπτομερειακές αναφορές του Θηρίου στα ημερολόγια του, δεν συνάντησε ούτε και διάβασε ποτέ κάποια από τα έργα του Λάβκραφτ. Αντίθετα, ο Χάουαρντ είχε μάθει για τον Κρόουλυ από τα καθόλου κολακευτικά δημοσιεύματα των εφημερίδων, σχηματίζοντας έτσι μια αρκετά αρνητική εικόνα γι' αυτόν!
Μάλιστα, σε μια επιστολή του 1933 που βρέθηκε μόλις πριν λίγους μήνες, χαρακτηρίζει τον Κρόουλυ σαν «queer duck!»
Είναι πραγματικά ειρωνικό πως σήμερα, μετά από τόσες δεκαετίες τα ονόματα και των δυο θα φιγουράρουν δίπλα δίπλα σε ορισμένα από τα πιο παράξενα βιβλία για τον αποκρυφισμό και την μαγεία. Περιέργως όμως, φαίνεται να μπορούμε να μάθουμε πολλά χρησιμοποιώντας την σκέψη του ένα και την φαντασία του άλλου.
Από πλευράς μου, επιχείρησα αυτό ακριβώς στο νέο μου βιβλίο Νεκρονομικόν: Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού, όπου μπορείτε να αναζήτησε με κάθε λεπτομέρειες τις συνδέσεις και τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στην Μυθολογία Κθούλου και στην μεταφυσική του Άλιστερ Κρόουλυ.

Λαβκραφτική Μουσική & Ταινία Made in Greece!

2011-06-01T00:37:00.002+03:00

Μέχρι σήμερα έχουμε δει πολλές οπτικοακουστικές παραγωγές εμπνευσμένες από τον Λάβκραφτ που άλλοτε καταφέρνουν να αγγίξουν το μεγαλείο της λογοτεχνίας του, ενώ άλλοτε απλά προσπαθούν να μας πείσουν (ατυχώς) πως διαθέτουν έστω και κάτι το λαβκραφτικό. Τι γίνεται όμως, όταν το αποτέλεσμα, όχι απλά είναι ποιοτικό, αλλά και προέρχεται από την ίδια σου την χώρα;
Έτσι, περήφανος το ομολογώ, ένιωσα όταν μόλις πρόσφατα γνώρισα την ύπαρξη δυο διαφορετικών, αλλά εξίσου δυνατών παραγωγών, στο χώρο της μουσικής αλλά και του κινηματογράφου, που φέρουν υπογραφή ελληνική.
Στην πρώτη περίπτωση λοιπόν, μιλάμε για έναν νεαρό, αλλά πολλά υποσχόμενο καλλιτέχνη από την Αθήνα που υπό τον τίτλο The Seal Of R'Lyeh, έχει συνθέσει δυο άκρως εντυπωσιακά dark ambient συλλογές, το Unnausprelichen Kulten (The novel of the Black Seal) και το From the Ruins of Sarkomand που αποτελεί μια συγκεντρωτική δουλειά καθώς περιέχει όλες τις προηγούμενες κυκλοφορίες του μουσικού, σε ένα cd.
Όσοι ενδιαφέρεστε να μάθετε περισσότερα για τον Kezaiah Meyson και την μουσική του περιπλάνηση (όπως και να αποκτήσετε το δικό σας αντίτυπο από την σκοτεινή του μουσική) δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε τον επίσημο ιστότοπο του, εδώ.
Περνώντας τώρα στην Μεγάλη Οθόνη, μου γνωστοποιήθηκε πρόσφατα η ύπαρξη μιας καλογυρισμένης ταινίας, όπου πίσω από τον φακό της κάμερας κρύβεται ο σκηνοθέτης Γιάννης Τζουβελέκης. Πρόκειται για το Shadow Beyond Time, μια ελληνική ταινία μικρού μήκους που είναι βασισμένη στις ιστορίες του Λάβκραφτ, Shadow Out Of Time και Shadow Over Innsmouth.
Γυρισμένη το καλοκαίρι του 2010, η ταινία διηγείται την παράξενη ιστορία του καθηγητή του Πανεπιστημίου της πόλης του Arkham, Nathaniel W. Peaslee, που μετά από μια σειρά περίεργων περιστατικών και οραμάτων, συνειδητοποιεί ένα μεγάλο μυστικό που θα αλλάξει για πάντα την ζωή του. Ολόκληρη την ταινία, μπορείτε να την δείτε εδώ.

Παρουσίαση του νέου μου βιβλίου (Νεκρονομικόν) στην Αθήνα

2011-05-22T10:14:00.002+03:00

Στα πλαίσια του Occult Night που διοργανώνει για δεύτερη συνεχή χρονιά στην Αθήνα, το fanzine Book of Shadows, θα έχω την χαρά να συμμετέχω με την βιβλιοπαρουσίαση της νέας μου μελέτης με τίτλο Νεκρονομικόν: Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού.

Σας προσκαλώ λοιπόν όλους σε μια ξεχωριστή βραδιά αναζήτησης στα μεγάλα μυστήρια της Μυθομαγείας Κθούλου, του Κλιφωθικού αποκρυφισμού, του Χαοτικισμού και των κωδικοποιημένων αινιγμάτων που κρύβει το πιο παράξενο βιβλίο στον κόσμο.

Το Νεκρονομικόν: Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού, είναι η συνέχεια και ο δεύτερος τόμος της έρευνας που δημοσίευσα το 2008 με τίτλο Necronomicon. Ενώ μπορείτε να το αποκτήσετε, αποκλειστικά το βράδυ της παρουσίασης, πολύ πριν δηλαδή, κυκλοφορήσει κανονικά στα βιβλιοπωλεία!

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στις 19:30, την ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΜΑΙΟΥ στο OSTRIA CAFE (Θεμιστοκλέους 65, Εξάρχεια). Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε και εδώ.

Νεκρονομικόν: Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού - Προ-Παραγγελία

2011-05-13T20:17:00.001+03:00

Ο δεύτερος τόμος της έρευνας μου πάνω στα μυστήρια του Νεκρονομικόν, βρίσκεται ήδη στο τυπογραφείο, και πολύ σύντομα θα είναι κοντά μας. Μπορείτε όμως από τώρα να προ-παραγγείλετε το βιβλίο, κερδίζοντας έκπτωση 10% από την αρχική τιμή των 14 ευρώ. Στείλτε απλά τα στοιχεία σας στο e-mail sales@metaekdotiki.gr ή τηλεφωνήστε στο 2310-226166.

Οι Εννέα Πύλες στο Βασίλειο των Σκιών

2011-04-27T10:31:00.003+03:00

Necronomicon Revelations
Nine Gates of the Kingdom of Shadows
Joshua Free
εκδ: mardukite.com

Uncover the the real truth about what some call the NECRONOMICON and the true 'alien forces' behind the occult, existing in the shadows of reality for the entire history of humanity. Here is the final volume of the underground Mardukite 'Anunnaki Necronomicon' cycle.
After nearly two decades involved with this work, prolific writer and founder of Mardukite Ministries, Joshua Free, candidly reveals how these 'spiritual beings' have influenced the imaginations of 'metaphysical' writers and artists increasingly in the last century - 'primordial gods' seeking to have their stories told or reborn. What's more, these powers appear to be behind all of the systems installed into human civilization, both social and mystical, since the Sumerians.

Now, at the cusp of a 'New Age', the mysterious development of "Simon's" infamous edition, haunting narratives of H.P. Lovecraft, Thelemic work of Aleister Crowley, otherworldly communications by Kenneth Grant, the Nine Gates of the Kingdom of Shadows, a resurgence of interest into 'ancient aliens', and mainstream Cthulhu Mythos revivals by Enochian magicians like Donald Tyson all seem to be pointing toward something - some inevitable theme setting the stage for the destiny of mankind for the approaching era, uncovering the most dangerous truth about life, the universe and everything: The Great Deception of a systematic light-matrix reality under the control of the Anunnaki - the real otherworldly Gatekeepers of Life, Death & Existence.

Αποδομώντας την Μυθολογία Κθούλου

2011-04-03T11:04:00.004+03:00

Dissecting Cthulhu: Essays on the Cthulhu Mythos
S. T. Joshi
Εκδ: Miskatonic River Press

The Cthulhu Mythos is H. P. Lovecraft’s most dynamic invention. His bold vision of a cosmos filled with baleful “gods,” forbidden books of occult lore, and a constellation of richly imagined New England cities was the perfect vehicle to express his “cosmic indifferentism.” The Mythos has become one of the most imitated tropes in horror literature, and hundreds of writers have made their own extrapolations on it.
But many misconceptions remain about the Cthulhu Mythos. Its very name was not invented by Lovecraft, but by his disciple August Derleth. Derleth altered the Mythos in significant ways, and it is only recently that scholars and writers have returned to the purity of Lovecraft’s own vision.
This collection of essays, gathered by pre-eminent Lovecraft scholar S. T. Joshi (Black Wings, The Rise and Fall of the Cthulhu Mythos, I Am Providence: The Life and Times of H. P. Lovecraft) prints many of the seminal essays on the Cthulhu Mythos, ranging from pioneering articles by Richard L. Tierney and Dirk W. Mosig that strip away Derleth’s misconceptions about Lovecraft’s pseudomythology, to penetrating studies by Robert M. Price, Will Murray, Steven J. Mariconda, and others probing key elements of the Mythos—its use of gods, books, and topography; the influences that Lovecraft absorbed in fashioning it; and its wide dissemination by generations of later writers. All told, this book provides an invaluable guide to Lovecraft’s most intriguing but most misunderstood creation.

Βαδίζοντας στο Αριστερό Μονοπάτι της Εκάτης

2011-03-28T10:00:00.004+03:00

Η Εκάτη παραμένει ζωντανή σήμερα ίσως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη αρχαία θεά. Και αυτό το επιβεβαιώνουν οι εκατοντάδες solitary practitioners και τα διάφορα coven που λατρεύουν τη Θεά της Νύχτας.
Προσωπικά γνωρίζω αρκετές μάγισσες και μάγους που επικαλούνται το όνομά της. Από όλους, όμως, κανείς δεν με εντυπωσίασε περισσότερο από τον Mark Alan Smith, τον (εξαιρετικά ευγενικό) συγγραφέα μιας νέας τριλογίας βιβλίων, που παντρεύουν τη μαγεία της Αριστερής Ατραπού με τη λατρεία της Εκάτης!
Με αυτόν τον «αιρετικό» του αποκρυφισμού συναντήθηκα πρόσφατα, ανοίγοντας ένα μεγάλο διάλογο για την Εκάτη και τα μυστήριά της, έτσι πάντα όπως τα ερμηνεύει ο ίδιος.
Μέρος της συζήτησης μας, δημοσιεύτηκε στο τεύχος 69 (Μάρτιος 2011) του mystery. Στην συνέχεια όμως, παραθέτω το πλήρες κείμενο, το οποίο όπως θα ανακαλύψετε και εσείς, αφορά και τα μυστήρια του Νεκρονομικόν!

Dear Mr. Smith, first of all, thank you in advance for this conversation. To begin with, would you like to share with us a few things about you, your writing career, as well as your daily routine as an occultist?

Certainly. I am a 39 year old former professional soldier and Hecate devotee. I have been a follower of the Dark Queen since childhood. The path of the written work though, is something which has developed over the last three years. The first inkling that I would perform this particular service on behalf of Hecate came during several powerful works of possession during which time Hecate issued the instruction that She wished me to actually put forth a book which was not only based upon my own ritual and magickal experiences, but which also illuminated the path of soul ascension for others. My first written pieces were essays, basically overviews of my life and work with the Goddess to date, at that time. The book began to take shape both from my own vision, work and of course in line with the vision of Hecate Herself. As you know it was released earlier this year.

In order to write the book I decided that I needed to part myself from what I consider to be normal, everyday mundane life. You could say that the creation of this first book was something which ran concurrent to the ever changing and evolving structure of my own life. In retrospect it rather looks like it was all a part of Hecate's slightly larger plan, as my entire life has now been given over to explore the deeper mysteries, to bring back the gnosis from these works and to release it to those who are looking for a genuine deeper path of spiritual transformation. That is not to say that I do not participate in some of the more mundane aspects of normal life, of course I do, but my sole focus now in this incarnation is to return as much of the lost and hidden gnosis back into the hands of the people as I can in the time given. My daily routine includes, at the very least, a soul connection and daily devotions to Hecate. Though more often than not I am involved in possession work and deeper ritual, if not everyday, then every other day. This is the only way that I can both follow my own personal path to Her and also to aid others in following theirs. On that last note I do also spend quite a bit of time answering the emails of the many people who have taken to writing to me since the release of my first written work in 2008. I leave my email address open on my website so that those who need guidance, or who may have a spiritual query or even a complication arising from some of the more powerful work in my books which they have performed, are not left in the dark with no feedback or assistance in these areas. Very often I am engrossed in writing these books; and with the volumes of gnosis that I have yet to release this looks to be the shape of things for at least the next decade, quite possibly longer; though I always ensure that there is time to connect with Hecate and the other Witch Gods of the Trident, even if this happens to be late at night. Very often the weekly work entails several full blown ritual incursions to the realms of spiritual power. The workload itself keeps me busy many hours of the day and the night, yet this is the perfect life for me. I feel utter contentment in my performance of Hecate's work.

Now let me take you to the main topic of our talk. In early 2010 you published the first volume of a trilogy entitled Trident of Witchcraft. Could you tell us a few things about the content and the purpose of these books?

The Books of the Trident of Witchcraft are in essence a return of the deeper gnosis that has been fragmented or lost over thousands of years. Queen of Hell is the first of these books, it is the opening of the doorway through one who wishes to experience the ascension of the soul through the work of spiritual transmutation, induced by magickal ritual, may walk. The mysteries of the first faith, the very first Witch Craft, date back about twenty thousand years; long before the medieval era of Witches and Witch hunts which the mere mention of the craft seems to conjure up in the minds of many people. The craft itself incorporates the path of the soul to the realms of the Gods, this is the consumate journey. Within this are all the elements of Infernal, Empyrean and Stellar gnosis that been either lost or destroyed during the reign of the various conquering civilisations of times now long past. In short our beloved craft is all but lost, as are its genuine grimoires. Queen of Hell is the introduction to the return of this work. It is the tip of a very large iceberg. The work which will follow returns more of the lost gnosis, filling in many of the gaps in the path of magickal soul transformation and spiritual ascension. Most civilisations around the world have some Witchcraft roots and all believe that they are the founders of this faith. In fact all are correct. The names of the spirits may well differ but one cannot help but notice the many similarities and connections. This illustrates just how fragmented our beloved faith is, and while there are other paths to the deification of the soul, many are not fully known or are at the very best incomplete. The aim of the Books of the Trident is to restore, with gnosis that is born of direct contact through the inner planes with the Gods of the arte, the knowledge of this particular path and its craft.

The work within the first book covers the gnosis of sexual magickal connection to the Goddess and Her kin as well as possession work, inner plane incursion and some of the more traditional methods of solitary initiation including rituals such as the Toad Rite of Hecate. There is an in-depth exploration of the power and rites of protection and of course malefica, and the methods of direct physical evocation of the Gods and spirits of the craft. Later there are works of transmutation, such as the Rite of the Phoenix, which are specifically designed to alter one's own soul path beyond even the present incarnation of the flesh, aligning it with the Path of Hecate. If the first book is the slightly open door then the second book, over which Lucifer presides, is the chamber which contains all the lost keys of power with which one is able to unlock the mysteries of the depths which are contained in the third. The third book will detail the gnosis of total soul incursion into the realm of the depths where the knowledge of the Gods that is known as the Forbidden Wisdom is contained, this is the really hidden power. The path of spiritual transmutation and soul elevation runs throughout all books and the work within them is progressive, leading one to the attainment of the keys of power which initiate the deification of the immortal soul.

More specifically, in the first volume of your trilogy (Queen of Hell), you have exclusively dealt with the magic and the mysteries of the Goddess Hecate. What had exactly lead you to Hecate’s path?

Well the short answer to that is Hecate Herself. Though I have experienced a great deal in the form of mundane life, such as thirteen years in the British Parachute Regiment, Hecate has always been there. As a very young child I was aware that I had a connection to something that wasn't quite tangible at the time on this plane, yet was so much more than that in other realms. I would on occasion be aware of Her presence, but a balance was always maintained; young minds are very impressionable but they can also be very fragile. For me I knew it was something that I should not at that time speak of, it was instinctive that I just accept what was. Later in my teens I was a fully practising follower of the Witchcraft and the artes, always with the Dark Goddess at the head of this. When the more mundane aspects of life were slightly more prevalent then the craft and those I followed, though still with me, would sit in the background until the timing was again correct for me to continue my discovery of this path. The more things took shape the greater Hecate's presence would be, until I was ready to accept a few home truths about my true purpose and realise that everything else which had happened in this incarnation was preparing me for this work, bringing me to this point here. Hecate has always been the greatest influence and the most powerful force in my life, indeed in my heart and in my very soul. Her gift was to allow to me to explore life for what it is, to enjoy the many aspects of it to the full, to know joy and also to know pain. With a great many experiences packed into this one incarnation She has allowed me the freedom of will to do what I suppose She always knew I would; which is to arrive at the point at which I now stand, that of being totally dedicated to restoring this lost gnosis. Those who have read Queen of Hell will understand that although Hecate stands above the other Gods of the Witchcraft as the One Great Dark Goddess She is also the one, who for many, opens that very first door into the realms of the Gods. This was certainly the case for me and it is the method through which all who follow the work within Queen of Hell will come to know and experience the Witch Gods.

It is true though that, against the common expectations, there is only a little reference in Greek influence, for example you don’t mention the well-known greek-roman symbols of the Goddess or you don’t mention the ancient saved/conserved hymns etc. Why did you exclude that part?

Yes it is true, but it is in no-way an exclusion of the Greek arte and its very important role in Hecate's history and Her future role in the hearts and soul paths of mankind. The fact is that I do not see Hecate solely as a Greek Goddess anymore than I see Her solely as Thracian or Chthonic. I see Hecate as the First Goddess who came before all. In actual fact one would not have to look very far to see the Supreme Dark Goddess at the head of most ancient cultures. Granted these people may have, at those times, had different names for Her but it does not alter the fact that She was there, long before the paternal solar cults began to appear. Hecate ante-dates mankind entirely, therefore Her influence has been with us from the beginning of our race. There are many of us working for Hecate in this day and age and each one or each particular group forms a piece of the puzzle, each brings gnosis and contributes to the formation of the whole. In a very similar way there are many paths of spiritual and soul ascension, yet one person cannot follow them all. The Goddess requires that the many bring their work together to form the whole of both the past, the present and of course the future Path of Hecate. The sigils and symbols that one uses in magick may differ from culture to culture. Personally I use those which have been brought before me by either Hecate, Lucifer or one of the other spirits or Witch Gods with whom I am in close communication. These sigils perform very important and very specific tasks and many of them open specific gates to inner plane realms or are used to call upon the Goddess Herself. The one thing that I have learned over the years with the Goddess is to trust Hecate and to use what is placed before me as oppose to what others or even I myself think should be used. Very often sigils are like cut and copied keys which open the same doors, just in a slightly different manner. The sigils of the present day and those of old, some of which are still in use, are in many cases connected throughout the inner planes, such is the way and working of the Gods. Therefore I am very careful to use only that which I have personally worked. I am a firm believer in not putting forth any formula that I myself have not fully worked; this includes, but is not limited to, the powerful sigils of Hecate.
More importantly though, in answer to your last question, is that I am bringing forth the gnosis which Hecate wants either relayed or returned to man, as oppose to that which is already in existence or known.

I have to admit that in your book Queen of Hell, the way you relate the worship of Hecate with the philosophy and the practice of the Left Hand Path is actually pioneering. What made you connect these two? And in which way are they exactly connected?

Thank you, though I feel that the true credit there must go to the Goddess Herself. I am only the messenger and as such I am only following that which I am taught by Hecate and Her kin.

I see the work as Left Hand Path, though I must point out that it is not solely a work which incorporates only the dark energies. The use of the Dayside energy is maintained throughout the book albeit slightly veiled. Work such as the opening of the Gate of Knowledge and the summoning of the magickal energy of creation and destruction relies a great deal on the merging of the twin polarities of Light and Dark. This is one of the cornerstones of magickal practice, for to deny one or the other is to know only half of the total power available. The true Left Hand path is the path of forbidden gnosis, at least from the point of view of the modern world where those in positions of power in society do not want the masses doing too much free thinking. The Left Hand Path has always centred around the power of the Dark Goddess and the gnosis of sexual magick. This is the manner in which first the mind and then the soul can be not only completely freed but also totally empowered in a way that the restrictive organised faiths of the modern world would never condone, let alone wish for. This is the very connection between the Dark Goddess and the Left Hand Path. Hecate offers a path of total mind and soul freedom one that is not governed or restricted by mere mortals and their egos. The gnosis of all within Queen of Hell came from direct contact with Hecate. This is the key to spiritual freedom, the ascension of the soul and the empowered evolution of the free thinking mind. The very reason Hecate is bringing this gnosis to us now is because we, as a race, are so very far behind in our own spiritual evolution. We are held back and governed by those who do not wish us to to think or feel freely. This has always been one of the main reasons for the condemnation of the Left Hand Path. It is why it is feared, because of the power that one may attain directly from the Gods, it is the very reason when combined with the state of our own world why Hecate is bringing this knowledge to the forefront now. This spiritual work is the beginning of many changes which are being instigated by those who hold far more power than the higher governing echelons of the world. This path places great power back into the hands of the people. The connection of the worship of Hecate and the Left Hand Path is one of direct contact and sexual magickal transformation of the soul. The feminine power of the Dark Goddess has always been the true source of transmutative power upon the Left Hand Path.

In contrast to your approach, many would claim that Hecate cannot have a correspondence on the Cabbalistic Tree as you suggest in your book. And that is because as a pagan Goddess, she is unfamiliar to the Hebrew-christian character of the Tree. What would you comment on this point?

To be honest I don't reconise the pidgeon holing process which many feel that they must put themselves through in order to progress. I myself am not in fact a Cabbalist. The use of the universal Tree in this work is that of map of both the universe over which Hecate rules supreme and also the path of the soul in microcosm through this macrocosmic realm. The Tree serves as the perfect map through which to guide the initiate towards such tremendous inner and soul expanding initiations as that of crossing the Abyss. Again one could find similar descriptions of such powerful processes of soul evolution in many cultures. Any who are familiar with Hecate as a Goddess who guides the soul through the darkness will be able to make the correlation to Her role as guide and tutor upon the path of soul empowerment. Hecate is also a patron of The Backward way, the process of inversion through which one may enter and explore the realm of the Nightside. This stems from long before Christian or Hebrew times back to an era which ante-dates even the Egyptian dynasties by thousands and thousands of years. The question brings me back to one of my initial points and that is that much of the gnosis that was possessed in full over fifteen thousand years ago by the Atlantean race, i.e. The first race of man, was lost completely. What has been slowly returned to us over the years from the inner planes is still only a very fragmented part of a much greater whole. I would advise any who wish to undertake the spiritual advancement that this work offers to be less concerned with the rigid walls of dogma and to embrace the gnosis of direct contact. While I respect the views of others, I would simply ask those who do not see a correlation in this work to the universal Tree, Do you recognise the planetary entities of our universe, do you see the Sun and the Moon? Then use the map of the Tree as the most convenient form of navigating one's own soul path, through this realm as guided by Hecate, but do not allow yourself to think only in three dimensions or be bound to linear directional thinking when performing this kind of work anymore than you should be held by the dogma of the written word.

In your book, apart from Hecate’s place on the Qliphotic Tree, you also present her as both the mother and the sister of Lucifer. On this point, I would like to ask you two things: a) what does Luficer mean to you and, b) is the relationship of Hecate with him inspired from the magical myth of Aradia, where her mother Diana is also both sister and wife of Lucifer?

I will be covering Lucifer in great detail in the second book of the Trident for He is the patron of that particular work. Lucifer is the being who was created first, before all others, by Hecate. It is from His form that the other Gods were created. Of all the Gods the misconceptions and misdirections which surround Lucifer are the the biggest and most widespread. The unravelling of these has spread through more than one volumeof the Trident alone. Suffice to say that He is the Lord of Ascending Flame. All spirits and Gods who wish to ascend to a permanent state of divinity must pass through Lucifer. He is the true Lord of this universe who rules in Hecate's name; the knowledge and power which come from this understanding are the sole reasons why certain organised faiths have sought for millenia to hide this truth. To know Lucifer is to know freedom upon the Path of Hecate and to be bound by none. He is the God who sits at the centre, and is the subject, of the greatest lie ever perpetrated by the free will of man.

In answer to the question regarding the Aradia myth my answer is no, the correlation between Lucifer and Hecate is not inspired by Aradia but from the knowledge born of direct contact with the Gods; but I rather do feel that the Aradia myth is inspired by the gnosis of the creation of Lucifer from the form of Hecate. It does help us address an interesting point though, and that is that people are still crying out for written proof of this point or that point with the Gods. They need to understand that it is nearly all gone. Firstly it was destroyed in the rise of the tides which swept the Atlanteans and nearly all their knowledge from the planet; secondly much of what remained has been destroyed by whichever conquering civilisations ruled in any one place at any one time. It is because history has been re-written so many times to suit the desires of these so-called civilisations that we have next to nothing left of the first written origins of our Gods. Direct contact is the only way we are going to truly understand the origins of those to whom we devote our love and our lives.

At some point in your book, you mention the Synchronomicon. Could you explain us a little further what exactly is this about? Is it in any way related with the infamous Lovecraft’s Necronomicon?

The Synchronomicon is actually a part of a larger formula. While in magick there are often links between various works the two are in no-way connected here. The Synchronomicon is given by Lucifer during physical plane evocation and communion. It is both a word and a power that is ensorcelled, at the level of the soul, into the person with whom Lucifer holds congress. This yields the power of the many names of the Dark Solar God spoken as one word in the moment. The Synchronomicon draws upon and utilises this simultaneous power of these many names, which act as keys in both the evocation and calling of Lucifer Himself in future work and also in the empowering of one's own magickal rituals. There is a pre-fix to the Synchronomicon which when used with the name of Lucifer summons the power of the Winged Serpent. When used together this formula becomes the Words of the Power of Knowledge. In contrast the Necronomicon translates literally to Dead Names. The link here to the Book of Dead Names should be obvious to most and so while this book of mythic origin clearly yields power to those who work with it and is most definitely connected to realms of the depths, there is no correlation or connection to the Synchronomicon in this instance.

It has caught my attention that you write about the ascent of the magician to the top of the Tree, towards the Throne of Hecate. Your approach reminds me of the Hebrew mysticism of Merkabah and in general to the experience of psyxanodia. Has any of these esoteric traditions influenced you? What exactly do you mean by the ascension of the magician?

No and I have to say that I have no experience with these traditions let alone be influenced by them.

In regards to the ascent of the magician I am refering to the spiritual ascent, both in soul evolution and towards the Throne of Hecate. There are, as I am sure you are aware, many stages in one's spiritual development. Much of the work within the three volumes of the Trident incorporates the gnosis of the Precious Stones or Crowns of Divinity which are integral to the path of self deification. Hence when I am refering to the ascent of the magician it could be in the context of ascending towards the Throne of Hecate; this is both a spiritual goal in Her eternal love and a necessary rite of passage in the acquisition of the required soul empowerments on the path of self deification; or it could refer to the soul's ascent through the paths and gates of the map of the Tree which also entails the various stages of spiritual evolution and experience that one may have covered along the way.

In some of your writings you mention something about a Forbidden Current, the Atlantis Current. Would you like to share a few things about it, and in which way is Hecate connected to it?

The Atlantean current is the raw primal magickal power of the void. Untempered it can be totally soul destroying. However when handled correctly it is singularly the most powerful and limitless form of magickal energy. This is the power that is wielded by the Gods. The Atlantean current and its misuse brought down the very first, and singularly most spiritually powerful, race of man. This current is very much double edged. Hecate allowed the first race of man to ensorcel the raw unlimited power of the Atlantean current, but after their downfall the access of incarnate beings to this awesome energy was greatly limited. It has remained sealed from all for many millenia. Now in this Age of Re-Awakening the Atlantean current and the gnosis of the keys with which the ancient gateways behind which it is held may be opened has been placed back into the hands of a few adepts in order that it once again be released to this world and the inner planes surrounding it. The paradoxical element of the Atlantean current is that it is capable of triggering tremendous leaps in soul transmutation along the path of evolution. It is necessary that enough of this current be once again earthed at this time to bring our race and this world into spiritual alignment as we way are not only way behind but in great danger of destroying ourselves. As First among the Gods and Supreme Dark Queen it is Hecate who holds the decision of whether or not man may be once again allowed to wield such a force. The Atlantean current has the power to either make or break far more than just the individual who summons both it and its ancient guardians forth to the inner and material planes of the modern universe in which we are all currently incarnate. The gnosis of the Atlantean current and the methods through which it may be released and subsequently ensorcelled are dealt with in the second and thrid volumes of the Books of the Trident.

What do you think Hecate actually is? Is she a cosmic energy? A supernatural being? Or perhaps a made up symbol?

Hecate is that which came first before all others, She is both a Cosmic entity and the Great Dark Goddess whose power and influence reaches far beyond the universe we inhabit and out into the endless void. I certainly do not see Her as purely a symbol. This is another reason why I encourage all who would follow Her Path to seek direct contact with Hecate Herself.

What benefit is there for anyone who wants to work with Hecate’s magic? Why should anyone want to work with the magic of the Night and the Nightside in general?

Hecate illuminates a true path of soul ascension for Her devotees. In a time when many people are discouraged by the dead ends and false hopes of so many so-called genuine faiths Hecate's Flame is the torch of pure spiritual gnosis which can guide a soul along the path of spiritual evolution.

The Nightside is the place where many of the secrets of the Witch Gods are kept. The path of one who follows Hecate weaves between the worlds of light and dark just as the many vortices of power through which the soul must transition on its consumate journey open within these different realms. The greatest secrets of the Gods are not in plain view for all to see and casually stumble upon. The path itself is one of devotion and as such the goals of self and soul empowerment and the secrets of the Witchcraft must be worked for before they are revealed. The Nightside holds many of these such secrets within its darker realms. By exploring them not only is the path of individual soul empowering and evolution revealed but the gnosis of the universe and its architects as well as many other mysteries is also given to one, who in love and devotion, follows Hecate's teachings along these pathways.

In your opinion, what is the best way for a magician to contact Hecate?

There is no best way. There are however many methods through which one may achieve contact. These really depend on what level the individual is at upon their own spiritual path. Many need to work harder in certain areas before they are able to appreciate the beauties of full physical manifestation for instance. Yet for others this comes relatively quickly. Devotions and prayer are of course integral to the work. Within Queen of Hell I have laid out a path which illuminates the methods of direct contact. Basic ritual and prayer that is both spoken and then sent forth in flame before engaging in meditative work is a very good method of initiating contact to begin with. The creation of an altar as a point of worship through which one may guide one's own devotions, love and prayers is another excellent start. The creation of gateways, be they picture, mirror, sigil or spirit pot is also recommended. Though of course the soul and body are two of the most powerful gateways that can be employed in this way. Possession work and sexual magick are two of the pinnacles of occult learning and as such I would encourage anyone who wishes to achieve intimate union with Hecate and learn from the Goddess Herself to aim towards this sort of communion. Gateways, sigils and links created in blood are also important. Blood and sexual fluids are two of the most important and powerful occult fluids once their essences have been charged and empowered in ritual communion with the Goddess of Witchcraft. These fluids will enhance further soul transition and empower further communication when applied correctly and in the right context.

In your book you often refer to the occult qualities of sex. What is the role of sexual magic in the worship of Hecate?

The sexual kalas of the Goddess are transformative in more ways than one. They affect the body, the mind and the soul. The kalas of Hecate relate directly to the power of the mythical Grail in that they initiate the process of spirtual re-birth through death. The kalas work in much same the fashion as the magickal fire of the Gods which burns the Phoenix to ashes from which it then it then rises, re-born anew. Much of my own spiritual initiations were through the rites of sexual magick that were brought to me by Hecate. The Goddess is able to empower the soul through the practice of sexual magickal communion. When vast amounts of gnosis are delivered to the individual, in many cases, the mind is not able to withstand the tremendous amount of both knowledge and energy. This is placed within the being at soul level and through the rites of sexual magick it may be retrieved, post ritual over varying lengths of time. The sexual magickal connection also aids one in opening gateways and transitioning through realms that would remain otherwise sealed. Hecate teaches the gnosis of the sexual power, its magick and among other things the polarisation of the twin fire serpents of the kundalini. The sexual magician and Hecate devotee knows the love of the Gods, the ecstacies of their touch and is able to understand their greatest secrets.

At some point you write that not everyone is able to reach the end of their wandering in the path of Hecate. What are the obstacles that anyone could come across while working with Hecate, and which is the most unpleasant thing that can happen to him/her?

The path of spiritual evolution is far from an attended course. Not all who undertake the work will reach the end and quite simply, not all are suitable. Great power may be attained upon this path, but the path itself holds many tests for those who seek this. Not least of which are the many tests of the ego. Man's greatest enemy has always been his own ego. Hence those who are not wholly true to both themselves and the Gods, seeking power only for purely selfish purposes may well find that their journey does not take them where they initially thought it would.

The path is very much dictated by the relationship between the individual and the Goddess and of course the choices that they make. There are of course certain rites of great power which may break an individual if approached half hearted or with the ego driven thirst for power and power alone without the true devotion and faith that will, without doubt, be needed during times of testing along the transmutational path of the ascending soul. The Rite of the Phoenix in Queen of Hell is one such ritual. Among many things this rite triggers the crossing of the vast Dark Abyss. This test alone may claim the mind of one who is unprepared for their soul's incursion into this realm. It is no secret that the Abyss totally destroys the flimsy, false and very often over-inflated ego. Not all who enter will make that crossing, but for those who do it is not only the stonger spiritual mind which awaits one upon success but also the far greater and much closer communion and contact, the actual merging to many degrees, with the Goddess Hecate, Lucifer and their kin.

For those who lose their way it is possible to lose the path of the soul entirely. There are many pitfalls. Great power is not given lightly, an individual must prove to themselves, not just the Witch Gods that they are worthy and capable of managing such. The greatest test an adept can face is the test of their own faith. It is so easily spoken of, yet to uphold it when all else indicates the very opposite is another matter entirely. Many cannot hold their faith when all things appear to turn against them. Losing one's faith in the face of test and adversity can be far more damning than any thoughts of bottomless pits or fire and brimstone!

What is your advice to those who want to work with Hecate’s magic? Should they watch out for anything in particular?

Yes, I believe those who read this will by now be picking up on the Direct Contact theme which runs throughout the interview. The greatest power and the deepest and most potent magickal secrets are both given by and learned from the Witch Goddess directly. If you seek the knowledge and power in love and devotion and keep the ego in reasonable check then you will find, Goddess willing, what you are looking for. Be mindful of becoming too bound to dogmatic approaches and the rigid or restrictive views of others. The Path of Hecate is not always easy to walk. The tests can be very demanding and true spiritual power, when encountered can be overwhelming and all who undertake this work must allow themselves time to assimilate this when it is experienced in such a way. To follow the path in earnest means to initiate great change both in and around oneself, devotees need to be prepared for this. Those seeking a genuine spiritual path, one of true power in a time when there are so many false hopes would do well to search for Hecate's flame. Devotion though is most definitely a pre-requisite upon any genuine spiritual quest.

What other books shall we expect from you? I read that you are preparing the Red King. Would you like share a few things about this project?

There are many books which will follow those of the Trident. I rather feel that by the time I have released the next several years worth of gnosis that I will have another decade or two's worth to then put forward to the masses, and so the cycle will continue. I fully intend to use the remainder of this incarnation to bring back as much as I can.

The Red King is the second volume of the Trident and it focusses upon the Gnosis of Lucifer. From the more Traditional Witchcraft power that Lucifer offers to the release of the Atlantean current and preparation of the being for soul incursion into this realm, The Red King is all about empowering the being along the path of self-deification. The Path of Flame, shown by Lucifer leads the devotees of Hecate and Her kin deeper into the lost and forgotten wisdom of the ancient Witchcraft. The Red King is the lynchpin around which the other volumes of the Trident are held, it contains the keys which are required to proceed further along this path. There are six books within The Red King, the first being the First Book of Lucifer and the remaining five being the Books of the Lost Keys of Power. The full description of The Red King can be found on the publishers website at www.ixaxaar.com

Finally, one last question I ask to all the interviewers: Have you ever had any paranormal experience that you would like to share with us?

Well that would depend upon what we shall class as paranormal George. My day to day life is filled with the visible presence of the spirits and Gods of the arte, such is the position that my work upon this path has placed me. To some I suppose the regular manifestations of these beings would seem paranormal, to me it is now very much the norm and I have to say that I would not wish this any other way. The presence of these beings, their feel and their very visible manifestation is a comforting reminder when my body and mind inevitably become very tired as happens on occasion, particularly when writing. They remind me why I am doing this. I am doing this for Hecate.This work and my place within in it now is, for me, like having come home. These experiences and those who bring them are my life and my love.

I would like to thank you for this opportunity to put forth some of my experiences and views today. For any who wish to follow my work or take a closer look at some of my previous written work I enclose my website address: www.primalcraft.com.

With Blessings to you all,

In the Shadow of the Trident,

In Nomine Hecate,

Mark Alan Smith

Επιτέλους Έτοιμο το «Μονοπάτι του Μαύρου Θεού»!

2011-03-11T10:00:00.004+02:00

«Επιτέλους ολοκληρώθηκε!» Χρωματισμένη από ενθουσιασμό και συγκίνηση, αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη έχοντας τελειώσει σήμερα μόλις, το νέο προσωπικό μου βιβλίο με τίτλο Νεκρονομικόν: Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού.
Μετά από δυο χρόνια συνεχόμενης έρευνας, μελέτης ειδικών και σπάνιων βιβλίων, συναντήσεις με παράξενους ανθρώπους, συνεντεύξεις πολλών ξένων συγγραφέων, εντατικούς πειραματισμούς και ασυνήθιστες εμπειρίες, ο δεύτερος τόμος της έρευνας μου πάνω στα μυστήρια του Νεκρονομικόν, ολοκληρώθηκε με επιτυχία.

Ήταν το 2008, όταν κυκλοφόρησα τον πρώτο τόμο -Necronomicon: Μια Έρευνα στην Απαγορευμένη Μαγεία του Λάβκραφτ και το Μεγάλο Αίνιγμα των Stargates- μέσα από το οποίο παρουσίαζα όχι μόνο τα στοιχεία που αποδεικνύουν το τι αληθινά συμβαίνει με το θρυλικό βιβλίο του Λάβκραφτ, αλλά και το πως το Νεκρονομικόν αφομοιώθηκε στην φιλοσοφία και την πρακτική μιας σειράς από μαγικά ταγμάτα, αποκρυφιστικής, βαμπιρικής και σατανικής (!) κατεύθυνσης.
Τι περισσότερο λοιπόν υπήρχε για να γραφτεί ένα δεύτερο -και μεγαλύτερο σε μέγεθος- βιβλίο; Πολύ απλά: στον πρώτο τόμο το βασικό ερώτημα που προσπάθησα να απαντήσω είναι «αν υπάρχει και τι είναι το Νεκρονομικόν». Το κεντρομόλο ερώτημα στον δεύτερο τόμο όμως, είναι «αν υπάρχουν και τι είναι οι θεοί και οι θεές της Μυθολογίας Κθούλου».
Όλοι όσοι έχετε γνωρίσει τον Λάβκραφτ μέσα από τα λογοτεχνικά του κείμενα, πολύ γρήγορα θα απαντήσετε πως ο Κθούλου, ο Αζαθώθ, ο Νυαρλαθοτέπ και οι άλλες θεότητες, είναι απλά και μόνο τα φανταστικά όντα που κατασκεύασε το μυαλό ενός pulp συγγραφέα της δεκαετίας του 1930.
Μέχρι και πριν μερικά χρόνια, θα συμφωνούσα και εγώ μαζί σας. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά! Βλέπετε, όχι μόνο οι θεότητες έτσι όπως περιγράφονται από τον Λάβκραφτ έχουν ένα βαθύτερο αρχετυπικό χαρακτήρα, αλλά απέκτησαν μεταφυσική υπόσταση μέσα από τις εργασίες μιας σειράς μάγων και αποκρυφιστών συγγραφέων που στην Μυθολογία Κθούλου διέκριναν καινούργια, πιο κατάλληλα εργαλεία για να προσεγγίσουν δυναμικά το Υπερβατικό!
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, πέρα από την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνικά αξία της Μυθολογίας Κθούλου, τα τελευταία 40 χρόνια περίπου, το όλο θέμα έχει λάβει νέες, εντελώς διαφορετικές προεκτάσεις. Και είναι αυτή ακριβώς η εντελώς άγνωστη μέχρι σήμερα, πλευρά του mythos, που το δίτομο έργο μου έρχεται να εξερευνήσει.
Στο νέο αυτό βιβλίο λοιπόν, θα μάθετε περισσότερα για τα τάγματα και τις αδελφότητες που λατρεύουν τους θεούς της Μυθολογίας Κθούλου, θα διαβάσετε πως ακριβώς αυτές οι μορφές γεννήθηκαν στην φαντασία του Λάβκραφτ και το τι σήμαιναν για τον ίδιο. Θα βρείτε την σχέση που έχει το Νεκρονομικόν με την Αριστερή Ατραπό, και μαζί θα εξερευνήσουμε βήμα προς βήμα τις 11 Κλιφωθικές σφαίρες του Καμπαλιστικού Δέντρο του Θανάτου. Στην συνέχεια θα μάθετε τα πάντα για την ιστορία, την φιλοσοφία και την πρακτική του Chaos Magic, το πως ακριβώς οι Μεγάλοι Παλαιοί ερμηνεύονται και χρησιμοποιούνται από όλα τα μαγικά τάγματα σήμερα, θα διαβάσετε μια σειρά από πρακτικές ασκήσεις και τυπικά που αποκαλύπτουν τους τρόπους για να επιτύχει ο καθένας το Κάλεσμα, και κυρίως, θα ανακαλύψετε το μυστικό που κρύβεται πίσω από τις παράξενες γωνίες και τις 7 Πύλες... το μονοπάτι του Μαύρου Θεού, το ύστατο μυστήριο του Βιβλίου των Νεκρών Ονομάτων!
Με μεγάλη χαρά λοιπόν σας παρουσιάζω το νέο μου πόνημα, που από τα τέλη Μαίου βρίσκετε σε όλα τα βιβλιοπωλεία της χώρας, και θα περιμένω τα σχόλια και τις απορίες σας για τα θέματα που αναπτύσσονται στις σελίδες του.
Η σχέση μου με τα μυστήρια του Νεκρονομικόν διήρκησαν κάτι παραπάνω από πέντε χρόνια. Και ήταν ομολογώ, από τα πιο όμορφα και δημιουργικά της ζωής μου...

Η Επίδραση του Λάβκραφτ στον Αποκρυφισμό

2011-03-10T10:53:00.003+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί paper του K. R. Bolton, που δημοσιεύτηκε στο The Irish Journal of Gothic and Horror Studies (τ. 9, Ιούνιος 2010). Σίγουρα δεν αποτελεί το μοναδικό στο είδος του, καθώς τόσο τα περιοδικά Gnosis και Aries, όσο και το Journal for the Academic Study of Magic, έχουν κατά καιρούς φιλοξενήσει άρθρα και ακαδημαϊκές έρευνες, σχετικά με την επίδραση του Λάβκραφτ στον Αποκρυφισμό. Όσοι έχετε μελετήσει τον πρώτο τόμο της εργασίας μου πάνω στα μυστήρια του Νεκρονομικόν, θα ξέρετε ήδη πως η επίδραση αυτή είναι σαφώς μεγαλύτερη, όπως επίσης και οι σχολές και τα άτομα που σήμερα ασκούνται συστηματικά με το Ρεύμα του Νεκρονομικόν. Μάλιστα, στον δεύτερο τόμο που είναι να κυκλοφορήσει στις 9 Μαΐου, εμβαθύνω περισσότερο στην φιλοσοφία και τις πρακτικές αυτών των ομάδων, όπως και σε ορισμένες καινούργιες.
Όπως και να έχει λοιπόν, η παρακάτω έρευνα, επιβεβαιώνει μια σύνδεση που δύσκολη μπορεί να αγνοηθεί...

The Influence of H. P. Lovecraft on Occultism

Lovecraft’s horror stories have become not just a literary cult like many others, but a tangible cult of the occult. The Cthulhu Mythos of the Old Gods with Unspeakable names are evoked and worshipped, and respected practitioners of the esoteric use the symbolism and mythos as the basis of a magical system. This essay examines some of the individuals, orders and doctrines of the adherents of the Cthulhu Mythos.

RATIONALISING THE IRRATIONAL
The adoption and adaptation of a theme from Lovecraft’s horror stories, that of the Cthulhu Mythos, is no less plausible than any other occult system or doctrine of magic. Magic is based on the irrational, on the intuitive, the unseen – literally that which is ‘occult’ or hidden, being summoned forth for individual or communal purposes by circumventing the causal relationships of the material universe.

Rituals, charms, spells, and incantations are used to produce the willed result, based around two principles, according to Frazer: ‘first, that like produces like, or that an effect resembles its cause; and second, that things which have once been in contact with each other continue to act on each other at a distance after the physical contact has been severed’. Frazer calls these principles, the ‘Law of Similarity’ and the ‘Law of Contact or Contagion’ respectively.(1)

Hence ritual magic is based on the ‘Law of Similarity’ and is generally a complex operation of aligning every word and element used in the ritual, using a system of correspondences,(2) which would in Western magic for example typically include the so--called ‘Elemental Weapons’, Wand, Cup, Dagger and Pentacle,(3) representing the elements of Fire, Water, Air, and Earth respectively; along with corresponding colours, incense, astrological times, etc. The creation of charms might use the ‘Law of Contact’.

One of the primary ceremonial magicians of the ‘magical revival’ that started in 19th Century England was Aleister Crowley, whose doctrines and practises are now often synthesised with the Cthulhu Mythos.

However, while the practice of occultism might employ a complex formulae of ceremony, or simply comprise the use of hallucinogenics to achieve altered states of consciousness, in the words of Nevill Drury, Australian occult practitioner and author, ‘I have found in my study of esoteric traditions that beneath the outer veneer of complexity – occult symbols, elusive meanings, passwords and “keys”, and other protective devices – there is a comparatively simple core essence’.(4)

Another form of magic that has become widespread over the last few decades is ‘Chaos Magick’ which is also heavily influenced by British ceremonial magician Crowley, with an added primary influence being another English occultist of the same era, the artist Austin Osman Spare.(5) Spare disposed of the complex rituals and based his work on sigil(6) meditations. In occultism this is a method called ‘path-working’ by which the practitioner chooses a symbol and meditates upon it, often as the sign on a doorway that is entered. The result is supposed to be what could be described as image association. Analytical psychology has a similar technique called ‘active imagination’ whereby a dream image is chosen for the purpose. Jung describing this method wrote, ‘start with any image, for instance, just with that yellow mass in your dream. Contemplate it and carefully observe how the picture begins to unfold or to change. Don’t try to make it into something, just do nothing but observe what its spontaneous changes are….’(7)

Both shaman and ceremonial occult practitioner, and one might add the LSD experimenters of the Leary generation, seek altered states of consciousness through acts of will. Additionally there is the interpretation of dreams which has a lineage far older than modern psychiatric analysis, the dream world being as important to the ancients as the waking world, just as it is recognised today by psychology. One might recall the particularly famous examples of dream interpretations or ‘visions’ by Daniel,(8) or that of John described in The Revelation, both examples being replete with esoteric symbolism.

The purpose of this brief diversion into basic occult theory is to explain that since any symbol could be used that has sufficient impact on the imagination, or the unconscious of the meditator it can be readily seen how the Cthulhu Mythos has sufficient influence upon the psyche to be of use as a complete occult system, despite its origins in 20th century short stories. The words, imagery and symbols portrayed by Lovecraft are sufficiently arcane to excite the imagination, no less than a medieval grimoire, or the Enochian ‘Calls’, alphabet and language devised by Dr John Dee, Queen Elizabeth I’s Court scholar, around which has arisen a major occult school of Enochian magic since the occult revival of the late 19th Century.(9)

Against this fantastical background, we understand how occultists such as Frater Tenebrous, an adherent of the Cthulhu Mythos, explains that Lovecraft was, unwittingly, one of those fantasy writers who could convey genuine occult knowledge via dream.(10)

On that basis the Esoteric Order of Dagon, one of the primary organisations based on Cthulhu, has offered a particularly cogent explanation as to the legitimacy of Lovecraft’s mythos and indeed of Lovecraft himself as a seer, despite his own repudiation of the metaphysical:

Lovecraft’s fiction, first published in the American pulp magazines such as Weird Tales, presents an internally consistent cosmology, constructed through the literary realizations of the author’s dreams and intuitive impulses. This cosmology came to be known as the ‘Cthulhu Mythos’, after its central deity. These stories and novels contain hidden meanings and magickal formulae unknown even to their creator.

Lovecraft suffered from an acute inferiority complex, which prevented him from personally crossing the Abyss in his lifetime. He remained a withdrawn and lonely writer who retained a rational, skeptical view of the universe, despite the glimpses of places and entities beyond the world of mundane reality, which his dream experiences allowed him. He never learned the true origin of the tremendous vistas of cosmic strangeness that haunted his dreams. He never realized that he was himself the High Priest ‘Ech-Pi-El’, the Prophet of the dawning Aeon of Cthulhu.(11)

Frater Tenebrous similarly explains the relevance of Lovecraft’s stories for the serious occultist:

In the 1920’s, an American magazine of fantasy and horror fiction called Weird Tales began to publish stories by a then unknown author named H. P. Lovecraft. As his contributions to the magazine grew more regular, the stories began to form an internally consistent and self-referential mythology, created from the literary realisation of the author’s dreams and intuitive impulses. Although he outwardly espoused a wholly rational and sceptical view of the universe, his dream-world experiences allowed him glimpses of places and entities beyond the world of mundane reality, and behind his stilted and often excessive prose there lies a vision and an understanding of occult forces which is directly relevant to the Magical Tradition.(12)

While the shaman and the occultist will their altered states of consciousness, Lovecraft, a rationalist and materialist, is considered by his occult followers as what we might term an ‘unwitting shaman,’ whose ability to channel the denizens of the astral or unconscious realms through dreams is as legitimate as a willed channelling by the occult practitioner.

As for Lovecraft’s own world-view, he eschewed anything of a mystical nature, and saw the universe as mechanistic. However, Lovecraft nonetheless had an interest not only in science but also in ancient history and mythology. Lovecraft scholar S T Joshi writes that Lovecraft, ‘…confessed, acutely, that his very love of the past fostered the principal strain in his aesthetic of the weird - the defeat or confounding of time’.(13)

His fantasy is therefore a synthesis of the arcane/ mythic and the cosmological: the description of creatures lurking beyond the physical universe, waiting for entry through the nightmares of mortals. Hence, the ‘Gods with Unspeakable Names’ are an odd mixture of devil and ‘extraterrestrial’. But unlike J R R Tolkien and C S Lewis who wrote their stories in the hope of prompting an interest in the mythic and the religious in the face secularism and materialism, Lovecraft as an atheist had no such desire to see a religious revival. In deprecating attempts to relate quantum theory, for example, to religious beliefs, Lovecraft stated:

…Although these new turns of science don't mean a thing in relation to the myth of cosmic consciousness and teleology, a new brood of despairing and horrified moderns is seizing on the doubt of all positive knowledge which they imply; and is deducing therefrom that, since nothing is true, therefore anything can be true.....whence one may invent or revive any sort of mythology that fancy or nostalgia or desperation may dictate, and defy anyone to prove that it isn't emotionally true-whatever that means…(14)

As a materialist with a mechanistic view of the universe Lovecraft regarded the supernatural as nonsense, but provided himself with sufficient, albeit scant, knowledge to enable him to include allusions to genuine esoteric figures and texts to provide his tales with arcane plausibility. According to Owen Davies, Lovecraft’s main source of occult information was the entry on ‘Magic’ in the Encyclopaedia Britannica.(15) For example when the Necronomicon was mentioned for a second time, on this occasion in ‘The Festival’, published in 1925 in Weird Tales’, the theme of the story was inspired by Lovecraft’s having read Margaret Murray’s The Witch-Cult in Western Europe,(16 & 17) which was itself an influential source for the rebirth of witchcraft or ‘wicca’ or at least the version synthesised into modern existence by Gerald B Gardner.(18) In ‘The Festival’, a descendant of New England witches finds three grimoires or occult texts, Saducismus Triumphatus,(19) Daemonolatreia,(20) and the Necronomicon, the first two being genuine grimoires.(21)

Several genuine characters of occult tradition are alluded to by Lovecraft in his stories, again giving them a tantalising hint of genuine esoteric tradition, including the Elizabethan scholar and inventor of the ‘Enochian language’ and method of scrying, Dr John Dee.(22) Hence, when Lovecraft mentions in ‘The Dunwich Horror’ that John Dee provided the only English translation of the Necronomicon, this is taken up as a subject for commentary by Robert Turner, in which he describes his discovery in the British Museum of a letter by an ‘unknown scholar (dated 1573)’ written to Dee, concerning the ‘Towne of donwiche’.(23)

While Lovecraft’s knowledge of the arcane was limited, the vague hints in his tales are themselves the stuff of which esoteric lore and the occult Orders that form around it, are made. The allusions to Dee and grimoires, etc. provide those looking for a genuine occult tradition in Lovecraft’s tales with grounds for contending that Lovecraft was a channel for the transmission of an occult tradition that is traced from Sumeria through to the Lovecraftian ‘Mad Arab’, to John Dee, Aleister Crowley, Kenneth Grant, et al.

Ironically, Lovecraft’s occult interpreters are committed to precisely what their unwitting shaman found contemptible in his own day in those who “invent or revive any sort of mythology… and defy anyone to prove that it isn't emotionally true…” Nonetheless Lovecraft provided his stories with sufficient plausibility for seekers of arcane knowledge to enable them to weave a tapestry out of the threads he provided.

‘THE CALL OF CTHULHU’
The Cthulhu Mythos manifested first with Lovecraft in his short story ‘The Call of Cthulhu’, published in 1928.(24) The ‘heroes’ of the story, at least to the followers of the cult, are the Great Old Ones whose earthly followers might evoke them from extraterrestrial dimensions when astral alignments are right. Their followers were, from Lovecraft’s description, the most degraded dregs of the Earth:

They worshipped, so they said, the Great Old Ones who lived ages before there were any men, and who came to the young world out of the sky. Those Old Ones were gone now, inside the earth and under the sea; but their dead bodies had told their secrets in dreams to the first men, who formed a cult which had never died.(25)

Frater Tenebrous, rationalising the existence of the Great Old Ones as objective realities, explains:

These entities exist in another dimension, or on a different vibrational level, and can only enter this universe though specific ‘window areas’ or psychic gateways - a concept fundamental to many occult traditions. Cthulhu is the High Priest of the Old Ones, entombed in the sunken city of R’lyeh,(26) where he awaits the time of their return. He is described as a winged, tentacled anthropoid of immense size, formed from a semi-viscous substance which recombines after his apparent destruction at the conclusion of the tale.(27)

The Cthulhu Cult is given a certain objective legitimacy by supposedly having extant remnants since time immemorial, examples alluded to by Lovecraft including South Seas Islanders, Voodoo worshippers, and the angakoks(28) of Greenland.(29) Hence, the present day Western adepts, dedicated to a return of the Great Old Ones to Earth to assume their godly mantles, claim to be part of a living tradition that has long existed, the very phenomena Lovecraft deplored in his own time.(30)

While it is difficult to discern the doctrines of this cult from Lovecraft’s stories, there is nonetheless sufficient indication to enable a weaving of a dogma that is clearly nihilistic or chaotic as is the nature of the Great Old Ones; the new earthly dispensation upon their return evoking a society that many people might consider to be a utopia of psychopathology. Hence Frater Tenebrous cites a passage from the seminal ‘Call of Cthulhu’:(31)

The time would be easy to know, for then mankind would have become as the Great Old Ones; free and wild beyond good and evil, with laws and morals thrown aside and all men shouting and killing and reveling in joy. Then the liberated Old Ones would teach them new ways to shout and kill and revel and enjoy themselves, and all the earth would flame with a holocaust of ecstasy and freedom.(32)

Frater Tenebrous attempts to bring this pathological, nihilistic outlook into accord with the doctrines of certain occult schools, including Templars, Assassins, Gnostics, and in particular the ‘Law of Thelema’ the new religion of Lovecraft’s contemporary, Aleister Crowley.(33) This is a theme that is especially adopted by Kenneth Grant and those of similar outlook who synthesise Cthulhu with Thelema. While the Aeon of Horus as a martial age would be ushered in by conflict, to compare the vision of a Thelemic society that Crowley advocates with the a global atavistic bedlam under the regime of the Great Old Ones is to offer a superficial analysis at best, despite all these adepts of Cthulhu seeming to also be well versed in Thelema.

Aleister Crowley (1875- 1947) has had a seminal influence on the occult revival since the late 19th Century. His enduring legacy has been helped by the notoriety he sought as the self-described ‘Great Beast 666’, and the sensationalist headlines that appeared in the press in his time describing him as ‘The King of Depravity’ and the like. Crowley entered the crypto-Rosicrucian(34) society, the Hermetic Order of the Golden Dawn, the basis of the occult revival in England, whose initiates included W B Yeats, in 1898.(35) As befits his temperament Crowley soon argued with the Golden Dawn, and in 1912 transferred his commitment to a so-called ‘sex-magical order’, Ordo Templi Orientis, at the invitation of its founder, journalist and German intelligence agent Theodor Reuss.(36) As one would expect from such an energetic personality Crowley became Outer Head of the Order, and used the Order as a vehicle for the propagation of his religion for the ‘New Aeon’, Thelema, a synthesis of mysticism and Nietzsche.

What Crowley advocated was a society that offered the individual the chance at discovering and fulfilling his ‘True Will’, or what might be broadly termed in a mundane sense self-actualisation. However the Thelemic society Crowley advocated was anything but anarchistic let alone nihilistic, being hierarchically structured, and reminiscent of the Medieval era but with Thelema replacing Christianity. Crowley wrote of his Thelemic state as conferring both rights and duties, each individual being, ‘absolutely disciplined to serve his own, and the common purpose, without friction’.(37) The Thelemic social structure is based on the guild, which is also a feature of the organisational structure of Thelemic orders.(38) The premise of the Thelemic state Crowley described as being to, ‘gather up all the threads of human passion and interest, and weave them into a harmonious tapestry…’ reflecting the order of the cosmos.(39) This incorporation of all human passions and interests into a ‘harmonious tapestry’ seems remote from the raving, frenetic, murderous lunacy promised by the return of the Great Old Ones and looked upon with enthusiastic expectation by the Cthulhu cultists.

With this moral nihilism the cult of the Great Old Ones must be classified as part of the Left Hand Path, or the sinister tradition, the doctrine of Eastern origin that repudiates orthodox morality. The purest remnant is that of Left Hand Path Tantra as a heresy of Hinduism, where adherents in their rites partake of the substances prohibited by orthodox Hinduism, and include women in sexual rituals, regarded as a yogic interplay of the male and female cosmic principles represented by Shiva and Shakti. In India this is called Vama Marg, Sanskrit for ‘left path’, which according to Kenneth Grant, a Western initiate, who will be considered below, is ‘so called because it involves the use of Woman and/or certain organic substances that are usually regarded with abhorrence’.(40) Hence the interest by overtly Satanic cults in the West.

CULTS OF CTHULHU

Kenneth Grant and the Typhonian Cultus
The individual most responsible for the development of Cthulhu as an occult system seems to be the British occultist Kenneth Grant, one of several claimants to Aleister Crowley’s mantle on the latter’s death in 1947.(41) Grant has the advantage of having met Crowley and having been in correspondence with him as one of his magical students. Grant is also a practitioner of the sigil magic of the aforementioned A O Spare; hence synthesising the two systems, while adding a third element, that of Cthulhu to form ‘Typhonian Thelema’. Grant created the ‘Typhonian’ Ordo Templi Orientis in 1955,(42) as the heir to the occult organisation taken over by Crowley in 1922 from Reuss.(43) Grant’s assumption to head what was his own version of the OTO with the designation ‘Typhonian’, named after the Egyptian dark god Set(44), emerged in the predictable midst of a conflict of succession following Crowley’s death.

Grant has done much in an attempt to reconcile Lovecraft’s nightmare fantasies with ancient mythic entities, the view of Grant and others being that Lovecraft’s ancient (fictional) grimoire, The Necronomicon, is a legitimate esoteric text extant on the akashic or astral realm and accessed via dreaming. Grant writes of this: ‘As I have shown… it is not unlikely that Blavatsky(45), Mathers(46), Crowley(47), Lovecraft and others are reading from an akashic grimoire…’(48)

Grant regards Lovecraft and Crowley as parts of the same mythic and occult system, Crowley’s Book of the Law (also referred to as Liber Al) being ‘interpreted as the Book of the Law of the Great Old Ones; it is the grimoire containing the keys to mans’ intercourse with Them’.(49) Hence, Lovecraft’s fiction is regarded as a legitimate part of occult tradition, and an important part for Grant and others; as dream interpretation has been a major aspect of occultic, shamanic, and religious experiences from antiquity to the present, in which we might include the prophetic dreams and visions that are a feature of the Old and New Testaments.(50) Lovecraft attained to visions as a frequent and unwilled part of his dream-world while occultists work hard and long to achieve the same results via complicated magical formulas.. Thus, Crowley’s ‘Awaiss(51) Current’, Austin Spare’s ‘Zos Kia Cultus’(52), and Lovecraft’s ‘Cthulhu Cultus’, ‘are different manifestations of an identical formula – that of dream control’.(53) Grant specifically alludes to Lovecraft as a ‘magician’:

Each of these magicians lived their lives within the context of cosmic dream myths which, somehow, they relayed or transmitted to man from other dimensions. The formula of dream control is in a sense used by all creative artists, though few succeed in bringing human consciousness into such close proximity with other spheres.(54)

The difference is that Lovecraft was a rationalist of middle-class background, who found the imagery evil and horrendous. As Grant explains it, Lovecraft held back from ‘Crossing the Abyss’, which prevented him from seeing his dreams in magical context and from detaching himself from moral judgements on good and evil Grant writes of this:

The quality of evil with which Lovecraft invests the types of his Cthulhu Cult and other mythoses is the result of a distortion in the subjective lens of his own awareness, and I have shown elsewhere how these images emerge when not so deformed, approximating sometimes to the point of actual identity with Crowley’s cult-types of Shaitan-Aiwass and The Book of the Law…(55)

Grant takes to task those Lovecraft fans who claim that their favourite author’s stories are uniquely original, rather than manifesting a long occult tradition; and for Grant Lovecraft’s status is thereby not diminished but enhanced, when he is recognised as a channel for cosmic forces of epochal or aeonic significance.(56)

Grant regards Lovecraft as having tapped through dreams, albeit in distorted manner, the same ‘Current’ as Crowley, of whom Lovecraft apparently had not heard, Grant providing a number of corresponded between the Cthulhu Mythos and that of Crowley:

Lovecraft: Al Azif The Book of the Arab; Crowley: Al vel Legis, The Book of the Law.

Lovecraft: The Great Old Ones; Crowley: The Great Ones of the Night Time.

Lovecraft: Yog-Sothoth; Crowley: Sut-Thoth, Sut-Typhon.

Lovecraft: Gnoph-Hek (The Hairy Thing); Crowley: Coph-Nia (a barbarous name in Liber vel Legis).

Lovecraft: The Cold Waste (Kadath); Crowley: The Wanderer of the Waste (Hadith).

Lovecraft: Nyarlathotep (a god accompanied by ‘idiot flute players’). Crowley: ‘Into my loneliness comes the sound of flutes’, Liber VII).

Lovecraft: The overpowering stench associated with Nyarlathotep; Crowley: ‘The perfume of Pan pervading ‘ (Liber VII).

Lovecraft: Great Cthulhu dead, but dreaming in R’lyeh. Crowley: The Primal Sleep, ‘In which the Great Ones of the Night time are immersed’.

Lovecraft: Azathoth (‘the blind and idiot chaos at the centre of infinity’). Crowley: Azoth, the alchemical solvent; ‘Thoth, Mercury: Chaos is Hadit at the centre of Infinity (Nuit)’.

Lovecraft: The Faceless One (The God Nyarlathotep); Crowley: The Headless One.

Lovecraft: The five pointed star carven of grey stone; Crowley: Nuit’s Star: the five pointed star with the circle in the middle. Grant explains: ‘Grey is the colour of Saturn, the Great Mother of which Nuit is a form’. (57)

Of these correspondences, however forced they appear to the non-adept, Grant states:

The table is interesting because it shows how similarly and yet how differently related were certain archetypal patterns characteristic of the New Aeon. But whereas to Crowley the motifs conveyed no moral message, to Lovecraft they were instinct with horror and evil.(58)

It could be contended that Grant places too much focus on Lovecraft’s failure to attain adeptship or occult understanding of what he was unconsciously channelling because of his alleged moral hang-ups; however, as quoted by Joshi, Lovecraft does not seem to have had any such moral prejudices, but rather like Nietzsche to have considered the universe to operate ‘beyond good and evil’.

Michael Bertiaux and the Lovecraftian Coven
Bertiaux is a Chicago-based practitioner of ‘Gnostic Voudoo’, synthesising Thelema and Lovecraft, who has received a lot of interest from Kenneth Grant. Bertiaux’s main vehicle for esoteric transmission is as Master of the Cult of La Couleuvre Noire, The Black Snake, and director of the Monastery of the Seven Rays.(59) Grant writes of Bertiaux that he ‘claims to have established contact with the “Deep Ones”, the fearful haunters of Outer Spaces that Lovecraft has brought so close to earth in his terrifying fictions’.(60)

The Lovecraftian Coven is a branch of the Cult of La Couleuvre Noire, and is led by ‘a priestess of the Black Snake Cult’.(61) The basis of the practise is that of sexual magic, or what might be called a version of Left Hand Path Tantra, ‘structured on the basic law of sexual polarity’, with the female principle represented by the sea-goat which corresponds astrologically with Capricorn, a ‘sea-shakti’, mated with the male principle as the Goat, or ‘sea beast’, or in Lovecraft Shub-Niggurath, the Goat of a Thousand Young.(62)

Grant claims that according to August Derleth, who continued the literary tradition of Lovecraft, parts of Wisconsin (where Derleth establish his publishing house) ‘ contain specific Cthulhu power zones’, the most potent being centred on a deserted lake. This area is frequented by Bertiaux and his followers where the ‘Deep Ones’ are evoked, whose point of entry to earth lies in the lake itself. The rites are performed when astrologically propitious and the ‘Deep Ones’ are said to ‘assume an almost tangible substance’. The performance is one of ceremonial magic and includes the use of paintings and statues of sea monsters, turtles, amphibia and batrachia, consecrated with the kalas (fluids) of the priestess. A special chant in Creole-French is particularly effectual. (63)

Church of Satan
Without getting too far off field with definitions, the reader might generally perceive by now that the Cthulhu Mythos comes closest to the Western or Judaeo-Christian conceptions of ‘Satanism’ and ‘evil’ in the normally accepted use of the word, although advanced esotericists such as Crowley and Grant would eschew the definition of ‘Satanism’ as too limited for their systems. Nonetheless, the Arabic word Shaitan does appear in the Thelemic cosmology and in particular in that of Grant.(64) Mankind throughout history and across ethnicities and cultures has had a conception of ‘good and evil’ as a necessity for living together in some type of workable accord. Taboos and commandments with divine sanction are devised to create society per se. Lovecraft saw his nightmares as representing figures as entirely negative or evil and life-negating in-so-far as he believed that ‘good and evil’ is defined as whatever serves the social fabric. Crowley, Grant, and Satanists advance the proposition that the cosmos is an interplay of polarities, the ‘evil’ or negation represented in Judaeo-Christianity as Satan, ‘the accuser and adversary’, which to such occultists is a necessary part of cosmology, otherwise stasis and eventual stagnation would ensue.(65) During the late 19th Century Satan even appeared to certain political rebels as the heroic, archetypal ‘rebel in the cosmos’.(66)

With the Cthulhu cultists it is difficult to see mere ‘rebellion’ or ‘heresy’ in a zealous commitment to supposedly ‘restore’ The Great Old Ones to sovereignty over the Earth. The only indication of what type of regime these Great Old Ones would impose is that of greater and more horrific ways of killing, and the imagery invoked is probably closer to the scenes from a blood-and-guts soaked Earth from the recent movie version of the ‘War of the Worlds’(67) where the outer ‘gods’ (?) proceed to feast upon humankind, than a 19th century romantic revolutionary image of a Miltonian Lucifer enthroned over a freed humanity, or the hierarchical and ordered society that Crowley himself proposed. Despite the attempts of occultists to put a positive and even liberating slant on the return of the Old Ones to reign over the Earth, Phil Hine has stated more realistically:

The Great Old Ones are served by various human, and non-human cults in wild and lonely places, from ‘degenerate’ swamp-dwellers to the innumerable ‘incestuous’ Whateley’s of the fictional region Dunwich. These cults are continually preparing both to bring about the return of the Old Ones, and also to silence anyone who does stumble across the awful secret of the existence of the Old Ones.

The return of the Old Ones involves, as Wilbur Whateley puts it in ‘The Dunwich Horror’,(68) the ‘clearing off’ of the Earth. That is, the clearing off of humanity, apart from a few worshippers and slaves. This apocalyptic reference can be asserted as metaphorical, or as referring to an actual physical catastrophe - Nuclear holocaust perhaps? Perhaps Lovecraft wished to emphasise that the Great Old Ones would give no more thought to wiping out humanity than we might give to wiping up water on a table. Exactly why the Old Ones wish to return to Earth is never clear, but we might assume that for them, Earth is close to the bars and convenient for bus routes!

Lovecraft is careful to point out that most of the Old Ones are, in fact, mindless, or ‘idiot gods’. Only those who are already insane or degenerate could worship them sincerely. Only Nyarlathotep, the Crawling Chaos, is given a human semblance of intelligence…(69)

One would expect that given Phil Hine’s description of the Great Old Ones as for the most part ‘idiot gods’ rather than teachers of man, whose servants are imbeciles, and whose only perceivable goal is to eliminate humanity, save for a few craven inbreeds, he would be a fervent rejectionist of the Cthulhu Cult among occultists, yet Hine is one of the principal members of the Esoteric Order of Dagon (70), which will be described below.

It is therefore not surprising that self-described Satanists have a considerable interest in the Cthulhu Mythos. The most overt manifestation of present day Satanism is of the Church of Stan founded in San Francisco in 1966 by Anton LaVey.(71) The principal exponent of the Cthulhu Mythos in the Church of Satan was Michael Aquino, who was a Magus IVº in the Church, i.e. LaVey’s deputy. LaVey’s Satanic Bible(72) had become a best-seller, and LaVey compiled The Satanic Rituals(73) in 1972 with Aquino’s assistance.

Aquino’s Cthulhuean chapters in The Satanic Rituals comprise a chapter on Lovecraftean metaphysics, ‘The Ceremony of the Nine Angles’, and ‘The Call of Cthulhu’. No other subject in The Satanic Rituals has as much dedicated to it as Cthulhu.

Aquino here regards Lovecraft as having penned ‘the most convincing and thoroughly terrifying works of macabre fiction in modern times’.(74) Aquino aimed in the essay to consider Lovecraft as a philosopher despite noting the scorn with which Lovecraft regarded any such metaphysics. Aquino suggests a Faustian theme of man’s drive for knowledge to the point of self-destruction and cataclysm represented by the Great Old Ones:

This theme of a constant interrelationship between the constructive and destructive facets of the human personality forms the keystone of the doctrines of Satanism, even as theism argues that the integrity of the individual can be increased by a rejection of the carnal and an obedience to morality.(75)

Aquino attempts to present the Cthulhuean monstrosities as somewhat benevolent towards mankind, as teachers that do not require worshipping other than to be evoked by festivals. Aquino invites the reader to compare a Cthulhuean festival to the ‘element of servility’ in Christian and other religions. Here then is a revival of the 19th century romantic notion of the devil as the cosmic rebel and teacher of humanity. It is also suggestive of the divine beings, the ‘Watchers’, who became the ‘Fallen Angels’ after rebelling against Jehovah and under the leadership of Azazel (or Samyaza), descended to Earth to not only mate with the daughters of man whom they lusted after, siring offspring of mighty renown,(76) but also teaching humanity all the arts of civilisation.

Aquino continues with this type of theme, stating that Lovecraft sought to portray the Great Old Ones as ‘never conclusive stereotypes of good or evil; they vacillate constantly between beneficence and cruelty’. Conversely, it might be recalled, Kenneth Grant, contends that Lovecraft did regard these nightmare creatures as wholly evil and destructive and completely alien to human consciousness. The protagonist of each story ‘abandons every prudent restraint’ on a Faustian quest for knowledge.

It was from this introductory essay that Aquino proceeded with two Cthulhuean rituals. ‘The Ceremony of the Nine Angles’(77) is to be performed in a ‘closed chamber with no curved surfaces’, and lighted by a single brazier or flame-pot, before an altar behind which there is the sign of a trapezoid. All celebrants are masked to distort their facial features. ‘Yugothic’ language was formulated by Aquino to enhance the evocative atmosphere of the rite by the main celebrant, to whom the participants respond in their mundane language. The beings evoked are Azathoth as ‘great center of the cosmos’; Yog-Sothoth, ‘master of dimensions’; Nyarlathotep, ‘black prince from the Barrier’; and Shub-Niggurath, ‘father of the World of Horrors’. After evoking Nine Angles, each representing a cosmic sphere presided over by an Old One, the celebrant intones that ‘the hounds are loosed upon the barrier, and we shall not pass; but the time shall come when the hounds will bow before us, and apes shall speak with the tongues of the hornless ones. The way is Yog-Sothoth, and the key is Nyarlathotep. Hail, Yog-Sothoth. Hail, Nyarlathotep’.(78)

In ‘The Call of Cthulhu’ the ritual is performed in a secluded area ‘near a major body of water’, preferably on an overcast night, when the water is tempestuous. The chief celebrant assumes the role of Cthulhu, while the participants encircle a large bonfire. Participants evoke sundry water deities indulging Kraken, Poseiden, Typhon, Dagon, Neptune, Leviathan, Midgard, and Cthulhu.(79)

Something of the positive aspect Aquino aims to suggest is alluded to when the participants chant in unison that Cthulhu crossed the Abyss to walk upon Earth, and ‘taught the apes [humanity] to laugh and to play, to slay and to scream’. This is suggestive of the mad utopia described by Frater Tenebrous in referring to ‘The Call of Cthulhu’ when the Old Ones will teach humanity new ways to slaughter each other; apparently an update of what was taught millennia ago.

The participants state in unison: ‘I danced and I killed, and I laughed with the apes, and in R’lyeh I died to sleep the dreams of the master of the planes and the angles’. The ritual ends with a repudiation of the Christian God, as the ‘god of death’ who will be overthrown upon the return of the Old Ones.

Aquino explained in an article for Nyctalops Magazine(80) that he constructed the ‘Yugothic’ language by the patterns suggested in Lovecraft’s incantation given in the ‘Call of Cthulhu’: ‘Ph’nglui mglw’nafh Cthulhu R’lyeh wgah’nagl fhtagn’.

There is nothing phoney about such an invention per se, within the context of the occult traditions. All such ‘magical languages’, other than those that are obscure or ancient languages used for a magical purpose, are contrivances, as are the magical alphabets. It is the very nature of their unfamiliarity that makes them evocative. On a more common level, Latin Mass might be particularly evocative to a non-Latin speaker. The most famous of the occult languages is Enochian, formulated by Elizabethan scholar Dr John Dee, around which an entire system of magic has been practised from the time it was revived by the Golden Dawn in England during the late 19th Century. Enochian is said to be the langue of the angels, and Dee claimed that he scried with the use of the Enochian language and sigils and received communications from the Enochian denizens of other planes. Either one accepts that Enochian really is a supernatural language given to Dee, or that Dee made it up, but it has nonetheless remained a very evocative language.(81) A more familiar form of evocative language is the ‘speaking in tongues’ by some Pentecostal churchgoers. I heard this spoken several decades ago, much to my mirth at that time; however a Pentecostal friend of Indian descent recently offered a quite rational explanation as to its efficacy, stating that as a practitioner himself he finds it to be an efficacious means of altering one’s consciousness, like the mantras used in meditation by Eastern religions.

Aquino explains also that the ‘nine angles’ are the five points of the pentagram and the 4-edge angles of the ‘phi-trapezoid’ or the pentagon within the pentagram.(82)

In 1972, the year The Satanic Rituals was published, Aquino wrote in the Church of Satan’s newsletter the Cloven Hoof an article attempting to identify the location of R’lyeh.(83) Aquino identifies this as Nan-Madol, Ponape in Micronesia, Ponape being a destination for sea captain Ahab Marsh in The Shadow Over Innsmouth.(84) The immense and still mysterious stone walls of Nan-Madol, considered by the islanders to be haunted, is a convincing location, given that it matched key features for R’lyeh given by Lovecraft as an island in the Pacific with mysterious megalithic structures. Aquino states that island tradition tells of the city having been created by a race of gods, the Anti-Aramach, ‘who came down from the sky in great canoes’, while the great stones of the city flew down from the sky.

Aquino, like Grant, has attempted to draw objective parallels with the imagery presented from Lovecraft’s Cthulhu mythos, although while Aquino does this as an intellectual exercise in itself, Grant places literal significance on the mythos as being an echo of actual ancient traditions, cults and myths, mainly deriving from the demonology of Egypt and Sumeria.

Esoteric Order of Dagon
The Esoteric Order of Dagon (EOD), named after the society in Lovecraft’s Shadow Over Innsmouth,(85) was founded in 1981. Randolf Carter had assumed the shape of a ‘thought form’ existing in the word of dreams (or the astral realm) even during Lovecraft’s lifetime, waiting for the right moment to manifest into a human consciousness. This occurred in the 1960s during the drug induced state of a young man, Steven Greenwood,(86) who assumed the name and character of Carter and issued The Manifesto of the Aeon of Cthulhu, which led to the formation of the Temple of Dagon, from which emerged the EOD. Greenwood (aka Randolf Carter) inaugurated his own Aeon, like Crowley with the Aeon of Horus, and Michael Aquino with the Aeon of Set; this having the numerological value as ‘Current 23’ equating with Chaos or Kaos and represented by the Great Old One named Azathoth.(87)

In 2007 Obed Marsh, representing the Supreme Council of the Temple of Dagon, went to England to meet Michael Staley of Grant’s Typhonian Ordo Templi Orientis, and the EOD became an affiliate of the Typhonian OTO.(88)

The EOD explanation on the Lovecraft mysteries followers the line of other occultists, that Lovecraft’s transmissions from the Great Old Ones are part of a genuine tradition, but Lovecraft himself was not capable of ‘Crossing the Abyss’(89) and of becoming an adept.

The EOD embraces Thelema, Wicca, Tantra, and like Grant traces its tradition back to Sumeria and Egypt, and to stellar worship centred on Sirius, the Dog Star that Grant has identified with Set.(90)

The EOD is loosely based on self-initiation with three degree, that of Neophyte, Initiate, and Adept.(91)

What is of particular significance about the EOD is that within this have coalesced the principal representatives of a number of primary magical systems and/or organisations including: Kenneth Grant, who is stated to have been an important influence on the formation of the EOD and has ‘graciously acknowledged his honorary membership’; Michael Staley, spokesman for Grant’s Typhonian OTO; Nicholaj de Mattos Frisvold of Ecclesia Gnostica Catholica(92); Phil Hine, previously mentioned, a philosopher of Chaos Magick; John Balance of the British industrial band Coil; Nema the formulator of Maat Magick;(93) Michael Aquino, previously mentioned author of the Lovecraftian elements within the Church of Satan, and founder of the Temple of Set,(94) along with authors, publishers, film-makers and artists.

From this it can be seen that the EOD includes representatives of Thelema, Chaos Magick, Industrial sub-culture, Maat Magick, and Setianism.

NECRONOMICON
There have been several attempts to present to the discerning occultist public, editions of the Necronomicon, the dreaded grimoire for summoning the Great Old Ones alluded to in Lovecraft’s stories. As one should expect, Kenneth Grant has attempted to argue for the existence of the Necronomicon on an objective basis, albeit as a book that exists on the astral plane which might be accessed by occult practices or via dreams, as Lovecraft did unwittingly.

The Necronomicon was first mentioned by Lovecraft in 1922 in a short story, ‘The Hound’, which was published in 1924. The protagonists are an unnamed hero and his now mangled, dead friend St John, who had both become so jaded in a Faustian quest for evil and decadence that they resorted to grave robbing, being collectors of diabolic antiquities:

Only the somber philosophy of the decadents could help us, and this we found potent only by increasing gradually the depth and diabolism of our penetrations. Baudelaire and Huysmans were soon exhausted of thrills, till finally there remained for us only the more direct stimuli of unnatural personal experiences and adventures. It was this frightful emotional need which led us eventually to that detestable course which even in my present fear I mention with shame and timidity - that hideous extremity of human outrage, the abhorred practice of grave-robbing.(95)

The corpse that was uncovered, that of a 500 year old satanic character, was adorned with an amulet bearing markings reminiscent of the symbols found in the Necronomicon, the book being introduced to Lovecraft’s reading public in a quite unassuming manner:

…Alien it indeed was to all art and literature which sane and balanced readers know, but we recognized it as the thing hinted of in the forbidden Necronomicon of the mad Arab Abdul Alhazred; the ghastly soul-symbol of the corpse-eating cult of inaccessible Leng, in Central Asia. All too well did we trace the sinister lineaments described by the old Arab daemonologist; lineaments, he wrote, drawn from some obscure supernatural manifestation of the souls of those who vexed and gnawed at the dead.(96)

An account of the origins of the Necronomicon has been provided by Lovecraft, stating that the original title is, ‘Al Azif - azif being the word used by the Arabs to designate that nocturnal sound (made by insects) supposed to be the howling of daemons’.(97)

Composed by Abdul Alhazred, a mad poet of Sanaa’, in Yemen, who is said to have flourished during the period of the Ommiade caliphs, circa 700 A.D. He visited the ruins of Babylon and the subterranean secrets of Memphis and spent ten years alone in the great southern desert of Arabia - the Roba El Khaliyeh or ‘Empty Space’ of the ancients - and ‘Dahna’ or ‘Crimson’ desert of the modern Arabs, which is held to be inhabited by protective evil spirits and monsters of death.(98)

Abdul Alhazred wrote Al Azif in Damascus and died or disappeared in 733AD, one account being that he was devoured by an invisible demon in broad daylight in front of a multitude of terrified witnesses, after having lived in madness for years, ‘worshipping unknown entities whom he called Yog-Sothoth and Cthulhu’.

In 950 AD Azif was translated into Greek as Necronomicon by Theodorus Philetas of Constantinople, followed during the Medieval era by translations into Latin and Spanish.(99)

With a quite convincing historical chronology provide by Lovecraft, the Necronomicon became the subject of much speculation as to its actual existence.

Avon Books published this dread document, said to induce insanity by its mere possession let alone by practising its rites, in 1980, from a previous edition published in 1977 at the instigation of Herman Slater, proprietor of Magickal Childe bookstore, and himself a publisher under that imprint, in Manhattan. The edition was published thanks to a thought-form entering the consciousness of L K Barnes, publisher, which prompted him to enter Slater’s bookshop, ‘the crazed proprietor’ waving the MS of Azif about. Fortunately, Barnes had long been looking for the genuine Necronomicon, which since childhood he had known existed. This MS had been produced by ‘Simon’ who had the necessary documentation to prove the authenticity of Azif.(100) This edition makes it plain thatit is an aspect of Thelema, and the preface to the second edition ends with a reference to entering the ‘New Age of the Crowned and Conquering Child, Horus, not in a slouch towards Bethlehem, but born within us at the moment we conquer the lurking fear within our own souls’.(101)

This version of Azif is rather interesting in that despite the situation of such a dread tome being published by Avon Books, a respectable amount of research has gone into tracing Mesopotamian and other parallels, reminiscent of the approach of Kenneth Grant:

It is of extreme importance to occult scholars that many of these deities had actual counterparts, at least in name, to deities of the Sumerian Tradition, the same Tradition that the Magus Aleister Crowley deemed it necessary to ‘rediscover’.(102)

A ‘Chart of Comparisons’ links correspondences between names used by Lovecraft, Crowley and Sumer, as follows:

Cthuhlu – The Great Beast CTHAH 666 – Ctha-lu; Azathoth – Aiwass – Azagthoth; Shub Niggurath – Pan – Shub Ishniggarab(?); Out of Space – The abyss – Absu; IA! – IO! IAO! – IA, EA; The Five Poutned grey Star carven – The Pentagram – The Ar; Vermis Mysteriis – The Serpent – Erim.(103)

The Avon Books Necronomicon proceeds with several hundred pages of incantations, spells and sigils. What is of interest again however, is that the corpus of the book is mainly drawn from Babylonian mythology, and includes the names of deities such as Inanna, Ishtar, Enki, Marduk et al, these being identified with what in the Cthulhu Mythos are the Elder Gods who defeated the Great Old Ones; which has its analogue in the Babylonian Creation Myth of the defeat of the dragon Tiamat by Marduk. It is not until one reaches the ‘Urilia Text’, or ‘the Book of the Worm’, that the diabolical adept gets to the Cthulhu conjurations, which provides ‘the formulae by which the wreakers of havoc perform their Rites’. These are the conjurations of the ‘hidden priests’ of the creatures that were defeated by Marduk, and here the author identifies Tiamat, ‘the Ancient Worm’, with Kutulu, slain by Marduk, ‘yet who lies not dead, but dreaming’, which is the manner by which Cthulhu is described by Lovecraft.(104) The demons evoked are from the Sumero-Babylonian traditions; such as Humwawa,(105) Pazuzu,(106) and Lilit[h].(107)

Given that Tiamat is the dragon or great worm of the primal chaos and moreover of the sea in Mesopotamian legend, defeated by Marduk,(108) the analogies between these Mesopotamian myths and the Lovecraftian theme of the Great Old Ones defeated by the Elder Gods, seems sufficiently close to contrive a convincing and workable system of occult theory and practise. At any rate, it captured the imagination of a sufficient number of Cthulhuean aspirants to prompt the Church of Satan to set up a website to ‘answer the large amount of e-mail the Church of Satan continually receives concerning this purported book, the Necronomicon, and its history and validity’.(109) The author of the Church’s response, Peter Gilmore, who assumed the role of High Priest on LaVey’s death, states that he had conversed with Herman Slater of Magical Childe about the book, who told Gilmore that the number of requests about the existence of a Necronomicon clearly showed that there was a large market for such a volume:

The book thus fabricated by the mysterious Simon is an artful blend of pseudo-Sumerian and Goetic ritual, with names crafted to resemble those of Lovecraft’s invented monster gods. More importantly for many would-be Black Magicians who bought copies, it had performable rites and plenty of arcane sigils. It was more than enough to sucker-in the gullible and it still sells well today.(110)

However, within the context of LaVeyan Satanism, this certainly does not mean that the Simon Necronomicon is without value. It could not consistently be stated otherwise, as LaVeyan ritual, including the Lovecraftian rites written by Aquino for LaVey’s Satanic Rituals (also published by Avon Books) are also contrived with introductory histories for each no more nor less accurate than those of the Simon tome. The advice of Gilmore is simply that one should not be fooled into thinking that the rites are authentic and arcane, regardless of whatever practical use they might be in shifting one’s consciousness. This accords with the nature of LaVeyan Satanism, as distinct from the schools of thought developed by Crowley, Grant, et al, that the entities being called upon are symbolic and without any objective existence on any plane. In that respect, LaVeyan Satanism is a form of ‘atheism’ with ritual trappings that are not claimed to be anything but ‘psychodramas’.(111)

CONCLUSION

While Tolkien penned his Ring Trilogy as a Mythos for Britain that he hoped would prompt a rejection of materialism and industrialism, having a strong moral outlook in regard to waging a chivalric war against ‘evil’, inspired by the Heathen ethos of England and Northern Europe; Lovecraft was quite different. He was a rationalist, who eschewed any notion that his stories and the nightmares that inspired them had any cosmic or moral consequences. Nonetheless, Lovecraft’s mythos has taken on a life of its own in precisely the same manner Lovecraft lamented the emergence of such crypto-religious and mythic revivals in his own time. Not surprisingly, the mythos has attracted the perverse fascination of occultists who are drawn to the ‘dark’ and ‘chaotic’ sides of life and the cosmos. There are moreover sufficient hints in the Lovecraft stories around which an entire occult system of theory and practise can be woven, especially when synthesised with other dark forms of occultism such as those of Crowley. Since the occult, and indeed in the wider context religion, has since times immemorial been based in no small measure upon dreams, dream interpretations and visions, often wilfully invoked by the use of rituals or of drugs, it is entirely fitting that some occultists would conclude that Lovecraft was unwillingly tapping into the astral plane, or what Jung called the collective unconscious, where there exist many atavisms repressed into the subconscious since the dawn of humanity, awaiting conscious awakening. Whether one calls such archetypes gods and devils is a matter of semantics or moral relativity. The Lovecraft mythos is just as ‘legitimate’ – or otherwise – as any other form of occultism or mysticism, and if it has sufficient force to impact upon the psyche then it is at least as proficient as any other, whether old or new.

1. J G Frazer, The Golden Bough: A Study in Magic and Religion (London: Macmillan, 1987), 11.
2. See for example the ‘Table of Correspondence’ in: Aleister Crowley, 777 and other Qabalistic Writings (Maine: Samuel Weiser, 1986), 2-38.
3. Alex Owen, The Place of Enchantment: British Occultism and the Culture of the Modern (London: University of Chicago Press, 2004), p. 67.
4. Nevill Drury, Music for Inner Space: Techniques for Meditation and Visualisation (Sydney: Prism Press, 1985), ‘Foreword’.
5. Adrian Savage, An Introduction to Chaos Magick (New York: Magickal Childe, 1988).
6. Magical symbol.
7. Carl Jung writing to a patient. Gerhard Adler and Aniela Jaffe (eds.) Selected Letters of C G Jung (Princeton University Press, 1973), p. 459.
8. Daniel, Chapter 5.
9. Pat Zalewski, Gold Dawn Enochian Magic (Minnesota, Llewellyn Publications, 1990).
10. Fra. Tenebrous, Cults of Cthulhu: H P Lovecraft and the Occult Tradition (Daath Press, 1993), 9.
11. Esoteric Order of Dagon, http://www.esotericorderofdagon.org/
12. Fra. Tenebrous, Cults of Cthulhu, op.cit., p. 5.
13. J T Joshi, Introduction to An Epicure in the Terrible: A Centennial Anthology of Essays in Honor of H. P. Lovecraft (Rutherford, New Jersey: Fairleigh Dickinson University Press, 1991), II.
14. J T Joshi, ibid., quoting Lovecraft.
15. Owen Davies, Grimoires: A History of Magic Books (Oxford: Oxford University Press, 2009), p. 266.
16. Owen Davies, ibid., p. 265.
17. Margaret Murray, The Witch-Cult of Western Europe, 1921.
18. Margaret Murray wrote the ‘Preface’ to Gardner’s seminal 1954 book Witchcraft Today (New York: Magickal Childe, 1982), pp. 15-16.
19. Joseph Glanvill, Saducismus Triumphatus, 1681.
20. Remigius, Daemonolatreia, 1595.
21. Owen Davies, op.cit., p. 265.
22. Owen Davies, ibid., p. 266.
23. George Hay (ed.) The Necronomicon: The Book of Dead Names (London: Skoob Books, 1992), Robert Turner, ‘The Necronomicon: A Commentary’, p. 69.
24. H P Lovecraft, ‘The Call of Cthulhu’, Weird Tales, Vol. 11, No., 2, February 1928, Miskatonic University, http://www.yankeeclassic.com/miskatonic/library/stacks/literature/lovecraft/stories/callcthu.htm (accessed on September 29, 2010).
25. Ibid.
26. R’yleh, a city that first appears in Lovecraft’s Call of Cthulhu, where Cthulhu lies buried, dreaming.
27. Fra Tenebrous, op.cit., p. 10.
28. High Priests of the Eskimo, suppressed by the Christian missionaries. Hinrich Rink, Danish Greenland: Its People and its Products (H S King, 1877; republished by General Books, 2009), p. 91.
29. Fra. Tenebrous, op.cit., p. 10.
30. J T Joshi, op.cit.
31. Ibid., p. 10.
32. H P Lovecraft, ‘The Call of Cthulhu’, op.cit.
33. Fra. Tenebrous, op.cit., p. 11.
34. Alex Owen, op.cit., p. xvii.
35. Colin Wilson, Aleister Crowley: The Nature of The Beast (Northamptonshire, The Aquarian Press, 1987), p. 45.
36. Colin Wilson, ibid., p. 102.
37. Aleister Crowley, The Law is for All (Arizona: Falcon Press, 1985), p. 101.
38. Crowley, Liber CXCIV, ‘O.T.O. An Intimation with Reference to the Constitution of the Order’, paragraph 21, The Equinox, Vol. III, No. 1, 1919.
39. Crowley, Liber CXCIV, ibid., ‘concluding remarks’.
40. Kenneth Grant, Outside the Circles of Time (London: Frederick Muller Ltd., 1980), p. 294.
41. Others who claimed to be heirs of Crowley and created their own OTOs or Lodges, included rocket scientist Jack Parsons, who died in a laboratory explosion in 1952; Karl Germer, a German refugee living in New York who inherited Crowley’s papers and robes; and a Californian named Grady McMurtry who had received a Lodge charter from Crowley in 1946 and was appointed Crowley’s ‘Caliph’ or spiritual representative. Francis King and Isabel Sutherland, The Rebirth of Magic (London: Corgi Books, 1982), pp. 182-184.
42. Michael Staley, ‘Typhona Ordo Templi Orientis: A Brief History’, 1986, http://user.cyberlink.ch/~koenig/dplanet/staley/staley1.htm (accessed on September 27, 2010).
43. Michael Staley, ‘Typhonian Ordo Templi Orientis: The OTO after Crowley’, http://user.cyberlink.ch/~koenig/dplanet/staley/staley2.htm (accessed on September 27, 2010).
44. Grant etymologically derives the name Typhon as the Greek form for the Egyptian name Ta-Urt, ‘Mother of Set’. Kenneth Grant, Outside the Circles of Time, op.cit, pp. 292-293.
45. Helena Blavatsky, founder of Theosophy, who claimed that a Book of Dzyan existed in an astral Tibetan realm, and formed the basis for her seminal Secret Doctrine (Madras, The Theosophical Publishing House, 1978); first published 1888. This set in motion a renewed tendency of occultists to claim revealed wisdom or a special mandate from ‘Secret’ or ‘Hidden Chiefs’, one of the more recent being the claim by Dr Michael Aquino, formerly of US Military Intelligence, to have received The Book of Coming Forth by Night, from the Egyptian deity Set, which mandated the forming of the Temple of Set. Arthur Lyons, Satan Wants You: The Cult of Devil Worship in America (New York: The Mysterious Press, 1988), pp. 126-127.
46. McGregor Mathers, a founder of the Order of the Golden Dawn, Ellic Howe, The Magicians of the Golden Dawn: A Documentary History of a Magical Order 1887-1923 (Northamptonshire: The Aquarian Press, 1985).
47. Aleister Crowley claimed to be the prophet of a new aeon through the transmission of The Book of the Law by a messenger of the Gods, Aiwaz. Colin Wilson, Aleister Crowley: The Nature of the Beast (Northamptonshire: the Aquarian Press, 1987), pp. 71-72.
48. Kenneth Grant, Outside the Circles of Time, op.cit., p. 167.
49. Ibid., p. 273.
50. Genesis 37:5-10 (Jacob’s dreams), Matt. 1: 20-24 (Joseph’s dream of Jesus’ birth), The Revelation (John’s visions), etc.
51. One of several spellings, as determined by numerological factors.
52. Kenneth Grant, Images and Oracles of Austin Osman Spare (n.d. or publication details). The once widely acclaimed artist Spare withdrew from society and existed in poverty to devote himself to the painting and writing of his hellish visions, and performing magic, the basis of which was ‘dream control’, masturbation, meditation upon sigils, and auto-suffocation via the so-called ‘death posture’.
53. Kenneth Grant, Aleister Crowley and the Hidden God (New York: Samuel Weiser, 1974), p. 94.
54. Ibid., p. 94.
55. Kenneth Grant, Aleister Crowley and the Hidden God, op.cit., pp. 35-36.
56. Ibid., p. 36.
57. Kenneth Grant, The Magical Revival (London: Frederick Muller Ltd., 1972), pp. 115-116.
58. Ibid., p. 117.
59. Kenneth Grant, Cults of the Shadow (London: Frederick Muller Ltd., 1975), p. 165. Grant also states that the Monastery of the Seven Rays is the ‘Outer Court of the Black Snake Cult’, and is a ‘cell of the OTOA, or Ordo Templi Orientis Antiqua’, a Thelemic order. Grant, ibid., p. 166.
60. Ibid., p. 166.
61. Ibid., pp. 186-187.
62. Ibid., p. 187.
63. Ibid., p. 189.
64. As a representative example see Grant, Outside the Circles of Time, op.cit., p. 290, where Shaitan is identified as the Chaldean form of Set, worshipped by the Yezidis, with Crowley being, according to Grant, a reincarnation of the prophet Yezid who revived the Cult of Shaitan/Set. Shaitan is also identified with Aiwass (Aiwaz and variant spellings according to numerology), the extraterrestrial messenger of the Gods who supposedly dictated Liber al vel Legis to Crowley as the bible of the New Aeon.
65. For an historical survey on the concept of evil and its representation by demonic entities, see: Paul Carus, The History of the Devil and the Idea of Evil – From the Earliest Times to the Present Day (Illinois: The Open Court Publishing Co., 1974).
66. The anarchist Mikhail Bakunin wrote for example: ‘The Evil One is the satanic revolt against divine authority, revolt in which we see the fecund germ of all human emancipations, the revolution…’ Mikhail Bakunin, God & State (New York: Dover Publications, 1970), p. 112. Baudelaire: ‘All-knowing lord of subterranean things/ Who remedy our human sufferings,/ Satan have pity on my long despair!…’ Charles Baudelaire, Marthiel and Jackson Mathews (ed.) ‘Litany to Satan’, Flowers of Evil (New York: New Directions, 1962), p. 172.
67. ‘War of the Worlds’, 2005, director Steven Spielberg, starring Tom Cruise.
68. H P Lovecraft, ‘The Dunwich Horror’, Weird Tales, Vol. 13, no. 14, April 1929, pp. 481-508, Miskatonic University Press, http://www.yankeeclassic.com/miskatonic/library/stacks/literature/lovecraft/novellas/dunwich.htm (accessed September 29, 2010).
69. Phil Hine, ‘H P Lovecraft: Visionary of the Void’, http://www.scribd.com/doc/3054993/Chaos-Magick-Using-The-Cthulhu-Mythos-by-Phil-Hine (accessed on September 29, 2010).
70. The Esoteric Order of Dagon, http://www.esotericorderofdagon.org/eod%20additional%20information.html (accessed on September 29, 2010).
71. Arthur Lyons, Satan Wants You : The Cult of Devil Worship in America (New York; the Mysterious press, 1988), Chapter VIII, The Church of Satan, pp. 104-124.
72. Anton S LaVey, The Satanic Bible (New York: Avon Books, 1969).
73. Anton S LaVey, The Satanic Rituals (New York: Avon Books, 1972).
74. Michael A Aquino, ‘The Metaphysics of Lovecraft’, The Satanic Rituals, op.cit. My reference is: Michael A Aquino, The Church of Satan (Temple of Set, 1989), Appendix 69: ‘The Metaphysics of Lovecraft’.
75. Ibid.
76. Genesis 6:4.
77. Michael A Aquino, The Church of Satan, op.cit., ‘Appendix 70: “The Ceremony of the Nine Angles”’.
78. All of the ‘satanic rituals’ end with a ‘hail’ to some demon, devil or deity, and with the ‘sign of the horns’.
79. Michael A Aquino, The Church of Satan, op.cit., ‘Appendix 71: “The Call of Cthulhu”’.
80. Michael A Aquino, Nyctalops Magazine, No. 13, May 1977; reprinted in Aquino, The Church of Satan, op.cit. Appendix 72: ‘Lovecraftian Ritual’.
81. Donald C Laycock, The Complete Enochian Dictionary: A Dictionary of the Angelic Language as Revealed to Dr John Dee and Edward Kelley (London: Askin Publishers, 1978). I have heard Enochian spoken fluently by the New Zealand occultist and author Pat Zalewski when he was working as a Tarot reader at a Wellington market, and can attest to its efficacy upon the ear.
82. Aquino, The Church of Satan, op.cit., Appendix 72.
83. Michal A Aquino, ibid., Appendix 55: ‘Expedition to R’lyeh’, reprinted from The Cloven Hoof #6, July-August, 1972.
84. H P Lovecraft, Shadow Over Innsmouth (1936) http://www.yankeeclassic.com/miskatonic/library/stacks/literature/lovecraft/novellas/shadowin4.htm (accessed on September 29, 2010).
85. Obed Marsh, ‘An Introduction to the Esoteric Order of Dagon’ (Oregon: Yaddish Lodge, 2007), p. 3.
86. Esoteric Order of Dagon, http://www.esotericorderofdagon.org/eod%20additional%20information.html (accessed September 29, 2010).
87. Crowley’s Thelema (Will) Aeon is numerologically designated ‘Current 93’.
88. Obed Marsh, ‘An Introduction to the Esoteric Order of Dagon’ (Oregon: Yaddish Lodge, 2007), p. 2.
89. Ibid., p. 3.
90. Kenneth Grant, Outside the Circles of Time, op.cit., p. 289.
91. Obed Marsh, op.cit., p. 7.
92. Brazilian author, psychotherapist and astrologer. Ecclesia Gnostica Catholica is the ecclesiastical branch of the OTO.
93. Nema, aka Andahadna, declared the Aeon of Maat in Ohio in 1976. Kenneth Grant, Outside the Circles of Time, op.cit., pp. 137-163.
94. Michael Aquino broke with LaVey’s Church of Satan in 1975, and declared the Aeon of Set. Arthur Lyons, op.cit., pp. 126-127.
95. H P Lovecraft, ‘The Hound’, Weird Tales, Vol. 3, No. 2, pp. 50-52, 78. http://www.yankeeclassic.com/miskatonic/library/stacks/literature/lovecraft/stories/hound.htm (accessed on September 29, 2010).
96. Ibid.
97. H P Lovecraft, ‘The History of The Necronomicon’, Miskatonic University, http://www.yankeeclassic.com/miskatonic/library/stacks/literature/lovecraft/stories/hplnecro.htm (accessed on September 29, 2010). The reader is referred to the large collection of archives at Miskatonic University, Department of Literature, http://www.yankeeclassic.com/miskatonic/dliterature/authors/lovecraft/hplmain1.htm#hplstories
98. Ibid.
99. Ibid.
100. Necronomicon (New York: Avon Books, 1980), vii.
101. Ibid., x.
102. Ibid., xix.
103. Ibid., xxxix.
104. Necronomicon, op.cit., ‘The Urilia Text’, 183.
105. Brother of Pazuzu, with a beard of human entrails.
106. Demon of famine and locusts.
107. In the Talmudic tradition of Judaism Lilith is Adam’s first wife. She is derived from a class of Sumerian demonesses, the lilitu.
108. George Smith (Tr.) Chaldean Account of Genesis (Minneapolis: Wizards Book Shelf, 1977), pp. 91-99.
109. Peter H Gilmore, ‘Necronomicon: some Facts about a Fiction’, Church of Satan, http://www.churchofsatan.com/Pages/FAQnecronomicon.html (accessed on September 29, 2010).
110. Ibid.
111. Anton S LaVey, The Satanic Bible, op.cit., ‘The Book of Belial’, pp. 137-134.

Το Μονοπάτι του Μαύρου Θεού, θα Αποκαλυφθεί Σύντομα...

2011-03-03T18:21:00.004+02:00

Ex Libris Miskatonici

2011-02-27T18:31:00.004+02:00

Ex Libris Miskatonici: A Catalogue of Selected Items from the Special Collections in the Miskatonici University Library
εκδ. Necronomicon Press
σελ. 66

This heavily footnoted and well-researched reference (published in 1996) is a terrific guide to the pseudobiblia of the Cthulhu Mythos. Included are histories of the Pnakotic Manuscripts, Eltdown Shards, Celaeno Fragments, G'harne Fragments, Seven Cryptical Books of Hsan, Book of Dzyan, R'lyeh Text, Dhol Chants, Ponape Scripture, Codex Dagonensis, Cultes des Goules, De Vermis Mysteriis, Book of Eibon, Unaussprechlichen Kulten, and of course, the infamous Necronomicon, as well as the history of Miskatonic University's library. Great for major Mythos fans, though perhaps a bit much for those interested more in the mood than the Mythos itself.

Κυκλοφόρησε ο Αυθεντικός Κόκκινος Δράκος

2011-02-17T10:47:00.002+02:00

The Authentic Red Dragon
εκδ. Teitan Press
σελ. 208

The Dragon Rouge is one of the most notorious of the little books of black magic known as grimoires. This Teitan Press publication includes a complete facsimile of the earliest known edition - a French printing that is dated 1521 (although it was probably circa 1800) - along with a complete English translation by Joshua A. Wentworth. It is prefaced with a thoughtful and sometimes humorous Introduction by Silens Manus. The text itself is typical of grimoires of the time, and is clearly related to the Grand Grimoire. Its anonymous author claims that the work is derived from the wisdom of the legendary King Solomon, and then sets down instructions for the creation of a number of magical implements: blasting rod (wand), talisman and magic circle, that are to be used to summon the demon Lucifugé Rofocale, who is then bound over to serve the sorcerer. In the process a great many sub-demons are named, and their attributes listed. There follows a series of magic spells or recipes for various purposes; from making oneself invisible, to winning the affection of another, to the cure of various common ailments. The book ends with a chart of lucky and unlucky days and a short version of the treasure-finding text known as La Poule Noire (The Black Hen). The Dragon Rouge was very popular in nineteenth century France, and is still said to be one of the most highly revered texts in certain Voodoo circles in Haiti.

for more information, click here.

Πέθανε ο Kenneth Grant

2011-02-02T11:21:00.006+02:00

Ανακοινώθηκε σήμερα πως στις 15 Ιανουαρίου 2011, έφυγε από κοντά μας ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφής της σύγχρονης μαγικής σκηνής, ο Kenneth Grant.
Ο Grant γεννήθηκε το 1924 και από πολύ νωρίς ενδιαφέρθηκε για τον αποκρυφισμό. Το 1944 γνώρισε τον Άλιστερ Κρόουλυ, κοντά στον οποίο μαθήτευσε, ενώ αργότερα συνεργάστηκε στενά με τον καλλιτέχνη και μάγο Austin Osman Spare.
Το 1952 ιδρύει τη Στοά της Νέας Ίσιδας, ενώ ένα χρόνο αργότερα διώχνεται από το Ο.Τ.Ο γιατί υποστήριζε, εκτός των άλλων, πως είχε έρθει σε επαφή με το Ρεύμα του Σετ. Κάπως έτσι, ιδρύθηκε το Τυφώνιο Τάγμα, που για αρκετά χρόνια βρισκόταν σε αντιπαλότητα με το Ο.Τ.Ο. σε θέματα διαδοχής.
Μέχρι σήμερα, παραμένει ένας από τους πιο σημαντικούς αναλυτές του έργου του Κρόουλυ, ενώ συνάμα οι θεωρίες του προκαλούν, λόγω της πολυπλοκότητας και της εκκεντρικότητάς τους!
Από πολλούς, θεωρείται απλά αιρετικός του Θελήματος, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν πως αποτελεί μια γόνιμη αλλά παράλληλη εξέλιξή του.
Το συγγραφικό του έργο είναι μεγάλο και αποτελείται από τρεις τριλογίες ανάλυσης της Τυφώνιας Παράδοσης, και αρκετά αλληγορικά μυθιστορήματα.

Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για την ζωή και το έργο του Grant, όπως και για την άκρως σημαντική επίδραση του στην Μυθομαγεία Κθούλου, μπορούν να ανατρέψουν στην μελέτη μου Νεκρονομικόν (2008) και Νεκρονομικόν: Το Μονοπάτι του Μαύρου (2011).

Πρέπει να ομολογήσω πως η είδηση με έχει συγκινήσει βαθύτατα, γι' αυτό και αφιερώνω ένα απόσπασμα από τον Ύμνο στον Πάνα, που έγραψε ο Κρόουλυ, και διαβάστηκε στην δική του κηδεία το 1947. Kenneth, σ' ευχαριστούμε για όσα μας πρόσφερες, θα αποτελείς για πάντα ένας ζωντανός πυρσός έμπνευσης...

Do as thou wilt, as a great god can,
O Pan ! Io Pan !
Io pan ! Io Pan Pan ! Iam awake
In the grip of the snake.
The eagle slashes with beak and claw;
The gods withdraw:
The great beasts come, Io Pan ! I am borne
To death on the horn
Of the Unicorn.
I am Pan ! Io Pan ! Io Pan Pan ! Pan !
I am thy mate, I am thy man,
Goat of thy flock, I am gold, I am god,
Flesh to thy bone, flower to thy rod.
With hoofs of steel I race on the rocks
Through solstice stubborn to equinox.
And I rave; and I rape and I rip and I rend
Everlasting, world without end.
Mannikin, maiden, maenad, man,
In the might of Pan.
Io Pan ! Io Pan Pan ! Pan ! Io Pan !

Ο Σκοτεινός Ιππότης του Νυαρλαθοτέπ

2011-01-30T22:54:00.003+02:00

The Dark Knight of Nyarlathotep
Warlock Asylum
Εκδ: Lulu
Σελ: 78

Ο Warlock Asylum είναι ένας από τους πλέον γνωστούς οπαδούς του Ρεύματος του Νεκρονομικόν που ασχολείται συστηματικά με την μαγική εφαρμογή του Μαύρου Βιβλίου, τουλάχιστον έτσι όπως αυτό αποτυπώνετε στο Νεκρονομικόν του Σίμωνα. Όμως, αν και εξαιρετικά δραστήριος, οι συλλογισμοί και η επιχειρηματολογία του συχνά δεν χαίρουν εγκυρότητας. Για τον λόγο αυτό διστάζω τις περισσότερες φορές να μεταφέρω εδώ κομμάτια της δουλειάς του, όπως και προβληματίστηκα αρκετά για το αν πρέπει ή όχι να παρουσιάσω το νέο του συγγραφικό «πόνημα».
Παρόλ' αυτά, οφείλω να το κάνω, και ως έτσι... η νέα εργασία του τιτλοφορείτε The Dark Knight of the Necronomicon, ονομασία που πηγάζει από την αγάπη του συγγραφέα για την μυθολογία του Σκοτεινού Ιππότη της Gotham City! Βέβαια, στις σελίδες του δεν θα συναντήσετε τον Batman, αλλά μια φιλοσοφική (;) απόπειρα του Warlock για το πάντρεμα της Λαβκραφτικής αντίληψης με την αποκρυφιστική παράδοση που διαμόρφωσε ο Σϊμωνας.
Έκπληξη πάντως προκαλεί το γεγονός πως ένας από τους βασικούς εμπνευστές του Warlock είναι ο Jason King, συγγραφέας του Postmodern Satanism...

Αν θέλετε να αποκτήσετε το βιβλίο, δείτε εδώ. Ενώ εδώ μπορείτε να βρείτε όλους τους τίτλους που υπογράφει ο συγγραφέας.

Αποκλειστική Συνέντευξη Michael Staley

2010-12-20T10:18:00.005+02:00

συνέντευξη
MICHAEL STALEY
Ο Τυφώνειος Κόσμος του KENNETH GRANT

[πρώτη δημοσίευση περ. mystery τ. 65/Οκτώβριος 2010]

Δεν υπάρχει κανείς που να ασχολείται με το occult και τις πιο παράξενες προεκτάσεις του που να μην γνωρίζει τον Kenneth Grant. Δεκαετίες τώρα όμως, ο διάσημος Βρετανός συγγραφέας και μαθητής του Άλιστερ Κρόουλυ ζει ερημικά, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Προσπαθώντας λοιπόν να έρθω σε επαφή μαζί του, συναντήθηκα με το δεξί του χέρι και σήμερα αρχηγό του Τυφώνιου Τάγματος, Michael Staley. Ο διάλογος που ακολούθησε μεταξύ μας ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρων, καθώς για πρώτη φορά, ένα Ελληνικό περιοδικό μπαίνει στα άδυτα της Τυφώνιας Παράδοσης…

Γιώργος Ιωαννίδης

Mr. Staley, could you briefly tell us how did you get into occultism at first place? What exactly drew you to this field?
As far back in my childhood as I can remember, I was always interested in ghosts and the like. As I entered my teens, it settled into an interest in Spiritualism, occultism and Eastern Mysticism, particularly Buddhism. I remember being fascinated by Lobsang Rampa at that time. In the middle 1960s I became increasingly aware of the name of Aleister Crowley. Soon after that there was an explosion of interest in Crowley with the hippies and psychedelia. In the early 1970s I came across the work of Kenneth Grant, and became extremely interested in it, to the point of joining the Typhonian O.T.O. Although I applied myself to Kenneth Grant’s work, it was some years before I began to understand the thrust of it, a process of assimilation aided by my magical and mystical work, and by becoming Grant’s publisher in the 1990s.
It was Kenneth Grant who encouraged me to launch a magazine, Starfire, the first issue of which was published in 1986. That grew into Starfire Publishing, which is now my principle tool in the propagation of the Typhonian Gnosis.
Since the early 1990s I have been increasingly interested in the work of Austin Osman Spare – the art as well as the writing.

When did you meet Kenneth Grant for the first time? What was your impression?
My Probationary term for entry into the Typhonian Order was successfully completed in January 1976, whilst I was living on an Israeli kibbutz. I finally came back from Israel in 1978, and met Kenneth Grant for the first time shortly afterwards. At that time he was meeting new entrants to the Order as a matter of course. My initial impressions were very favourable; he came across as an intense, articulate, intelligent and very committed Thelemite. In the early 1980s I became his right-hand man in the Order, a position which has been hard work but very fulfilling, and in the course of which I have experienced and learnt a great deal.

Can you tell us something about his character, his habits and his everyday life?
Kenneth is very keen to preserve his privacy as far as possible, so I can only speak briefly and generally. He is a man of great integrity and insight, and has become increasingly reclusive over the years. I don’t know much about his habits and his daily life.

In few words, what exactly is the Typhonian Tradition?
It is communing with what some have termed ‘Outside’, whether that be considered as the reaches of space beyond the terrestrial, or the sweeps of consciousness beyond the human. Consciousness is a continuum which embraces all, reaching far wider and deeper than human consciousness, which is a relatively superficial, transient phase. The Typhonian Tradition is concerned with encountering and exploring these depths. As Crowley remarked in a postscript to Chapter 30 of Magick Without Tears:

I thought it a good plan to put my fundamental position all by itself in a postscript; to frame it. My observation of the Universe convinces me that there are beings of intelligence and power of a far higher quality than anything we can conceive of as human; that they are not necessarily based on the cerebral and nervous structures that we know, and that the one and only chance for mankind to advance as a whole is for individuals to make contact with such Beings.

That is in my view a very good summary of the position.
The entries for the Typhonian or Draconian Tradition in the Glossaries to the volumes of the Typhonian Trilogies are quite diverse. None of them are definitions strictly speaking, but describe various facets of the Tradition. It’s best to take these various facets and try to intuit the basis from which they spring.

In what ways is the Typhonian Order (T.O.) different from the O.T.O.?
In Crowley’s day the O.T.O. operated in lodges where initiations were conferred in the course of group ceremonies which were quasi-masonic in nature; as far as I know, that is also the pattern with the modern-day O.T.O. In the Typhonian Order, initiations arise in the course of practical magical and mystical work.
As far as similarities go both the modern-day O.T.O. and the Typhonian Order derive from the O.T.O. of Crowley, and both have as their goal the establishment of the Law of Thelema.

How many active Lodges of T.O. are in the world today? Are there any in Greece?
At present the Typhonian Order isn’t organised into lodges, but is composed of individual members in several countries around the world. We don’t have any members in Greece at present. There is a lodge in London which has been operating for many years now, and which pursues work with Lam at a group level.

What do you think is Mr Grant’s general impact to Thelema?
We’ll be able to answer that question better in fifty years or so. In my opinion though he has moved Thelema beyond the confines of a personality cult centred around Crowley. When The Magical Revival was first published in 1972, it was refreshing to read something that wasn’t simply a rehash of Crowley. Grant has made more apparent the wider and deeper reaches of Thelema, and its affinities with other magical and mystical work, as well as affinities with activities which aren’t considered occult or magical.
Fundamental to Grant’s work is non-duality, an insight that underpins traditions such as Advaita, Sunyavada, etc. Consciousness is a continuum, within which entities are transient aggregations that have no separate, enduring existence; they are like waves — transient aggregations within the body of water. Inspiration and creativity have their origins here, in what some have termed the collective unconscious, and what might be considered cosmic imagination.
Grant has in my view developed the work of Crowley. It is the task of a successor to develop the work of his predecessor. In the course of that development, some elements of the work previously pursued are abandoned; conversely, other avenues of approach might be opened up. In this way there is a living body of work, perpetually redeveloped, which is passed down from adept to adept.
There need be no formal chain of succession for this to happen. For instance, Crowley considered himself to be continuing the work of Blavatsky, though I doubt that many members of the Theosophical Society would have agreed.
Nor need this redevelopment be something undertaken by a few illustrious persons only. We all of us take from a variety of sources and influences, and transform it through our magical and mystical workings. In this sense, we are all the successors of Crowley, Grant and Spare — to name but three adepts from 20th Century Western Occultism. We develop their work and in turn pass it on to others. Working within a tradition, we not only draw from that tradition, but contribute to it as well.

Some of the most mysterious aspects in Crowley’s magick, is the figures LAM and Aiwass. What do you believe were these, and what is Mr. Grant’s interpretation?
There are some differences between the two in my view. Aiwass transmitted The Book of the Law to Crowley, and it’s my opinion that the same Intelligence was at work in the Abuldiz and Amalantrah Workings; there were also some workings during the Cefalu period. I believe that Aiwass and Intelligences like that are greater or higher aggregations of consciousness. The portrait of Lam seems to be a quintessence of the Amalantrah Working, and in particular of the egg symbolism, rather than an Intelligence of the order of Aiwass.
On the other hand, I believe that Intelligence communicates with us through masks, and both Lam and Aiwass are masks.

Mr Grant wrote some very interesting things about the UFO phenomena. Still, 60 years have passed since Kenneth A. Arnold’s first contact, and we still don’t have any true explanation of what UFOs are… What are his thoughts nowadays for this subject?
These are probably not visitors from a galaxy four billion light years around the corner, but intrusions into our awareness from other dimensions of consciousness, and we interpret these intrusions as external. I’ve not discussed this at any length with Kenneth Grant, but I believe that a reading of the Typhonian Trilogies will lead to a similar conclusion.

In Grant’s books there is a lot of Yog-Sogothery! What is the relationship of the T.O. with the Cthulhu Mythos and the Necronomicon Current nowadays?
The Typhonian Order has for many years now had a formal affiliation with the Esoteric Order of Dagon. Yes, there is a lot of the Cthulhu Mythos in Grant’s work, but there is a great deal of misunderstanding about it, much of it deliberate. We don’t worship or raise Cthulhu or Yog-Sothoth or any of the other deities of the Mythos. Grant’s early position, as set out in The Magical Revival, was that there were interesting affinities between elements of Crowley’s work and that of Lovecraft. Later, we can see the outlook developing that these deities are masks of consciousness. Finally, Grant sets out his understanding of the Cthulhu Mythos in a passage in Outer Gateways which is worth quoting at length:
Like other accounts of unclassifiable phases of earth's history, the Cthulhu Cult epitomises the subconsciousness and the forces outside terrestrial awareness. It may be said in passing that true creativity can occur only when these forces are invoked to flood with their light the magical network of the mind. For purposes of explanation the mind may be envisaged as divided into three rooms, the edifice which contains them being the only real or permanent principle. These rooms are:

1) Subconsciousness, the dream state;
2) Mundane consciousness, the waking state;
3) Transcendental consciousness, veiled in the non-initiate by the state of sleep.

The compartments are further conceived as being connected with the house that contains them, by a series of conduits or tunnels. The house represents trans-terrestrial consciousness. The invoked forces — Cthulhu, Yog-Sothoth, Azathoth, etc — are then understood, not as malignant or destructive entities but as the dynamic energies of consciousness, the functions of which are to blast away the delusion of separate existence (the rooms in our illustration).

Do you believe that the Great Old Ones are actual entities or some kind of psychological archetypes?
They are archetypes, but not in the sense of being inner, psychological aspects. They are within the continuum of consciousness, and hence neither external nor internal.
Lovecraft had an extraordinarily sensitive constitution, and was able to register movements within these deeper swathes of consciousness. Most of this registering was done in the course of his vivid dreams, which he used as the bases of his stories.

Is it helpful for a modern magician to work with the Necronomicon Current, or do you think that it is dangerous?
I think it’s helpful if it helps to bring about awareness of reality — that is, the continuum of consciousness of which we are all transient parts — but not so helpful if it perpetuates the illusion of separate existence.

Right this moment there are more than 30 (published) different versions of the Necronomicon all around the world! Which one of them do you think is better for actual magical workings, and why?
I can’t help with this, I’m afraid. I’ve read only a few of them. The Necronomicon doesn’t interest me very much to be honest, but from what I’ve seen the various versions are attempts at pastiche, bits drawn from here and there.

Nowadays, the Thelemic culture seems to be very strong and alive. Do you think that Aleister Crowley’s ideas and philosophy are more needed this days than ever before?
No, I don’t think so. With the lessening these days of family and geographical ties, more people are turning elsewhere in the search for meaning and substance to their lives. I do feel that the times we live in are more receptive to Thelema than in Crowley’s day, and the growth of interest in Eastern mysticism is to Thelema’s advantage.
Thelema is often regarded as glorifying individuality, on the basis that “every man and every woman is a star”, overlooking the fact that stars are integral parts of galaxies and nebulae, their orbits interlocking with the orbits of other stars. Again, some might find it paradoxical that Thelema is rooted in the tradition of non-duality; it has a deep affinity with Taoism.

Have you ever traveled in Greece? What is your opinion about our country, Greek mythology and our magical tradition?
I’ve been to Greece only a couple of times so far, en route to and from Israel in the mid 1970s. Later this year, my wife and I will be travelling to Delphi. Greek religion isn’t something I know a great deal about, other than the Elysian Mysteries.

Do you think that there is a future for the Western Occultism? What must its modern representatives do for it to survive and grow further? How do you as an Order operate in order to respond to the challenges of the modern world?
Yes, there is a future for Western Occultism, and I think that the growing interest in consciousness studies will lead to greater interest in Occultism in general. I don’t think that its representatives need to do anything special. I don’t think that there are any challenges of the modern world for the Typhonian Order to respond to; we carry on with our magical and mystical work and our writings.

What’s the general British belief for magic? Unfortunately, here in Greece every kind of magic is automatically considered as Black Magic and maleficia!
There isn’t really a general belief, though most people are probably sceptical. Having said that, three of the most prominent occultists of the Twentieth Century — Crowley, Grant and Spare — were English, so perhaps we are an eccentric nation.

In your opinion, what should be the purpose of magic? Could magic be so extravagant as it is presented in the movies? Are its results perceptible only in the astral level or are they actually a psycho-dynamic process of self-evolution?
As far as purpose goes: to explore consciousness, thereby becoming aware of our wider, cosmic identity. One of Spare’s aphorisms says that a mystic is someone who realises that there is more of themselves than they are aware of. I think that magic as presented in films is simply fantasy. I like the phrase “psycho-dynamic process of self-evolution” and I think it’s accurate.

If you could recommend 3 books that constitute essential readings for a beginner keen to learn more about magic, which would they be and why?
The Magical Revival by Kenneth Grant is an excellent survey of Thelemic magick. The Confessions of Aleister Crowley is a lively and informative introduction to Crowley’s life and work. The third would probably be Crowley’s Little Essays Toward Truth. None of these are really for beginners I suspect, but I think you have to plunge in at the deep end.

Would you like to share with us your weirdest paranormal experience ever?
By and large I don’t have paranormal experiences. There is one that sticks in my memory, though. Many years ago I was performing Crowley’s ‘Reguli’ or ‘Ritual of the Mark of the Beast’ on a daily basis. There were many problems in my life at the time, and towards the end of the period of daily working there was a lot of chaos and violence following me around. One day a car burst into flames as I was crossing the street, and there was a strong feeling of connection, like an umbilical cord to my solar plexus; I knew with absolute certainty that this incident was intimately bound up with my working of the ritual.

Could you tell us a few words about your daily life? What’s a magician’s daily life like?
I doubt that my life is that different from that of other people — sleeping, eating, drinking, socialising with other people, etc. The only difference is that I undertake magical and mystical practices, am perhaps more aware of patterns and synchronicities. It’s a difficult question for me to answer, since I don’t partition my life into magical and non-magical.
In my opinion all events are charged with oracular significance, and everything that occurs is part of a pattern. Cosmic consciousness, the remembering of cosmic identity, is always just a heart-beat away, did we but know it. Walking across Hampstead Heath, or feeding the cat, is just as magical as summoning the servitors of Belial.

Are you currently preparing any new book? Perhaps any unreleased works of Mr. Grant?
There are a number of new titles being prepared for publication by Starfire Publishing, including works by Spare, Achad, and a comparative study of Crowley and Gurdjieff. We will be republishing more books in the Typhonian Trilogies series. For some time Kenneth Grant has been working on a novel, Monolith: A Further Nightside Narrative, but I don’t know when that will be finished.
As far as my own work goes, I’ve recently finished writing an essay entitled ‘Lam and the Typhonian Tradition’ that has enough loose ends and areas for further development to grow into a book in its own right. Over the next few months I will be writing some new material for the coming issue of Starfire, and will be laying the basis for more substantial works in the near future.

This interview was originally published on Mystery magazine, issue 65/October 2010

Το Γαλλικό Νεκρονομικόν της Vhallennes

2010-11-30T09:13:00.003+02:00

Μπορεί το αυθεντικό Νεκρονομικόν να μην υπάρχει, αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν μπορούμε να το φτιάξουμε! Πολλοί λοιπόν προσπαθούν να συνθέσουν ένα λειτουργικό μαγικό γριμόριο στα πλαίσια της Μυθολογίας Κθούλου. Άλλοι πάλι, προσπαθούν να κατασκευάσουν ένα ιστορικό ντοκουμέντο, παρουσιάζοντας έτσι μια εξαίρετη καλιτεχνική ικανότητα που θα ζήλευαν και οι παλαιότεροι.
Κάπως έτσι, οι υπεύθηνοι αυτής της ιστοσελίδας, ανακοίνωσαν πρόσφατα πως έχουν ανακαλύψει το αυθεντικό Βιβλίο των Νεκρών Ονομάτων, στην γαλλική πόλη Vhallennes, ένα κείμενο που (υποτίθεται πως) χρονολογείτε το 1751, με υπέροχες γκραβούρες (όπως αυτή που βλέπετε δεξιά) και περιεχώμενο που επιβεβαιώνει την τρομοφαντασία του μύστη Λάβκραφτ.

Εδώ γράψε το υπόλοιπο post.

The Octavo: το Νέο Βιβλίο του Peter Carroll

2010-11-23T11:30:00.004+02:00

The Octavo: A Sorceror-Scientist’s Grimoire
Peter J. Carroll
Εκδ: Mandrake
Σελ: 184

In late February 2010, Stokastikos (Peter Carroll) published in his web site (Specularium) the following announcement...

The Goddess Apophenia has commanded me to write a further book; furthermore She wants it called The Octavo. Her reasons for this seem numerous, and in some cases para-logical.
Any great truth should also bring forth laughter, although the converse does not always apply.
She wants it called The Octavo in honour of Her priest Terry Pratchett who brought us the concept of Octarine and who has obviously channelled something far closer to the magical truth and far more amusing than that milquetoast paranoid H.P. Lovecraft.
We already have far too many fake, nasty, and useless Necronomicons around, a real Octavo that actually worked would make a nice change.
She says that She has, over the years, already shown me five and a half of the Eight Spells which underlie the meta-magical-hyper-physics of this universe, (everything comes in eights apparently), in the form of various equations. And if I behave myself I'll get the other two and a half.
The Octavo will thus consist of Eight Chapters, each one an exegesis upon one of the Eight Spells used to construct this reality.
«Octavo» just means «Book» apparently.
I don't know who or what made me call my first book Liber Null, «Book Nothing», but now it seems my doom to write «The Book», perhaps that means my last one after a lifetime's quest.
Anyway, I now seem to have some years of toil ahead punctuated by many and varied epiphanies and dark nights of the soul.
Stokastikos.

Well, almost a year has passed and now, The Octavo is finally published.

Κυκλοφορεί η Πρώτη Βιογραφία του Austin O. Spare

2010-11-22T09:36:00.003+02:00

Austin Osman Spare
Phil Baker
Εκδ: Strange Attractor
Σελ: 272

An engaging, thought-provoking biography which charts the rise and fall and rise again of British art's darkest star. «Spare's medicine is too strong for the average man» said George Bernard Shaw, and there was always something uncanny about him. Fascinated with mysticism and spiritualism from an early age, Spare practiced a unique system of magic before retreating a life of poverty and obscurity. And as Spare the artist went underground, so the myth of Spare the magus began to grow; tales of black magic cloaked themselves around him, as he played the role of sorceror.

Το νέο αυτό συναρπαστικό βιβλίο, αναμένετε να κυκλοφορήσει στα τέλη Ιανουαρίου 2011, και αποτελεί ουσιαστικά την πρώτη βιογραφία του πατέρα της Χαοτικής Μαγείας, αν εξαιρέσουμε φυσικά τις βιογραφικές αναφορές του Kenneth Grant στα τυφώνια έργα του, και πιο συγκεκριμένα το Images and Oracles of Austin Osman Spare και το Zos Speaks!: Encounters With Austin Osman Spare.

Ecpyrosis: The Best of Starfire

2010-11-21T11:07:00.002+02:00

The first issue of Starfire was published in 1986, and the fifth issue appeared in 1994. These years encompass Volume One, the constituent issues of which have long been out of print and appear but rarely on the second-hand market. This selection of articles and artwork from these first five issues is newly typeset, and the artwork has wherever possible been freshly scanned to give sharper and clearer reproduction. The draft for the cover reproduced here to the right incorporates beautiful artwork by Kyle Fite.
Ecpyrosis will be available (in winter 2010) in both a softbound and a limited hardbound edition.
The contents include:

From the first issue (1986):
Great Dismal by Linda Falorio – a short story of the evocation of a creature from the chthonic depths of Great Dismal Swamp;
Going Beyond by Michael Staley – an essay on non-duality;
The Stélé of Revealing and the Abomination of Desolation by Stephen Dziklewicz – an essay considering the gematria and other aspects arising from these twin terms of The Book of the Law.

From the second issue (1987):
Cults of Cthulhu by Peter Smith – an essay on H. P. Lovecraft and the Cthulhu Gnosis;
The Hiss of the Serpent by Stephen Dziklewicz – considerations of the serpent and related imagery in The Book of the Law.

From the third issue (1989):
A Statement on Lam – setting out some techniques to facilitate contact with Lam;
The Heart of Thelema by Michael Staley – considerations of Thelema;
Disciple of Dagon by Peter Smith – a study of Clark Ashton Smith;
The Babalon Working consists of two parts: Belovèd of Babalon by Michael Staley – a study of Jack Parsons; and The Book of Babalon by Jack Parsons – his detailed account of the Babalon Workng which he performed with Marjorie Cameron and L. Ron Hubbard.

From the fourth issue (1992):
Meditations on Liber AL by Lindsey Calvert – considerations of The Book of the Law;
Ciphers in Flesh by Mouse – on poetry as inspired text;
The Vision and the Voice by Michael Staley – an introductory essay on Crowley's 1909 Working.

And finally, from the fifth issue (1994):
Zos: The New Flesh of Desire by Gavin Semple – an examination of the sorcery of Austin Osman Spare;
Lam: The Gateway by Michael Staley – an essay on Lam;
Wisdom for the New Flesh by Andrew Chumbley – some considerations of a modern sorcery;
Supping at the Angel & Feathers by Michael Staley – an essay on the Knowledge and Conversation of the Holy Guardian Angel.

For more information, visit here.

Βίντεο από Ομαδικό Κάλεσμα στον Αζαθώθ

2010-11-16T22:40:00.007+02:00

Το 2003 ο λέκτορας ανθρωπολογίας στο Goldsmiths College του πανεπιστημίου του Λονδίνου, Dr. Justin Woodman, κατέθεσε την διδακτορική του διατριβή (δείγμα της οποίας μπορείτε να βρείτε εδώ) όπου και παρουσιάζει τα συμπεράσματα του από την πολυετή του μαγική εργασία κοντά στην ομάδα Whisperers in Darkness.
Τα μέλη τoυ group συναντιόντουσαν τακτικά μελετώντας θέματα της Μυθολογίας Κθούλου, και στην συνέχεια, πραγματοποιούσαν τελετουργικές επικλήσεις (invocations) ζητώντας από τους Μεγάλους Παλαιούς να μιλήσουν χρησιμοποιώντας την φωνή τους (καταληψία).
Τα συμπεράσματα που προέκυψαν από την όλη διεργασία ήταν εξαιρετικά, καθώς όλοι οι «θεοί» τόνιζαν την συμβολική σημασία της μαγικής πράξης και την ανάγκη του ανθρώπου για ενδοσκόπηση, υπερβατισμό και εξέλιξη!
Σε μια πρόσφατη αναπαραγωγή ενός μέρους του πειράματος, στην Αθήνα, παρατήρησα αντίστοιχα αποτελέσματα, βεβαιώνοντας για ακόμη μια φορά την χρηστικότητα όπως και την αυτογνωσιακή λειτουργία του Ρεύματος του Νεκρονομικόν.
Στο βίντεο που ακολουθεί (ερασιτεχνική μαγνητοσκόπηση), μπορείτε να δείτε ένα δείγμα ενός τελετουργικού που είχε τελέσει η ομάδα του Dr. Woodman.
Να σημειωθεί πως ανάλογες μαγικές εργασίες θα πρέπει να τελούνται με ιδιαίτερη προσοχή, έχοντας πλήρη γνώση του σκοπού, και μονάχα υπό την επίβλεψη ενός έμπειρου μύστη.

Μια Κριτική στους Κριτές της ΜυθοΜαγείας Κθούλου

2010-11-09T18:23:00.005+02:00

Και ενώ όλοι οι κινηματογραφόφιλοι του πλανήτη περιμένουν(με) την μεταφορά στην Μεγάλη Οθόνη της ιστορίας του Λάβκραφτ, Στα Βουνά της Τρέλας, από τον Del Toro, ολοένα και περισσότερο αυξάνετε η δημοτικότητα της Μυθολογίας Κθούλου, αγγίζοντας ακόμη και ένα κοινό που ποτέ νωρίτερα δεν είχε (ίσως) την ευκαιρία να μυηθεί στην σκοτεινή σαγήνη του Mythos. Κάπως έτσι, οι δημιουργοί της γνωστής πολύκροτη σειράς South Park, πρόβαλαν πρόσφατα ένα (αρκετά πετυχημένο) τριπλό επεισόδιο όπου πρωταγωνιστεί, ο Μέγας Κθούλου!
Περιμένω λοιπόν με το πέρασμα του χρόνου, το ενδιαφέρον για οτιδήποτε αφορά τον Λάβκραφτ να αυξηθεί κατακόρυφα, είτε για τους pop λόγους που προσφέρει ο κινηματογράφος, είτε γιατί υπάρχει κάτι βαθύτερο στο λαβκραφτικό σύμπαν που με έναν περίεργο τρόπο ταιριάζει στην σύγχρονη εποχή μας...

Ο λόγος όμως για αυτή την ανάρτηση δεν είναι για να προωθήσω επιπλέον τις μυριάδες χαριτωμένες δημιουργίες (δείτε για παράδειγμα εδώ), όσο για να εκφράσω την δυσχέρεια μου διαβάζοντας μια πρόσφατη κριτική απέναντι στην αποκρυφιστική ερμηνεία της Μυθολογίας Κθούλου. Αναμφισβήτητα, δεν είναι μια άποψη που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στον ιστοκόσμο. Άλλωστε, δεν παρεξηγώ πραγματικά τους επικριτές καθώς το προφίλ των περισσοτέρων cultists σήμερα που εργάζονται με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο με την μυθομαγεία Κθούλου, αφαιρεί παρά προσδίδει κύρος στο όλο θέμα!
Θα ήθελα να σημειώσω όμως, πως όλοι όσοι είναι αρνητική (ισοπεδωτικοί πιο σωστά) στην μεταφυσική ερμηνεία του Mythos το κάνουν μέσα από την ασφάλεια του γραφείου τους, και όχι μετά από την πρακτική άσκηση με το όλο σύστημα.
Από την άλλη, όλοι εκείνοι που υπερασπίζονται τα δικά τους μεταφυσικά πιστεύω καταδικάζοντας όμως τις μαγικές αρχές του Ρεύματος του Νεκρονομικόν, λησμονούν μάλλον πως όλες οι μορφές πίστης ξεκίνησαν (όμοια) από έναν προφήτη, και από έναν μύθο!
Βέβαια, θα ήμουν ανόητος αν υποστήριζα πως το Ρεύμα είναι ή θα μπορούσε να γίνει ένα πλήρες θρησκευτικό σύστημα. Κάτι τέτοιο θα στερούσε την χαοτική φύση που χαρακτηρίζει τον πυρήνα της Κθουλικής διδασκαλίας. Δίχως καμία αμφιβολία όμως, υπάρχει κάτι στην μεταφυσική ερμηνεία του Mythos που είναι ωφέλιμο για κάθε γνήσιο αναζητητή των εσωτερικών μυστηρίων.
Κατά συνέπεια, αυτή η εμμονή στην επιφάνεια των πραγμάτων κακώς θα πρέπει να ταυτίζεται με την ουσία, που παραμένει κρυμμένη και αγνή... στην σκοτεινή σπηλιά του εσώτερου εαυτού μας ή όπως εκφράζεται συμβολικά στο Mythos, στους απώτερους κόσμους της βυθισμένης R'lyeh και της άγνωστης Καντάθ.
Ο εραστής της γνώσης, θα βυθιστεί βαθιά στον λαβύρινθο της νύχτας αν θέλει να ανασύρει το μαύρο διαμάντι της ψυχής. Και όταν συμβεί αυτό, ο μάγος θα γίνει ακροατής στο Ρεύμα 23, ανοίγοντας το Μάτι του Κθούλου για να αντικρίσει την πληρότητα του Γιογκ-Σοθικού Παν-τός του οποίου είμαστε αναπόσπαστο μέρος (Χάος / Εν το Παν =7).
Αυτό είναι (εξαιρετικά σύντομα) το Μέγα Έργο που χρησιμοποιεί ονόματα και ιδέες από το mythos για να εκφράσει πανανθρώπινες, παγκόσμιες και παντοτινές αλήθειες!

Dagon από τον Γλαύκωψ

2010-11-05T10:40:00.003+02:00

Ένα από τα πιο πρόσφατα παράξενα μουσικά στολίδια της συλλογής μου, είναι το Dagon του πολυμορφικού καλλιτέχνη Γλαύκωψ από τα Εξάρχεια των Αθηνών. Η εν λόγω συλλογή αποτελείτε από 4 κομμάτια dark ambient που κάλλιστα θα μπορούσαν να συνοδεύσουν μια ατμοσφαιρική μεταφορά των έργων του Λάβκραφτ, ή ακόμη και τις επικλιτικές εργασίες των μυστών του Ρεύματος του Νεκρονομικόν.
Για να μάθετε περισσότερα για τον καλλιτέχνη, πατήστε εδώ.
Για να αποκτήσετε το CD, πατήστε εδώ.

Εδώ γράψε το υπόλοιπο post.

Απόσπασμα από τον Δεύτερο Τόμο της Έρευνας μου στα Μυστήρια του Νεκρονομικόν

2010-10-20T16:31:00.002+03:00

Καθώς το deadline για την παράδοση του νέου βιβλίου μου πλησιάζει τρομαχτικά, ο φόρτος εργασίας με περιορίζει σημαντικά, γι' αυτό και το παρών site δεν ανανεώνεται τόσο τακτικά όσο θα ήθελα. Παρόλ' αυτά, σας προσφέρω ένα μικρό δείγμα από την νέα μου εργασία.
Πρόκειται για ένα μικρό απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίο μου, τον δεύτερο τόμο-έρευνα πάνω στα μυστήρια του Νεκρονομικόν που αναμένετε να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Αρχέτυπο τον Μάιο του 2011.

Μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία του δικού μου Νεκρονομικόν έμαθα πως δεκάδες άνθρωποι σ’ όλη την Ελλάδα άρχισαν να πειραματίζονται με την μεταφυσική του διάσταση. Κάποιοι δημιούργησαν (αρκετά αξιόλογες) ιστοσελίδες παρόμοια με την δική μου, άλλοι ξεκίνησαν να σχεδιάζουν τα προσωπικά τους γριμόρια εμπνευσμένα από την Μυθολογία Κθούλου, μια ομάδα ατόμων από την Αθήνα όμως, κέρδισε περισσότερο την προσοχή μου.
Πρόκειται για ένα νεοϊδρυθέν εσωτερικό τάγμα που παντρεύοντας στοιχεία από την Ενωχιανή μαγεία του Dr. John Dee και τα αιγυπτιακά τυπικά του Ερμητικού Ελευθεροτεκτονισμού, εργάζεται πάνω στην ανάπτυξη των άγνωστων δυνάμεων του ανθρώπου. Σ’ ένα λοιπόν από τα πειράματα τους, έμαθα πως μπόλιασαν στοιχεία από το Νεκρονομικόν, και πιο συγκεκριμένα, καλέσανε τον Μέγα Κθούλου δια μέσου μιας κρυστάλλινης σφαίρας από οψιδιανό. Το αποτέλεσμα της τελετής ήταν εντυπωσιακό.
Όπως οι ίδιοι μου εκμυστηρεύτηκαν, στην σφαίρα παρουσιάστηκαν παράξενες φιγούρες ενώ μια ακόμη πιο περίεργη ομίχλη κάλυψε το δωμάτιο. Αργότερα, ορισμένα μέλη στοίχειωσαν από εφιάλτες που τους εμπόδισαν να κοιμηθούν για αρκετές νύχτες γεγονός που καλλιέργησε ένα κλίμα φόβου… Τι είχε συμβεί; Για ποιο λόγο το κάλεσμα ανύπαρκτων θεϊκών πλασμάτων προκάλεσε όλα αυτά τα φαινόμενα; Πρόκειται για ένα περίεργο είδος αυθυποβολής ή μήπως τα όντα της Μυθολογίας Κθούλου είναι κάτι περισσότερο από φαντασία;
Στο βιβλίο αυτό, θα εξετάσουμε ακριβώς αυτό το ερώτημα. Θα δούμε μαζί τα μαγικά τάγματα που σε κάθε γωνιά του πλανήτη λατρεύουν και υμνούν σήμερα τους Μεγάλους Παλαιούς. Θα εξετάσουμε διεξοδικά την κοσμολογία των Παλαιών έτσι όπως αναπτύχθηκε στο έργο του Λάβκραφτ, αλλά και όπως ερμηνεύτηκε στην συνέχεια από τις διάφορες μαγικές σχολές. Θα βυθιστούμε στα μυστικά του Κλιφωθικού Δέντρου του Θανάτου, θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τις ορθές αντιστοιχίες ανάμεσα στους Θεούς του Χάους και τις Δαιμονικές δυνάμεις, και τέλος θα βαδίσουμε στο ψυχανοδικό μονοπάτι του Μαύρου Θεού που είναι το ύστατο μυστήριο του Νεκρονομικόν.

Επανακυκλοφορεί Επαυξημένη η Βιογραφία του Λάβκραφτ!

2010-09-30T08:50:00.003+03:00

I Am Providence: The Life and Times of H. P. Lovecraft
S. T. Joshi
2 volumes
Εκδ: Hippocampus Press

In 1996, S. T. Joshi's H. P. Lovecraft: A Life was published to universal acclaim. Joyce Carol Oates called it the "definitive" biography, and it won the British Fantasy Award and the Horror Write Sers Association Award. But that 1996 edition was abridged from the manuscript that Joshi wrote in 1993-95; in all, more than 150,000 words were cut for space reasons.
Hippocampus Press is proud to present the complete, uncut edition of Joshi's biography, I Am Providence: The Life and Times of H. P. Lovecraft. In addition to restoring every word of Joshi's original manuscript, the entire text has been thoroughly revised and updated in light of the new information on Lovecraft that has emerged since 1996. As such, this book can now truly be said to be the definitive biography of H. P. Lovecraft, written by the world's leading authority on Lovecraft. Readers will find countless details about Lovecraft's life and work not included in the earlier edition, along with important updates on new publications by and about Lovecraft in the last 15 years and on Lovecraft's increasing worldwide reputation. This book constitutes S. T. Joshi's final word on Lovecraft the man, the writer, and the thinker.

Να σημειώσω απλά, πως αυτή είναι η δεύτερη βιογραφία του Λάβκραφτ που κυκλοφορεί φέτος! Δείτε και εδώ.

Imago Typhonis: Τα Ηχοχρώματα του Νεκρονομικόν

2010-09-27T20:35:00.004+03:00

Δέχτηκα σήμερα ένα ευχάριστο μήνυμα από κάποιον έλληνα αναγνώστη της ιστοσελίδας, στο οποίο μοιραζόταν μαζί μου ένα ιδιαίτερο ηχητικό δημιούργημα του, μια μουσική εξερεύνηση στον χώρο της Dark Ambient Ritual, μέσα από την οπτική του Νεκρονομικόν.

Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για τους Dark Awake και την τελευταία τους δημιουργία που φέρει τον τίτλο Imago Typhonis.
Η μουσική τέχνη της ομάδας είναι ένα ατελείωτο καλειδοσκόπιο από ονειρώδες ηχοχρώματα που οδηγούν σε πρωτόγνωρα πεδία συνειδητότητας. Αποτελεί μια έκφραση όσο και μια έρευνα των μελών στην μαγική φιλοσοφία και πρακτική του Left Hand Path μέσα από διάφορες σχολές όπως το Luciferian witchcraft, και φυσικά το Ρεύμα του Νεκρονομικόν.
Σκοπός του όλου εγχειρήματος είναι η δημιουργία του κατάλληλου κρασδαμικού πλαισίου χάρις του οποίου θα μπορέσει η συνείδηση του ατόμου να περάσει τις πύλες που οδηγούν στα κλιφωθικά τούνελ του Σεθ.
Τέλος, αξίζει να σημειώσω πως στην εν λόγω μουσική εμπειρία, ανάμεσα στα γνώριμα μουσικά όργανα και τα απαραίτητα ηχητικά εφέ, ακούγονται ήχοι από ανθρώπινα κόκκαλα (kanglings) τα οποία χρησιμοποιούνται σε ποικίλες εσωτερικές τελετές όπως αυτές του αποκρυφιστή Michael Ford, αλλά και πιο παραδοσιακά, στην Ταντρική πρακτική Chod.
Για περισσότερες πληροφορίες για τους Dark Awake, δείτε εδώ.

Σχετικά με το Τυπικό Εξορκισμού στο Νεκρονομικόν...

2010-09-24T22:04:00.002+03:00

Όπως ίσως θα έχετε προσέξει, στο αφοριστικό τυπικό με το οποίο ο μάγος του Νεκρονομικόν ανοίγει την τελετή του, επέλεξα να προσθέσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Σίμωνα. Η επιλογή φυσικά δεν είναι τυχαία, και όπως μας εξηγεί παρακάτω ο Warlock Asylum, το κείμενο του εξορκισμού είναι περισσότερο αρχαίο από ότι ίσως νομίζουμε...

One example of this can be found in the meaning of the term; “zi kia kanpa, zi anna kanpa.” For a long time some practitioners thought of these terms as being relative to what the Simon Necronomicon Spellbook defines as; “Spirit of the sky, remember. Spirit of the earth, remember.” It was based on this definition that many assumed these terms to be just simple ways of calling “heaven” and “earth,” but had these individuals done a little research they would have seen something entirely different.
Definition of these terms can be found in a book that is listed Simon Necronomicon’s bibliography, entitled Chaldean Magic written by Francois Lenormant. The book was written in the late 1800’s and is an examination of some of the Assyrian magical texts that were found in Nineveh, dating back to the 7th century BC.
These text come from what is commonly known as The Royal Library of Ashurbanipal. Much of what appears in the Simon Necronomicon are excerpts from these manuscripts dating back to the 7th century BC. This is like finding the Lord’s Prayer in a Christian document from the 1st century and putting it in a modern grimoire, it would still give the reader access to an ancient prayer, so it is also with the Simon Necronomicon.
Getting back to the topic at hand, we find the following observation based on these ancient magical texts, found on page 155 of the book Chaldean Magic:

The name of Hea means “dwelling;” this name then was manifestly connected with the time when the god was first imagined to be the same as the zone over which he presided, the zone which served as a home for men and animated beings; but he was afterwards regarded as much more separate from the material object than Anna. He was the lord of the earth’s surface (mul-ki), and this title is applied to him quite frequently as Hea. In the sacramental formulae of the incantations he was invoked as Spirit of the earth, or more exactly still, of the terraqueous surface (zi-ki-a).

From the above passage, we can see that Enki (Hea) was entreated in ancient magical incantations as the Spirit of the earth, or zi-ki-a. Therefore, we find the term “Zi-kia-Kanpa,” means Spirit of the Earth, Remember, as mentioned in the Simon Necronomicon Spellbook, but more exactly this is the way the ancient Assyrians invoked Enki. This illustrates the necessity to understand the mindset of the people living in ancient Mesopotamia. For the most part, and I speak from experience when I say this, self-initiation via Gate-Walking is going to attune you to the mindset of these ancient people on an emotional level, but if one has not acquired information about these ancient peoples magical practices, they could make grave errors and assumptions.
Now that we understand that zi-ki-a kanpa is a way to invoked DinGir Enki, it would now be useful to explore the origins of the term zi-anna-kanpa. Chaldean Magic page 154:

Anu certainly preserves some features belonging to the Accadian Ana,….In those parts of the collection which have been handed down to us, there is no special hymn addressed to Ana, but he is invoked in the sacramental formulae of all the incantations under the name Spirit of the heavens (Zi-ana). As his name indicates he was the same as the material heavens, he was heaven itself, whilst also the soul of it; and he was more completely one with the object to which he was attached than any other of the supernatural deities.

We can clearly see that these terms are used to invoke both DinGir Enki and DinGir Anu, and should not be taken lightly. This also gives newcomers of the Necronomicon Tradition further validity that this is an ancient system of divination.

Το Necronomicon του Γιώργου Ιωαννίδη στο YouTube

2010-09-15T17:23:00.003+03:00

Και ενώ εργάζομαι εντατικά αυτή την περίοδο για να ολοκληρώσω τον δεύτερο τόμο της μελέτης μου πάνω στα μυστήρια του Νεκρονομικόν, η σκέψη της δημιουργίας ενός βίντεο που θα αφορά τον πρώτο τόμο, με απασχολούσε καιρό τώρα.

Ήρθε λοιπόν η στιγμή, να σας παρουσιάσω με χαρά μια δίλεπτη ατμοσφαιρική περιήγηση στα περιεχόμενα του βιβλίου που αποκάλυψε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τι πραγματικά συμβαίνει με το απαγορευμένο Βιβλίο των Νεκρών Ονομάτων!

Με την ευκαιρία, να ευχαριστήσω θερμά τον φίλο taifer που υλοποίησε αυτό το project, όπως και να ενημερώσω τους αναγνώστες μου, πως η ημερομηνία έκδοσης του δεύτερου τόμου, είναι Μάιος του 2011. Με την ευκαιρία, ζητάω θερμά συγγνώμη όλους όσους ανέμεναν το βιβλίο νωρίτερα, όμως ορισμένα απρόβλεπτα εμπόδια καθυστέρησαν την έρευνα μου...
Οι προσπάθειες μου τελικά αποδείχτηκαν επιτυχείς, και έτσι μετά από δυο χρόνια συστηματικής εργασίας, έχω όλο το απαραίτητο υλικό και την εμπειρία, για να συνεχίσω.

Το παραπάνω βίντεο μπορείτε να το βρείτε και εδώ.

Αποσυμβολίζοντας τον Μύθο του Χ.Φ. Λάβκραφτ

2010-08-20T19:18:00.004+03:00

Προς τιμή της σημερινής επετείου γέννησης του μαέστρου του Κοσμικού Τρόμου, Χ. Φ. Λάβκραφτ (20 Αυγούστου 1890 – 15 Μαρτίου 1937), η Ακαδημία Phoenix Rising ανακοίνωσε πως συμπεριλαμβάνει τμήμα αφιερωμένο αποκλειστικά στον Λάβκραφτ και τη Μυθολογία Κθούλου στο πρόγραμμα σπουδών της!

Τα μαθήματα αν και θα γίνουν στην Αγγλική γλώσσα, θα γίνονται εξ αποστάσεως, ενώ το τμήμα ξεκινάει τις εργασίες του στις 4 Απριλίου 2011.
Ανάμεσα στα θέματα που θα αναλυθούν είναι οι βαθύτεροι συμβολισμοί στο έργο του Λάβκραφτ, η μεταφυσική σκέψη του συγγραφέα έτσι όπως προβάλλετε στην Μυθολογία Κθούλου, το αντίκτυπο του mythos στον σύγχρονο δυτικό αποκρυφισμό, και πολλά άλλα.

Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε εδώ.

Είσοδος στα Μυστήρια των Μεγάλων Παλαιών

2010-08-16T10:10:00.005+03:00

Ο σκοπός της τελετής αυτής είναι να εισάγει το άτομο στα μυστήρια του Ρεύματος του Νεκρονομικόν ξυπνώντας τις αισθήσεις και την έμφυτη γνώση για την αλήθεια που κρύβουμε όλοι μέσα μας, αλλά έχουμε λησμονήσει ως σαν να είναι νεκρή!

Το τυπικό μπορεί πραγματοποιηθεί νύχτα χωρίς φεγγάρι, στην όχθη της θάλασσας.
Ο μάγος είναι γυμνός από όλα τα σημάδια της κοινωνικής του θέσης, και μένει ξαπλωμένος στην άμμο μέχρι ο άνεμος να κρυώσει τα κόκαλα του.
Στην συνέχεια, στέκεται όρθιος, στην μέση ενός τριγώνου που σχεδιάζει με αλάτι.
Σε κάθε μια από τις κορυφές υπάρχει μια πέτρα πάνω στην οποία είναι τοποθετημένο ένα αναμμένο κερί (κόκκινο, λευκό και μαύρο).

Ένωσε τις πέτρες μ’ ένα κύκλο, και αφού το πνεύμα σου ηρεμήσει, πες τα εξής: Εγώ ο _____ ζητώ να βαδίσω στο μονοπάτι των Νεκρών Θεών. Γνωρίζω τους Κινδύνους, γνωρίζω τις Ευλογίες, γι’ αυτό και στέκω εδώ μονάχος, έτοιμος να με αφυπνίσω με τις απόκρυφες αλήθειες.

Λάβε την στάση του Άστρου και πες: Τα Άκρα μου είναι η Σαμπ-Νίγκουραθ. Ο δεσμός μου στους πόνους και τις χαρές του κόσμου.
Κάνε σπονδή με κόκκινο κρασί στην αντίστοιχη πέτρα.

Λάβε την στάση του Όσιρη και πες: Ο Κορμός μου είναι ο Νυαρλαθοτέπ. Η δυνατή στήλη που ενώνει τους κόσμους.
Κάνε σπονδή με κόκκινο κρασί στην αντίστοιχη πέτρα.

Λάβε την στάση του Αρποκράτη και πες: Το Κεφάλι μου είναι ο Αζαθώθ. Είδωλο της μυστικής καρδιάς του κόσμου.
Κάνε σπονδή με κόκκινο κρασί στην αντίστοιχη πέτρα.

Κόψε μια μικρή τούφα από τα μαλλιά σου και άφησε την να καεί στο κερί που βρίσκεται μπροστά, λέγοντας τα εξής: Μέχρι σήμερα ήμουν ένας ανόητος οδοιπόρος. Τώρα αν και παιδί, γνωρίζω την αλήθεια: Δεν υπάρχει μέλος μου που να μην είναι τον θεών! Μπά-α που Νετερού, μπάϊου εν νεχέχ!

Μετά, σβήσε τα κεριά ξεκινώντας από το κόκκινο, λέγοντας: Έχω ντυθεί το φως που με οδηγεί στα μυστικά του Βιβλίου των Νεκρών Θεών.

Έπειτα βάδισε στα νερά μέχρι να φτάσουν στην μέση του κορμιού σου. Τότε, άγγιξε με το δάχτυλο σου το σημείο στο μέτωπο και πες: Ζητώ το Μάτι του Κθούλου να ανοίξει για να ξεδιψάσω με την Γνώση των Νεκρών Θεών. Ξύπνα και Θυμήσου!
Ο μάγος βουτάει μέσα στο νερό και αφήνετε στο ρεύμα και στην ενέργεια του υγρού στοιχείου.

The Holy Vision of the «Mad» Arab

2010-08-12T03:01:00.004+03:00

It was broad daylight in 738, as I was among the people of Damascus, that the heavens were opened, and I saw visions of God.
The word of the lord came expressly unto Alhazred the poet, and his hand was there upon him.
And I looked, and, behold, a whirlwind came out of the north, a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the colour of amber, out of the midst of the fire.
Also out of the midst thereof came the likeness of four living and strange creatures.
And every one had four faces, and every one had four wings.
And above the firmament that was over their heads was the likeness of a throne, as the appearance of a black stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a great blind man above upon it.
And when I saw it, I fell upon my face, and I heard a voice of one that spake.

And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee.
And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of this earth to teach the word of the Old Ones. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord AZATHOTH.
And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are rebellious by nature,) yet shall know that there hath been a prophet among them.
And thou, son of man, be not afraid of them, neither be afraid of their words, though briers and thorns be with thee, and thou dost dwell among scorpions: be not afraid of their words, nor be dismayed at their looks.
And thou shalt speak my words unto them, whether they will hear, or whether they will forbear.
But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee.
And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a Book was therein;
And he opened it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe.
Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this black Book, and go speak unto the people of this earth.
So I opened my mouth, and he caused me to eat that Book.

And it came to pass at the end of seven days, that the word of the lord came unto me, saying,
Son of man, I have made thee a watchman unto the house of man. Follow me now, walk with me, ascent this ladder and change thy face, dress thy new royal clothes, became the most holy of the holy angels and take your place as Meta Thronos.
And so I did, for his glory and ours.

Ο Μυστηριώδης Ήχος Bloop: Ήταν η Ανάσα του Κθούλου;

2010-08-06T18:57:00.003+03:00

Ένα από τα πιο γοητευτικά μυστήρια της Μυθολογίας Κθούλου είναι η παράξενη βυθισμένη μητρόπολη της R’lyeh για την οποία ο Λάβκραφτ περιέγραψε με τόση λεπτομέρεια, ώστε μέχρι και σήμερα πολλοί πιστεύουν πως υπάρχει αληθινά. Μάλιστα, ένα περίεργο γεγονός του 1997, προκάλεσε εκ νέου συζητήσεις για το αν είναι ή όχι αληθινός ο Μέγας Κθούλου.
Αναφέρομαι φυσικά στο περίφημο Bloop, ένα μυστηριώδη ήχο που ηχογραφήθηκε στον βυθό του Νότιου Ειρηνικού, σχεδόν 500 μίλια από το σημείο όπου υποτίθεται πως βρίσκεται η R’lyeh (50°Ν. 100°Δ.).

Ήταν την δεκαετία του 1960, όταν το Αμερικάνικο Ναυτικό τοποθέτησε ένα πλέγμα από υποθαλάσσια μικρόφωνα σε διάφορα σημεία του ωκεανού με σκοπό την παρακολούθηση των Σοβιετικών υποβρυχίων.
Το πρόγραμμα ονομάστηκε SOSUS (Sound Surveillance System) και με την λήξη του Ψυχρού Πολέμου, πέρασε το 1996 στον έλεγχο του ΝΟΑΑ (U.S. National Oceanic and Atmospheric Administration).
Το καλοκαίρι του 1997 όμως, το σύστημα κατέγραψε ορισμένους επαναλαμβανόμενους υποθαλάσσιους «γδούπους» που η ένταση και η συχνότητα τους (κυμαίνετε ανάμεσα στα 10 και τα 45 Hz) δεν ταίριαζε με κανένα ήχο που παράγουν τα ζώα του βυθού, ούτε φυσικά τα υποβρύχια!
Η αρχική εκτίμηση των επιστημόνων του προγράμματος (Dr. Christopher Fox) ήταν πως πρόκειται ίσως για τον ήχο που κάνουν τα παγόβουνα όταν αποκολλούνται ξαφνικά. Όμως αυτό δεν εξηγούσε γιατί ο ήχος ακούστηκε εκείνη την χρονιά και όχι νωρίτερα ή και μετά.
Κάπως έτσι, η είδηση έκανε τον γύρω του κόσμου, και πολλοί ερευνητές του παράξενου (και μη) έσπευσαν να υποστηρίξουν πως το Bloop είναι η απόδειξη για την ύπαρξη των γιγάντιων χελιών Abaia που οι κάτοικοι της Νέας Γουινέας ισχυρίζονται πως ταξιδεύουν στο βυθό, ενώ κάποιοι πιο τολμηροί δήλωσαν πως είναι ο ήχος της αναδυόμενης R’lyeh, αν όχι ο αέρας από τα πνευμόνια του ίδιου του Κθούλου! Υπάρχει άραγε κάποια βάση σ’ αυτή την υπόθεση; Διότι είναι πραγματικά δύσκολο να την πιστέψουμε.
Θεωρώ πως είναι απολύτως ασφαλές αν πούμε πως ο ήχος δεν προήλθε από τον Μεγάλο Παλαιό της R’lyeh, αφού είναι γέννημα της φαντασίας του Λάβκραφτ. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν μπορεί να προκλήθηκε από κάποιο υπαρκτό γιγάντιο έμβιο ον – ή κάποιο άλλο μεμονωμένο γεωλογικό περιστατικό.
Σύμφωνα πάντως με τον Phil Lobel, θαλάσσιο βιολόγο του Πανεπιστημίου της Βοστόνης, η πιθανότητα το Bloop να δημιουργήθηκε από ένα άγνωστο ακόμη είδος ζωής είναι εξαιρετικά μεγάλη, αν και είναι αμφίβολο να το προξένησε κάποιο γιγάντιο είδος καλαμαριού διότι η ανατομία τους δεν επιτρέπει την δημιουργία τέτοιων ήχων.
Ότι και αν ήταν λοιπόν, το μυστήριο παραμένει… αν και πρέπει να σημειώσω πως το ΝΟΑΑ μέχρι σήμερα έχει συλλάβει πολλούς ακόμη ήχους που έχουν εξίσου ανεξακρίβωτη πηγή. Ήχοι όπως το Julia, το Train, το Slowdown, το Whistle, και το Upsweep.
Μάλλον είναι πολλά ακόμη αυτά που δεν γνωρίζουμε ότι συμβαίνουν στο βυθό των ωκεανών μας…

Όσοι ενδιαφέρονται να παρακολουθούν τις εξελίξεις πάνω στο φαινόμενο Bloop, μπορούν να επισκεφτούν την εν λόγω εξειδικευμένη ιστοσελίδα.
Όσοι θέλετε να διαβάσετε μια αξιέπαινη σύγκριση του μυστηριώδους ήχου με άλλα περίεργα ηχητικά ντοκουμέντα, δείτε εδώ.
Αν σας ενδιαφέρει το θέμα των παράξενων ήχων, πατήστε εδώ.

Cultus Maleficarum: Το Αυθεντικό Νεκρονομικόν;

2010-08-01T13:27:00.004+03:00

Αμέσως μετά τον θάνατο του Λάβκραφτ, ο Όγκοστ Ντέρλεθ ξεκίνησε την διάσωση και την διάδοση των έργων του Χάουαρντ, προχωρώντας όμως ταυτόχρονα σε μια σειρά από «μεταρρυθμίσεις» στην κοσμολογία της Μυθολογίας Κθούλου.
Μάλιστα, επαναλάμβανε το νέο θεολογικό του σχήμα σχεδόν σε κάθε δημοσίευμα που υπέγραφε. Το 1946 όμως, δέχτηκε έκπληκτος το βιβλίο Cultus Maleficarum (γνωστό και ως the Sussex Manuscript), μια υποτιθέμενη σύγχρονη μετάφραση του αυθεντικού Νεκρονομικόν από τον συγγραφέα Fred L. Pelton. Το χειρόγραφο (που ήταν γραμμένο με αυθεντικό μεράκι) συμφωνούσε απόλυτα με την οπτική του Ντέρλεθ, καθώς ο Pelton είχε προσπαθήσει να παντρέψει τις ιδέες του Λάβκραφτ με τις αλλαγές που έκαναν οι διάφοροι συνεχιστές του, δίνοντας βέβαια έμφαση στον πόλεμο των Θεών όπως τον ήθελε ο Όγκοστ. Καθόλου παράξενο λοιπόν που ο τελευταίος αποφάσισε να το εκδώσει από το Arkham House ως το επίσημο Νεκρονομικόν. Μόνο που λίγο πριν την τελική συμφωνία, άλλαξε γνώμη!
Τα αίτια αυτής της ξαφνικής αλλαγής, αλλά και το τι συνέβη μετά το μαθαίνουμε από τον Edward Berglund στο κείμενο που ακολουθεί – μια αναδημοσίευση από το εν λόγω site.

What Was the Sussex Manuscript?
By Edward P. Berglund

Back in the early 1960's, I had acquired a copy of Lin Carter's H.P. Lovecraft: The Books, 1 which I eagerly read from first to last page. But it wasn't until almost ten years later that I took more of an interest in Carter's composition. (In fact, I even updated it. 2) Therein Carter mentioned the Sussex Manuscript. This was the invention of Lovecraft-enthusiast Fred L. Pelton of Lincoln, Nebraska. At one time August Derleth had contemplated publishing this book under the auspices of Arkham House. And to create interest in the book, he mentioned the Sussex Manuscript in passing within his story The Gorge Beyond Salapunco (The Testament of Claiborne Boyd). 3
At that time I wrote Derleth asking about the possibility of its being published by the Golden Goblin Press of Arlington, Virginia (publisher of the amateur magazine Anubis. He replied, "THE SUSSEX MANUSCRIPT, I assure you, was not worth publishing—a hodgepodge of stuff, some from the published HPL & other Mythos stories, some made up to fill in the gaps. Pelton did a persuasive job in places, but the performance was very uneven. And certainly not a viable addition to the Mythos or we'd have published it. . . . Nor would other publication be likely, for we'd not permit the quotations from our stories to be used. So forget it." 4 I dropped it—for a year and a half.
In late 1971, I found myself attending language school (World Instruction and Translation, Inc.) in the Washington, D.C. area and I spent many a Saturday at the Library of Congress. I ran across a section containing telephone directories and Pelton's name came to mind. Looking through the Lincoln, Nebraska directory, I found a listing for a Frederick L. Pelton. Needless to say, I wrote him a letter. Two weeks later I received a letter from John T. Pelton, the son of Fred L. Pelton. It seems that the Pelton that I had written to turned out to be John's brother.
John Pelton informed me that his father had died in 1950. He did have the Sussex Manuscript in his possession, although it was only partially complete. Of the four books or chapters, he had only the first three in their entirety, with the opening pages of the fourth. The manuscript in toto was in a large, 12" x 19 1/2", leather-bound book. 5
Fred L. Pelton described the manuscript as follows:

Only one other text has come to light in recent times that can be accurately credited to the cult. This is the Sussex Manuscript. New research shows that this work originally bore a latin title of Cultus Maleficarum, although at this time, no Latin original has been uncovered. This English work may be a translation of some earlier Latin work, although it is not uncommon to find English books with Latin titles during the period of the 16th an 17th Centuries.
Cultus Maleficarum, as it will be called throughout this work, is written in the form of an illuminated manuscript, with elaborately decorated text. The pages measure twelve by nineteen and one half inches. The text has been written in double column, in Gothic black-letter. The manuscript contains four books: the first deals with the Mythos up to the time of the Coming of Cthulhu, the second with that Reign of Cthulhu and his overthrow, the third with the rites and ritual of the cult, and the fourth is a book of prophecy. It is now well established that the Sussex Manuscript will rank with the dreaded Necronomicon as one of the most reliable and detailed texts concerning the Mythos. The author of this masterpiece is unknown. The title page, which bears the date 1598, also contains a dedication to Baron Frederick I, who, it is supposed, was a leader of the cult. No further data is available at this time. 6

In the same letter from John Pelton, he mentioned that he also had a copy of a book his father wrote, which was entitled The Cthulhu Mythos, and that it was in effect a discussion of the mythos in four parts: (1) Language and Literature, (2) General Myth Patterns, (3) Mythos Cultism (history and rites), and (4) Cultism Today. 7
I arranged with John Pelton to obtain a xerox copy of this book, which arrived at my apartment in Suitland, Maryland in June of 1971, or should I say that the outer wrapper arrived! Inside were three lab reports from a chemical laboratory in Lincoln! I called every mail room of every chemical laboratory in the D.C. area, to no avail. The end result was that John Pelton sent the book to me by registered mail. A Complete Survey of the Cthulhu Mythos by Fred L. Pelton was a labor of love. He typed the entire manuscript on book paper and had it bound in black cloth, similar to the Arkham House books. It measures 6 5/8" x 10 1/2" x 7/8", and has the title THE CTHULHU MYTHOS stamped on the spine in gold.
Within the "Survey" there were quotations from the Sussex Manuscript, but they didn't exactly agree with the Manuscript itself. (The differences between the quotation which Lin Carter gave and the same quotations in the two Pelton books almost gives the impression that there might be another version of the Sussex Manuscript out there, possibly in the August Derleth Collection.) I thought to myself, if there are this many inaccuracies in the Manuscript quotations, what about the quotations from the Cthulhu Mythos stories and the occult books. As it turned out, they were a mess also. I began the laborious process of obtaining corrections for these quotations, through the kind and helpful efforts of [the late] Eric Carlson and Victor Boruta, with an eye toward eventual book publication. The book still hasn't been published, although it was considered by Whispers Press, Mirage Press, Ltd., and The Silver Scarab Press. Mirage Press even mentioned it in one of their 1973 flyers, announcing the book as forthcoming under the title A Guide to the Cthulhu Cult. 8
On inquiring whether Fred L. Pelton had done anything else relating to the Cthulhu Mythos, John Pelton said that he had also written Etymological Considerations of the Cthulhu Mythos and Ursprung u. Entwicklung des arkandischen Sprache, by L.R. von Erhlich (Discussions of the Arkand Language), both bearing a date of 1945, but that they were no longer believed to be extant. 9
The following quotations are from the original Sussex Manuscript; the first is a correction to the quotation Carter gave us and the second appeared in the Esoteric Order of Dagon amateur press association.

Not unknowingly did ye wise ancients do their magic by ye circles for it is of old lore that ye ring did evoke and conjure him who is nameless. Only when ye fools forgot ye memory of them did ye power of magyck fail; only when fools lost ye names did ye legends fade and men neglect them. Ye names were ye keys and they were lost. 10
The following is the introduction from the manuscript, Cultus Maleficarum, by Baron Frederic I, published in Sussex, England in 1598. The noted occultist, Pierre de Hammais, is currently at work transcribing and editing this manuscript for publication. It is hoped that the future looks as bright for the Silver Scarab Press, as it does now, for this manuscript is tentatively scheduled for publication there.

AL NECRONOMICON

Unto English transcribed by this thy servant and taken from ye olde Latin text of Celsus Olaus called Wormius whych ye story relates is out of an olde manuscript by Abdul-al-Hazred who learnt of woundrous mysteries and horrific secrets when he slept by fabled Irem in ye desert. Herein are told of ye dread Cthulhu and His Old Ones, of Azathoth, of ye legions of darkness, of ye glories of R'lyeh, of ye secrets of ye rites, of Him Who Waits Dreaming . . . 11

As can be seen from the quoted introduction, the Sussex Manuscript (Cultus Maleficarum) is purported to be a translation of the Olaus Wormius Latin translation of The Necronomicon of Abdul Alhazred. A Complete Survey of the Cthulhu Mythos was completed in 1946, at which time Fred L. Pelton expressed the viewpoint that all the gods of the Mythos wre just an alien race that inhabited earth, and with the advent of man, man worshipped certain members of this race as gods because they were alien. The viewpoint would not reach a focus within Lovecraftian fandom until the late sixties/early seventies, when Derleth's viewpoint of the Cthulhu Mythos was either dismissed out of hand or reconciled to agree with Lovecraft's.
Derleth's criticism of the Sussex Manuscript and my comments concerning A Complete Survey of the Cthulhu Mythos notwithstanding, I think these two items are still worthy of publication, even if only as curiosities. Would publication as curiosities be any different than the publication of Al Azif by Owlswick? 12 At least we would be able to read them!
The above essay was written back in 1985. Since then, a transcription of The Sussex Manuscript has appeared in Crypt of Cthulhu # 63 [Eastertide 1989, Vol. 8, # 4] with a great cover illustration by Allen Koszowski. Then Robert Price reprinted it in The Necronomicon, published by Chaosium Inc. in November of 1996.
And what of Pelton's A Complete Survey of the Cthulhu Mythos? It also achieved print, in August 1996, as A Guide to the Cthulhu Cult, published by Armitage House as a chapbook. There are plans for it to be reprinted sometime this year as a trade paperback.

FOOTNOTES

1 Lin Carter, "H.P. Lovecraft: The Books" in The Shuttered Room and Other Pieces by H.P. Lovecraft and Divers Hands, compiled by August Derleth (Sauk City: Arkham House: Publishers, 1959).
2 Edward P. Berglund, "Addenda to 'H.P. Lovecraft: The Books'" in Bibliotheca: H.P. Lovecraft (Birmingham, England: David A Sutton, 1971).
3 August Derleth, "The Gorge Beyond Salapunco" in The Trail of Cthulhu (NewYork: Ballantine Books, 1976), p. 109.
4 August Derleth to Edward P. Berglund, July 5, 1969.
5 John T. Pelton to Edward P. Berglund, March 2, 1971.
6 Fred L. Pelton, A Complete Survey of the Cthulhu Mythos (MS, 1 August 1946), pp. 7-8.
7 John T. Pelton to Edward P. Berglund, March 2, 1971.
8 Jack L. Chalker to Edward P. Berglund, March 28, 1973.
9 John T. Pelton to Edward P. Berglund, July 18, 1971.
10 Cultus Maleficarum (ca. 1946), Book I, Chapter xxv.
11 From the Dark Spaces, I, i (May 1974).
12 Abdul Alhazred, Al Azif (The Necronomicon) (Philadelphia: Owlswick Press, 1973).

In search for the path beyond…

2010-06-26T11:53:00.004+03:00

I close my eyes and I see you, oh luminous creature. I see your body (I) as the pillar which unifies the worlds, I see your mind (A) as the spire who opens the path for us all, I see your spirit (O) mirroring the cosmos. Hail you who-your-true-name-is-hidden.

Your number is one four five and o but I know that you are no.
Ascent me into your plane, call me among the stars for I am a star like you oh great secret one.
Take me beyond this cave of dreams, guide me away from this realms.
For I seek the true heart of all, to kiss the Throne of our Blind Father of us all.
Hail Un-Nefer, true guardian of my soul.

Εδώ γράψε το υπόλοιπο post.

Ο Βασιλιάς και το Στέμμα

2010-06-20T12:56:00.004+03:00

Ο Βασιλιάς και το Στέμμα

Μια (αλληγορική) ιστορία της Μυθολογίας Κθούλου
του Γιώργου Ιωαννίδη

Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς που καθόταν ακλόνητος στον μεγάλο λίθινο θρόνο του. Ο θρόνος αυτός είχε χτιστεί ακριβώς στο κέντρο ενός περίλαμπρου παλατιού που όλες οι αυτοκρατορίες της πλάσης ζήλευαν. Μόνο που σήμερα, το παλάτι αυτό δεν υπήρχε πια. Το μνημείο είχε καταρρεύσει πριν από αιώνες, ενώ ακόμη πιο πριν, τον τόπο είχαν εγκαταλείψει όλοι οι άνθρωποι και τα ζωντανά. Κάπως έτσι, η άλλοτε πλούσια πόλη θάφτηκε κάτω από νεκρό χώμα και τα πάντα έγιναν έρημος – όλα εκτός από τον μεγάλο λίθινο θρόνο και τον βασιλιά που καθόταν επάνω του.

Όταν πριν από πολλά φεγγάρια ο τόπος υποδέχτηκε τον βασιλιά του, οι γιορτές κράτησαν μερόνυχτα και όλοι ήταν ευτυχισμένοι. Μετά το γλέντι όμως, τα πάντα πάγωσαν και μια πρωτόγνωρη θλίψη απλώθηκε παντού. Ήταν τότε που ο βασιλιάς σώπασε και έκατσε στον μεγάλο του θρόνο για να μην σηκωθεί ποτέ ξανά.
Οι μέρες έγινες βδομάδες, οι βδομάδες μήνες, οι μήνες χρόνια, τα χρόνια αιώνιες και ο χρόνος περνούσε αλλάζοντας τα πάντα, τα πάντα εκτός από τον μεγάλο λίθινο θρόνο και τον βασιλιά που καθόταν επάνω του.
Και εκείνος έμενε εκεί, σιωπηλός και ατάραχος, τυλιγμένος μ’ έναν βαρύ γκρίζο μανδύα που κάλυπτε και χιτώνες που είχαν χάσει το βασιλικό τους χρώμα – καθισμένος πάντα στον μεγάλο λίθινο θρόνο του. Μέχρι που…
Μέχρι που μια μέρα ένας ξένος που βάδιζε τους λόφους της ερήμου με ευκολία, έφτασε στον ξεχασμένο αυτό τόπο. Από μακριά φαινόταν σαν μια κουκίδα σκοτεινή, όπως μαύρο ήταν και το χρώμα της επιδερμίδας του. Όταν όμως πλησίασε, φάνηκε καθαρά το ψηλόλιγνο σώμα του και το πονηρό του βλέμμα.
«Έ γέρο» φώναξε ο ξένος με περίεργη προφορά «πόσο ακόμη θα κάθεσαι εδώ σ’ αυτή την γη των νεκρών;»
«Φύγε» ψέλλισε αδύναμα ο βασιλιάς.
«Τι πράγμα; Έχεις ακόμη ανάσα στα πνευμόνια σου και μου απαντάς;» είπε κοροϊδευτικά ο μαύρος ταξιδιώτης και πλησίασε ακόμη μερικά βήματα στον θρόνο.
«Φύγε από εδώ» είπε ξανά ο βασιλιάς, βάζοντας αυτή την φορά λίγο περισσότερη δύναμη στην κουρασμένη φωνή του.
«Άκου προσεχτικά ξεπεσμένε άρχοντα. Κανείς ποτέ δεν τόλμησε να μου δώσει εντολή για το τι εγώ θα πρέπει να πράξω. Γιατί λοιπόν να είσαι εσύ ο πρώτος;»
«Φύγε από το παλάτι μου…» είπε ο βασιλιάς και το σώμα του άρχισε να τρέμει από την προσπάθεια να βρει το κουράγιο και να πει ακόμη πιο δυνατά αυτά τα λόγια.
«Ποιο παλάτι ανόητε και φτωχέ; Τίποτα δεν βρίσκεται στην θέση του από όσα εσύ θυμάσαι. Όλα παραδόθηκαν στην διάθεση του χρόνου, όλα έσβησαν από την μνήμη αυτής της γης, όλα εκτός από εσένα και τον θρόνο σου».
Τότε ο βασιλιάς σήκωσε το σκυμμένο του κεφάλι και με το ρυτιδιασμένο του χέρι απομάκρυνε τα μακριά του μαλλιά για να μπορέσει να δει καλύτερα τον βλάσφημο ξένο. Αλλά καθώς είχαν περάσει τα χρόνια, τα μάτια του καθρέπτιζαν θολά ολόκληρο τον εξωτερικό κόσμο. Και με μια ανάσα βαθιά, έσκυψε πάλι μουρμουρίζοντας μερικές κουβέντες.
«Βρήκες… βρήκες και έφερες πίσω… το στέμμα μου;»
«Κανένα στέμμα δεν κουβαλώ – ποιος θεός χρειάζεται στέμμα;»
«Δεν είσαι θεός!» ψιθύρισε ο βασιλιάς και ο ξένος γέλασε με τρανταχτή φωνή, τόσο δυνατή που ακούστηκε σ’ όλη την απέραντη έρημο.
«Είμαι περισσότερο από αυτό που μπορείς να καταλάβεις» είπε ο ξένος πλησιάζοντας τα χείλη του στο αυτί του βασιλιά «είμαι αυτός που φέρνω τα μηνύματα από εκείνους που κατοικούν έξω από τις Γωνίες του κόσμου».
Τα λόγια του ξένου τρομάξουν τον γέρο βασιλιά που τώρα έτρεμε σύγκορμος πάνω στον θρόνο. Δίπλα του στεκόταν ο οδηγός των προγόνων του. Αυτός που ο λαός του δόξαζε και έτρεμε μαζί, ο αρχαίος Νυαρλαθοτέπ.
«Συγχώρεσε με…» κατάφερε να πει
«Ανόητε και φτωχέ» απάντησε εκείνος.
«Λύτρωσε με Κύριε!»
«Δεν είμαι εγώ αυτός που μπορεί να το καταφέρει τούτο».
«Αν όχι εσύ τότε ποιος θα φέρει πίσω το στέμμα στον βασιλιά που το έχασε;»
«Ανόητε και φτωχέ! Γι’ αυτό λοιπόν κάθισες για πάντα σ’ αυτόν τον θρόνο; Επειδή έχασες το στέμμα της βασιλείας σου;»
«Έστειλα άνδρες να ψάξουν από άκρη σ’ άκρη το παλάτι. Έστειλα αγγελιοφόρους να διαλαλήσουν πως όποιος βρει και φέρει πίσω το άγιο στέμμα θα κάτσει δίπλα μου στο θρόνο. Μα τίποτα! Ο καιρός περνούσε και κανείς δεν έβρισκε το στέμμα. Έτσι και εγώ αποφάσισα να κάτσω εδώ και να περιμένω πότε το στέμμα θα φτάσει πίσω σ’ εμένα. Διότι ο κόσμος δεν είναι μεγάλος, και ό,τι χάσεις σ’ αυτόν, πάλι μια μέρα πίσω σε εσένα θα γυρίσει. Έτσι δεν είναι Κύριε;»
Ο Νυαρλαθοτέπ τότε χτύπησε απαλά τον βασιλιά στον ώμο και σκύβοντας ξανά προς το μέρος του, του είπε «Αν λαχταράς το στέμμα σου και την αλήθεια όλη, σήκω και έλα μαζί μου!»

***

Και ο βασιλιάς σηκώθηκε και άφησε πίσω του τον αρχαίο θρόνο. Και μαζί με τον θεό βαδίζανε πάνω στην άμμο για ημέρες πολλές δίχως να σταματήσουν πουθενά, δίχως να ξαποστάσουν σε μια σκιά, παρά βάδιζαν με ρυθμό μέχρι που άνθρωπος και θεός έφτασαν μπροστά σε μια γιγάντια στριφογυριστή σκάλα που υψώνονταν στον ουρανό, τρυπούσε τα σύννεφα και οδηγούσε ακόμη πιο πέρα.
«Φτάσε εκεί ψηλά» είπε ο μαύρος Νυαρλαθοτέπ. «Ανέβα την σπείρα, πέρασε από τις εφτά πύλες και θα βρεις την αλήθεια που αναζητάς».
Και αφού είπε αυτά χάθηκε.
Τότε ο βασιλιάς, συγκεντρώνοντας τις τελευταίες δυνάμεις που του απέμεναν, άρχισε να σκαρφαλώνει τα μεγάλα σκαλοπάτια μέχρι που έφτασε στην πρώτη πύλη. Εκεί, σμιλεμένη πάνω στην πέτρινη αψίδα είδε σε αρχαία γραφή μια εντολή που έλεγε περίπου τα εξής: «Δώσε για να Λάβεις. Χτύπα και θα σου Ανοιχτεί. Πέθανε για να Ζήσεις».
Και έτσι ο βασιλιάς έβγαλε τον μακρύ και πλούσιο μανδύα του και το άφησε στο κατώφλι της αρχαίας πύλης. Έπειτα άρχισε να χτυπά, μέχρι που τα δυο ξύλινα φύλα άνοιξαν και ένα αλλόκοσμο φως τον έλουσε καίγοντας λίγο από την σάρκα στο πρόσωπο του. Ήταν αυτό που οι παλαιοί ονόμαζαν Βάπτισμα των Άστρων.
Δίχως να χάσει το κουράγιο του, ο βασιλιάς συνέχυσε στα σκαλοπάτια που οδηγούσαν μακριά και ψηλά από το έδαφος. Και φτάνοντας σε κάθε νέα πύλη οι προσφορές που έκανε ήταν ακόμη μεγαλύτερες. Γιατί οι παλαιοί λέγανε πως ο πόνος μας αφυπνίζει από τις ψευδαισθήσεις – ήταν αυτό που όριζαν ως Χρυσό Μυστικό.
Όταν τελικά πέρασε και την έβδομη πύλη, έμεινε εντελώς γυμνός από ρούχα ενώ το σώμα του ήταν αγνώριστο από τις γλώσσες του πυρός που κάθε τόσο έγλυφαν το κορμί του. Και τότε, μόνος, ταλαιπωρημένος και πιο ψηλά από κάθε τι άλλο που μπορεί να σκαρφαλώσει στον ουρανό, έψαξε γύρω του για το στέμμα. Όμως δεν υπήρχε τίποτα παρά μονάχα φως, και απελπισμένος, έκανε ένα βήμα μπροστά πιστεύοντας πως όλα ήταν μάταιο και πως ο μαύρος θεός τον είχε κοροϊδέψει.
Σήκωσε λοιπόν το πόδι του και πάτησε στο ατελείωτο φως που απλωνόταν μπροστά του. Έκλεισε τα μάτια του, και περίμενε το τέλος στο μαρτύριο της ζωής του…
Αλλά το τέλος δεν ήρθε ποτέ, γιατί το φως χάθηκε και σκοτάδι σαν αυτό που δεν είδε ποτέ ανθρώπινο μάτι γέμισε τον κόσμο όλο. Μουσική ακούστηκε να φτάνει από μακριά, ήχοι μιας περίεργης φλογέρας και ο βασιλιάς ένιωσε να περιστρέφεται σ’ ένα χορό πιο αρχαίο και από τον χρόνο.
Όλα γύρω του ήταν σκοτεινά, μα ακόμη πιο σκοτεινό ήταν αυτό που στο κέντρο του χορού έδενε τα πάντα σε μια ενότητα.
Πάνω στον άνεμο της πνοής του χάους άρχισε να χορεύει ο βασιλιάς και γελώντας σαν τρελός πηδούσε ανάμεσα στις γωνίες του απόλυτου κενού. Η μέθη αυτής της έκστασης τον έκανε ξανά παιδί και λίγο πριν επιστρέψει στην αρχή του, ένιωσε πως είδε σε μια στιγμή της στιγμής το πρόσωπο του Τυφλού θεού που την Μαύρη Φλόγα της Θέλησης του κρύβουν όλοι οι άνθρωποι στις σπηλιές της ψυχής τους.
Και τότε τρόμαξε από το θέαμα γιατί ο νους δεν μπορούσε να κατανοήσει τα μυστήρια αυτά.
Και τότε ξύπνησε σαν από εφιάλτη πίσω και πάνω στον θρόνο που για αιώνες καθότανε. Μόνο που…
Μόνο που το παλάτι στεκόταν τώρα λαμπρό στην θέση του. Οι αυλικοί βάδιζαν με χαρά τρώγοντας και πίνοντας. Ο λαός δόξαζε το όνομα του βασιλιά και οι μυρωδιές από τα φρεσκοανθισμένα λουλούδια των δέντρων γέμιζαν τον τόπο όλο.
Ο βασιλιάς καθόταν στον αρχαίο λίθινο θρόνο των προγόνων του, και στο κεφάλι φορούσε το στέμμα που ποτέ δεν είχε χάσει.

Σημείωση: Όσοι ενδιαφέρονται, μπορούν να διαβάσουν και δυο ακόμη ιστορίες μου από την Μυθολογία Κθούλου, εδώ και εδώ.

Ποιες Ήταν οι Θρησκευτικές Πεποιθήσεις του Λάβκραφτ;

2010-06-11T10:30:00.001+03:00

Against Religion:
The Atheist Writings of H.P. Lovecraft
H.P. Lovecraft
Εκδόσεις: Sporting Gentlemen
Σελ: 222

Against Religion contains the major writings on religion, materialism, and spirituality by master horror writer H.P. Lovecraft. Including an introduction and notes by celebrated Lovecraft scholar S.T. Joshi and a foreword by noted atheist and writer Christopher Hitchens, this essential edition brings a new voice to the religious debate, and Lovecraft’s clairvoyant writing on the topic is as prescient today as it was during his lifetime.

“All notions of cosmic consciousness and purpose, and of the importance of man in the limitless pattern of the universe, are plainly myths born of the imperfect information of man’s early days.” – H.P. Lovecraft

Μελέτη στα Μυστικά της Αριστερής Ατραπού

2010-06-09T10:32:00.000+03:00

Glimpses of the Left Hand Path
Συλλογικό
Εκδόσεις: Magan
Σελ: 140

Essays gathered in this book were written by members of Lodge Magan active in the years 2002-2010.
The first edition, released in January 2004, was a collection of chosen texts which until then were available only in Polish and published on Magan’s old website. They explained the basics of the Left Hand Path philosophy and covered a few chosen themes closely related to this path of spiritual progress.
In the current second edition these texts were revised and updated, and some of them were removed and replaced by a more recent material.

This book is a collection of fifteen texts on chosen aspects of the Left Hand Path, including essays, rituals and pathworkings. The articles cover such themes as:

Hecate - Goddess of Darkness, Magic and the Moon
Seven Babylonian Demons of the Underworld
Introduction to Goetic Magic
Rudolf Steiner’s Demonosophy
Demonic, Natural and Qabalistic Magic in the European Renaissance
Sorath - Steiner’s View of the Antichrist
Yatuk Dinoih - Black Magic in Ancient Persia
articles about Pan, Melek Taus, Lilith
...and many more...

Η Μάσκα του Κθούλου

2010-06-06T18:46:00.002+03:00

Η Μάσκα του Κθούλου
Όγκοστ Ντέρλεθ
Εκδόσεις: Αίολος
Σελ: 222

Μετά τον τόμο Το Μονοπάτι του Κθούλου, οι εκδόσεις Αίολος παρουσιάζουν μια ακόμη συλλογή διηγημάτων τρόμου του Όγκοστ Ντέρλεθ με θέμα τους Μεγάλους Παλαιούς, τις τρομερές συμπαντικές οντότητες που πρωτοδημιούργησε η πένα του Χ. Φ. Λάβκραφτ.
Αποτρόπαιες τελετές φανατικών πιστών, μανιακοί δολοφόνοι, συμβόλαια με τίμημα ανθρώπινα σώματα και ψυχές, στοιχειωμένα σπίτια και ο πανταχού παρών Μέγας Κθούλου, που κοιμάται στον οίκο Του κάτω από την θάλασσα και ελέγχει μέσα από τα όνειρα του τα ανθρώπινα ανδρείκελα.
Στη συλλογή περιλαμβάνεται και η Σφραγίδα της Ρ’λιέχ, ένα από τα καλύτερα διηγήματα του Ντέρλεθ, στο οποίο ανθεί μια πολύ ιδιαίτερη ερωτική σχέση!

Αναζητώντας την Χαμένη Καρκόσα

2010-06-05T12:49:00.004+03:00

Κάθομαι ήρεμος στη γη με τα πόδια διπλωμένα.
Βυθίζω το βλέμμα μου στο σημάδι σου,
και αφήνω την ψυχή να παρασυρθεί στον άνεμο που υψώνεται από μακριά.

Στην αρχή σιωπή και μετά εσύ.
Χαίρε γοργοπόδαρε ταξιδευτή, πτερόφιδε άγγελε των αρχαίων.
Εσύ που φέρνεις την άγρια καταιγίδα, τους κεραυνούς της διάλυσης
και την βροχή της αγάπης.
Ξέσκισε το δέρμα μου, χύσε τους χυμούς μου, πλημμύρισε το μυαλό μου.
Γίνε ο μυστικός οδηγός μου.

Χαίρε Αστούρ – εσένα που το αληθινό σου όνομα κανείς δεν μπορεί να προφέρει.
Άσε το σώμα μου να βαφτεί από το χρώμα σου και χρίσε με Ιερέα Βασιλιά σου.
Γιατί θέλω να κατέβω εκεί που σβήνουν οι φωνές, εκεί που μακραίνουν οι σκιές,
στην Χαμένη Καρκόσα που ανατέλλουν οι μικροί δίδυμοι ήλιοι,
για να πιω από την πηγή των μεγάλων μυστηρίων.

Τώρα φοράω την Μάσκα – είμαι η Μάσκα – είμαι Εσύ!
Χαίρε Ω Άζαθωθ

Εδώ γράψε το υπόλοιπο post.

Νέα Βιογραφία για τον Χ. Φ. Λάβκραφτ

2010-06-03T18:35:00.003+03:00

The Dream World of H. P. Lovecraft
His Life, His Demons, His Universe
Donald Tyson
Εκδ: Llewellyn
Σελ: 360

Occult scholar Donald Tyson plumbs the depths of H. P. Lovecraft's cosmic visions and horrific dream world to examine, warts and all, the strange life of the man who created the Necronomicon and the Cthulhu Mythos. Lovecraft expressed disdain for magic and religion, and most of his biographers have dismissed the mystical side of his nature. Tyson concludes that Lovecraft was a man in fundamental conflict with himself, and reveals Lovecraft for what he truly was—a dreamer, an astral traveler, and the prophet of a new age.

Αυτή είναι ίσως η τέταρτη βιογραφία που γράφετε για τον μεγάλο δάσκαλο του φανταστικού, και αν κρίνω από την περιγραφή, μοιάζει με μια αριστοτεχνική μίξη της μελέτης του Μ. Ουέλμπεκ Χ.Φ. Λάβκραφτ: Εναντίον του Κόσμου, Εναντίον της Ζωής και ενός παραδοξολογικού βιβλίου όπως αυτό που έγραψε ο Παντελής Γιαννουλάκης (Χ.Φ. Λάβκραφτ: Ταξίδι στην Μοναξιά του Χρόνου).
Όπως και να έχει, μια βιογραφία που θα τονίζει το μαγικό στοιχείο στην ζωή του Λάβκραφτ, σίγουρα μπορεί να προσφέρει πολλά σ’ όλους τους μελετητές της εσωτερικής πλευράς του έργου του.