Αναζητώντας την Χαμένη Καρκόσα

Κάθομαι ήρεμος στη γη με τα πόδια διπλωμένα.
Βυθίζω το βλέμμα μου στο σημάδι σου,
και αφήνω την ψυχή να παρασυρθεί στον άνεμο που υψώνεται από μακριά.

Στην αρχή σιωπή και μετά εσύ.
Χαίρε γοργοπόδαρε ταξιδευτή, πτερόφιδε άγγελε των αρχαίων.
Εσύ που φέρνεις την άγρια καταιγίδα, τους κεραυνούς της διάλυσης
και την βροχή της αγάπης.
Ξέσκισε το δέρμα μου, χύσε τους χυμούς μου, πλημμύρισε το μυαλό μου.
Γίνε ο μυστικός οδηγός μου.

Χαίρε Αστούρ – εσένα που το αληθινό σου όνομα κανείς δεν μπορεί να προφέρει.
Άσε το σώμα μου να βαφτεί από το χρώμα σου και χρίσε με Ιερέα Βασιλιά σου.
Γιατί θέλω να κατέβω εκεί που σβήνουν οι φωνές, εκεί που μακραίνουν οι σκιές,
στην Χαμένη Καρκόσα που ανατέλλουν οι μικροί δίδυμοι ήλιοι,
για να πιω από την πηγή των μεγάλων μυστηρίων.

Τώρα φοράω την Μάσκα – είμαι η Μάσκα – είμαι Εσύ!
Χαίρε Ω Άζαθωθ

Εδώ γράψε το υπόλοιπο post.